ÖFKE VE UMUT II

SAVAŞ SORUNU ÇÖZMEZ!

2012-01-21T19:09:00.000+01:00

Hüseyin Habip Taşkın
habibtaskin@gmail.com

Bir yılı geride bırakırken 2011 yılının bitimine doğru Şırnak’ın Uludere ilçesi’ne bağlı Ortasu Köyüne çok yakın bir F-16'lar mazot ve sigara kaçakçılığı yapan köylüleri bombaladı. 35 kişinin ölümüyle sonuçlanan olayda ölenlerin Kürt halkından olduğu Türkiye ve dünyanın gündemine düşerken birçok soruyu da gündeme getirdi.

İktidara gelen her parti ya da koalisyon hükümetleri ekonomimizin iyi yolda olduğunu, yoksulluk sınırında hiçbir vatandaşımızın olmadığına vurgu yapsalar da perdenin arka kısmı dedikleri gibi değildir. AKP iktidarı bile ekonomimizin iyi yolda ve yoksulların kalmadığını iddia edebilmektedir. Oysa Uludere katliamında ölen Kürt yoksulluk sınırında bulunuyorlardı.

Dedelerinden önce de bu işi yaptıklarını ve oradaki askeriyenin, devlete ait makamların bu işten haberdar oldukları bu katliamla tanıkların ve oradaki yaşayan insanların anlatımlarından ortaya çıkmaktadır.

1943’te Van’ın Özalp ilçesinde kaçakçılık yapan 33 vatandaşın kurşuna dizilmesi olayı hafızalardan silinmemişken 2011 Şırnak Uludere’de aynı işi yapan 35 canın F-16 bombaları altında paramparça edilerek can vermesi de tarihin sayfasına kara bir leke olarak geçti.

Bombalayan bu ülkenin kendi savaş uçakları ve uçağı kullanan pilotlarıdır. Bunun adı katliamdır. MİT’in açıklamasında: “İstihbaratı biz vermedik.” diyor. Peki bu istihbaratı kim veriyor? İnsansız hava uçakları, “heron” adıyla anılan yer gösterme, belirleme sonucunda yabancı istihbarat birimi mi ya da birkaç yabancı istihbarat birimi mi bu işin içinde yer almıştır?

Bu katliam aydınlığa çıkartılmalıdır. Suçlular yargı önüne çıkartılmalı ve hesap vermelidir. Bu işi “kader, kısmetle” geçiştiremezsiniz.

AKP Kürt sorununu “savaş yoluyla bitireceğim” diyerek, hata üstüne hata yapmaktadır. AKP hükümeti, Tansu Çillerin başbakanlık yaptığı bir dönemin Kürtlere bakış açısıyla örtüşüyor. Geçmişten ders çıkarılmamışa benziyor. Daha ne kadar Kürt ölmelidir?

Savaşa ayrılan bütçeden kaç tane Heron almayı ve F16’lara kaç tane bomba almayı düşünüyorsunuz? Bu iş savaş diliyle çözülemez. Daha da çok can yanacak. Hem de ezilenlerin, yoksulların canı yanacak.

AKP iktidarı basmakalıp sözlerle inandırıcılığını Uludere katliamında ortaya koyamamaktadır. AKP iktidarı savaşı savundukça bataklığa sürüklendiğinin farkında değildir. İşin ilginç yanı Uludere de mazot kaçakçılığı yapanlar, korucular ve yakınlarıdır. Ne olursa olsun cinayetlerin, katliamlarının hesabını sorumlular vermelidir. Bu sorumluluk başta AKP iktidarına aittir.

Savaş tüccarlarını zengin etmek yerine, sosyal yaşantının iyeleştirilmesine bütçe ayrılmalıdır. Öfke ve kinin yerine insan sevgisinin aşılanması gereklidir. Birlikte yaşamanın koşullarını hep birlikte yaratabiliriz. Bunu da hep birlikte gerçek anlamıyla istemeliyiz ve diretmeliyiz. Savaşa giden yolu değil, barışa giden yolu desteklemeliyiz. Birlikte yaşamanın, paylaşmanın yolunu istemeliyiz.

Erdoğan’ın Suriye Başbakanı Esad’a söylediği: “Kendi halkını katleden yönetimin meşruiyeti yoktur.” Sözlerini hatırlatmakta fayda vardır diye düşünüyorum?

RÜYA GİBİ KARAR!

2012-01-20T17:22:00.000+01:00

Mahmut ALINAK: RÜYA GİBİ KARAR

T. C
KARS
2. ASLİYE CEZA MAHKEMESİ
DOYSA NO : 2008/ 236
KARAR NO : 2011/ 649
C. SAVCILIĞI ESAS NO : 2008/ 558
GEREKÇELİ KARAR
TÜRK MİLLETİ ADINA
HAKİM : BÜLENT ÇELİK 41019
KATİP : ÖZLEM ÇAĞRITEKİN 70793
DAVACI : K.H

SANIK : MAHMUT ALİNAK, Abdul ve Emine oğlu, 28/ 01/ 1952 Digor doğumlu, KARS, DİGOR, İlçe merkezi mah/ köy nüfusunda kayıtlı. Halitpaşa İşhanı Kat 3 Kars adresinde oturur. Kars Barosu Avukatı T C Kimlik No: 53143190152

SUÇ : Halkı Kin ve Düşmanlığa Alanen Tahrik Etme

SUÇ TARİHİ / SAATİ : 25/ 12/ 2007

UYG. İST. KANUN MADDESİ : TCK 216/ 1, 53 maddeleri

SUÇ YERİ : KARS/ MERKEZ

KARAR TARİHİ : 08/ 12/ 2011

KARAR : BERAAT

Yukarıda açık kimliği yazılı sanık hakkında mahkememize açılan kamu davasının yapılan açık yargılaması sonunda:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ :

Kars C. Başsavcılığının 17. 03. 2008 tarih 2008/ 558- 277 esas sayılı iddianamesi ile Suç tarihinde yukarıda açık kimliği yazılı olan şüpheli tarafından Kars Halk Meclisi Sözcüsü sıfatıyla kaleme alınan ve Birleşmiş Milletler Genel Sekreterliğine hitaben yazılan dilekçenin ilimizde faaliyet gösteren yerel gazetelerle ulusal basın bürolarına dağıtıldığı.

Yukarıda açık kimliği yazılı olan şüphelinin Birleşmiş Milletler Genel Sekreterliğine hitaben yazmış olduğu şikayet dilekçesinde, “ bilindiği gibi 1923 tarihli Lozan Antlaşması ile dünyanın en eski milletlerinden biri olan Kürtlerin vatanı Kürdistan dört parçaya bölünerek Türkiye, İran, Fransa ( Suriye) ve İngiltere ( Irak) arasında paylaşılmıştır, böylece Kürdistan o günden bu güne kadar bu devletlerin toprağı olarak kabul edilmiştir. Oysaki bu durum tarihi ve sosyolojik gerçeklere aykırıdır. Sömürge bile olsalar tarihte hiçbir halkın dili ve kimliği yasaklanmamıştır. Bugünde yer yüzünde adı yasaklı olan tek bir millet tek bir ülke yoktur. Ama Kürt milleti ve onun ülkesi Kürdistan’ın adı yasaklıdır. Bu akıl almaz Lozan Antlaşmasını yapan devletlerin dünya insanlığına bıraktıkları bir utanç belgesidir. Dünya devletleri medeniyet, demokrasi, barış ve insan hakları sözcüklerini dillerinden düşürmemektedir. Ama gel gelelim tarihi bilmeyecek kadar eski olan bir milletin hala esaret altında tutuluşuna da seyirci kalmaktadırlar, …. Bu nasıl bir adalettir ki, kuşlar bile çeşit çeşit adlar taşırken ve kendi dilleri ile cıvıldaşırken Kürtlerin adı ve dili hala yasaklıdır, hala suç nedenidir. Örnek vermek gerekirse Türk devlet makamlarına tek bir harfle bile olsa Kürtçe bir yazı gönderilemez, suçtur. W, Q, X gibi harflerin olduğu Kürtçe bir yazı bile suç olarak kabul edilmektedir. Devlet PKK’ ye karşı sınır içerisinde ve sınır dışında savaş uçakları ile apaçık bir savaş yürütmektedir. Ama bu kuralsız bir savaştır ve bu kuralsız savaşa ne iç hukuka nede uluslar arası hukuka uymaktadır. Kürtler tarihlerinde hiç fetihçi olmadılar, atları ile başkalarının topraklarında cirit atmadılar. Ama ne tuhaf ve ne acıdır ki, Kürtler hep fetihçilerin zulmüne ve katliamına uğradılar. Bugün de sürmekte olan Kürt dramı uygar olduklarını söyleyen devletlerin onayı ile sürdürülmektedir. Bugün sürmekte olan Kürt trajedisi dünyada eşine hiç rastlanmayan bir esarettir. Yukarıda belirttiğim gibi eski çağlarda bile her halkın dili ve etnik adı vardı. Ama modern olduğu söylenen bu çağda Kürtlerin dilleri ve etnik kimlikleri yok sayılmaktadır. Birleşmiş Milletlerin bu trajediye müdahale etmesi için bir iç savaşın çıkması mı gerekiyor, ama Kürt halkı böyle bir savaşın tarafı olmak istemiyor. Sonuç olarak Kürt milleti kabul edilemez bir zulüm altında yaşamaktadır. Birleşmiş Milletlerden bu kıyıma müdahale ederek.

1- Soykırım suçunu birlikte işleyen Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı ve Genelkurmay Başkanı’ nın Birleşmiş Milletlerce oluşturulacak olan Uluslar arası bir mahkemede yargılanıp cezalandırılmalarını.

2- Kürtlerin gasp edilen ulusal ve insani haklarının iade edilmesi için aracılık yapmanızı talep ederiz” demek suretiyle halkın ırk bakımından farklı özelliklere sahip bir kesimini diğer bir kesimi aleyhinde kin ve düşmanlığa alenen tahrik ettiği, şüphelinin içinde bulunduğu sosyo ekonomik durum, daha önceden Türkiye Cumhuriyeti Milletvekilliği görevi yapmış olması sebebiyle yapmış olduğu bu eylem ile kamu güvenliği açısından açık ve yakın bir tehlikenin ortaya çıkmasına neden olduğu.

Sanıkların lehine olan delillere ulaşılmaya çalışıldığı, ancak herhangi bir delile ulaşılmadığı.

Yapılan soruşturma sonucunda toplanan tüm delillerin incelenmesinden anlaşılmakla, sanığın yargılamasının mahkemenizce yapılarak üzerine atılı suçtan eylemine uyan TCK 216.1, 53 maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi istemiyle mahkememize kamu davası açılmıştır.

Sanık Mahmut Alinak Savunmasında : Önceki savunmasına atıf yaparak atılı suçu işlemediğini, halkı kin ve düşmanlığa tahrik etmek bir yana iki halkın kardeşliğine vurgu yaptığını savunmuştur.

Atılı suçun TCK.nun 301/ 1-2 maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği anlaşılmakla, Adalet Bakanlığından TCK.nun 301/ 4 maddesi gereği izin istenilmiş, ancak bu konuda izin verilmemiştir.

Dosyadaki Deliller Değerlendirilmiş:

Her ne kadar sanık hakkında TCK.nun216/1 maddesindeki halkı kin ve düşmanlığa tahrik etmek suçundan kamu davası açılmış ise de, atılı suçun unsurlarını içerir bir anlatım ve düşünce yapısının bulunmadığı, atılı suça konu yazının unsurları ve yazılış içeriği itibariyle Türkiye Cumhuriyeti ve Genelkurmay Başkanlığı tarafından yapıldığı iddia edilen bir takım uygulamalara karşı sanığın kendine has görüşlerini ve değerlendirilmelerini belirtir tarza yazılar olduğu ve bu konuya ilişkin görüşlerinin dile getirdiği, dolayısıyla atıl suçun TCK.nun 301/1-2 maddesi kapsamında kalan Türkiye Cumhuriyetini devletin kurum ve organlarını alenen aşağılama suçu kapsamında kaldığı ve 5759 sayılı yasa ile değişik TCK.nun 301/ 4 maddesi gereği soruşturma yapılmasının Adalet Bakanlığının iznine bağlı olduğu anlaşılmakla;

Adalet Bakanlığına dosya gönderilmiş, gelen yazı cevabında soruşturma izni verilmediği görülmekle;

Aşağıdaki şekilde düşme kararı vermek gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda açıklanan nedenlerle:

Her ne kadar sanık Mahmut Alinak hakkında üzerine atılı 5237 sayılı TCK. nun 216/ 1 maddesindeki halkı kin ve düşmanlığa alenen tahrik etme suçundan kamu davası açılmış ise de, atılı suçun TCK. nun 301/ 1-2 maddeleri kapsamında kaldığı anlaşılmakla sanık hakkında TCK.nun 301/ son maddesi gereği Adalet Bakanlığından izin istenildiği ancak, şartların gerçekleşmediği belirtilerek soruşturma izni verilmediği anlaşılmakla TCK.nun 301/ 4 ve CMK’ nun 223/ 1-8 maddeleri gereğince soruşturma ve kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden açılan davanın DÜŞÜRÜLMESİNE,

Yapılan yargılama giderlerinin kamu üzerine Bırakılmasına,

Dair, Sanığın yokluğunda hükmün tebliğden itibaren 7 gün içerisinde mahkemeye verilecek bir dilekçeyle ya da tutanağa geçirilmek suretiyle zabıt katibine sözlü beyanda bulunmak suretiyle Yargıtay nezdinde temyiz yolu açık olmak üzere verilen karar açıkça okunup usulen anlatıldı. 08/ 12/ 2011

Katip 70793 Hakim 41019

-------

KARS 2. ASLİYE CEZA MAHKEMESİ’ NE
DOSYA NO : 2008/ 236
BEYANDA BULUNAN
SANIK : Mahmut ALINAK, Halitpaşa İşhanı kat :3 KARS

KONU : Başbakan ve Genelkurmay Başkanı’ nı Birleşmiş Milletler’ e şikayet ettiğim için mahkemenizce cezalandırılmam istenmektedir.

Oysa görevlerini yapmadıkları ve kötüye kullandıkları için Başbakan ve Genel Kurmay Başkanı’ nın şimdi bu sanık sandalyesinde olmaları gerekirdi. Ancak ne var ki, bize uygulanan ceza kanunu, devleti yönetenlere işlememektedir. Bu nedenle böyle bir beklentim yoktur. Benim de içinde yer aldığım pek çok kişi hakkında düşüncelerimiz nedeniyle peş peşe ceza davaları açılırken, Başbakan daha üç gün önce Sayın Çetin Altan için düzenlenen Kültür ve Sanat Ödülü töreninde, “Türkiye düşünceyi cezalandıran bir ülke olmayı artık geride bıraktı.”diye nutuk attı. Oysa ben daha birkaç hafta önce cezaevinden çıktım. Besbelli Başbakan bizim düşüncelerimizi düşünce olarak kabul etmemektedir. Anlaşılan açıklanan düşünce Başbakan’ ın hoşuna gitmiyorsa düşünce değildir! İleri sürülen düşünce devlet görüşüne uygun değilse suçtur!

Hakkımda açılan öteki tüm davalarda olduğu gibi bana bu davadan da ceza verileceğini biliyorum. İşte bu bilinçle beyanda bulunuyorum:

Sayın Yargıç,

Çocukluğumda bana Kürt olduğum ve Kürtçe’ nin adaletsiz bir savaşla karşı karşıya olduğu söylenseydi, o zamanlar henüz ilk adımlarını atmakta olduğum şimdiki hayat yolculuğum herhalde başka türlü olurdu. Mesela daha o çocuk yaşta öğretmenimizin Türkçe öğretmek için bizi sopayla dövüp çığlık çığlığa bağırttığı okula isyan ederdim, gitmezdim. O sopaların çocuk bedenimde yol açtığı ağrıları ruhumda hala hissederim. Öğretmenimizin sopa darbeleri altında Kürtçe ağıt yakan çocukluk arkadaşım Edo’ nun acı feryatları hala kulaklarımdadır.

Bu dayaklar ve aşağılamalar yüzünden Kürtlüğüme öfke ve düşmanlık duyduğum o zavallı çocukluğumda, ‘beni adam eder’ diye gittiğim köydeki ilkokulun, aslında Türkiye Cumhuriyeti asimilasyon siyasetinin bir aracı elbette bilemezdim.

O zaman büyüklerimizin öve öve göklere çıkardıkları İsmet İnönü’ nün 1935 yılında başbakanken, Cumhurbaşkanı M. Kemal Atatürk ve hükümete Kürtler hakkında gizli bir rapor verdiğini nereden bilebilirdim ki! Böyle bir şeyi rüyamda görsem bile inanmazdım. İsmet Paşa bize böyle bir şey yapmazdı! Canım babacığım olup bitenlerden habersiz yıllarca onun isminin bayraktarlığını yapmıştı. ( İsmet İnönü’ nün bu raporunun celbini istemekteyim.)

Sonraki yıllarda, çok sonraları bugünkü devlet siyasetinin, Osmanlı’ dan günümüze kadar süregelen değişmez (klasik) Kürt siyaseti olduğunu ve cumhuriyetin ilanının Kürt ve Türk halkına hiçbir şey kazandırmadığını kitaplardan öğrendiğimde duvara toslamış gibi irkilmiş, şaşırıp kalmıştım.

İsmet İnönü’ nün yakın zamanda kitap olarak da yayımlanan o gizli raporda: "Türkler ile Kürtler aynı okulda okumalıdır. Bu, Kürtleri Türkleştirmek için etkili olacaktır. Diyarbakır, kuvvetli Türklük merkezi olmak için tedbirlerimizi kolaylıkla işletebileceğimiz bir olgunluktadır. Düşman unsurlar içinde saldırgan olan teşkilat Kürt reisleri ve adamlarıdır... Erzurum'un kalkınmasını az senelerde temin edebilirsek, kuzeyde hududa karşı, içeride Kürtlere karşı sağlam bir Türk merkezini kurmuş oluruz. Erzincan'ın Kürt merkezi olmasıyla, Kürdistan' ın meydana gelmesinden kaygılanmak yerindedir."dediğini öğrenebilmem için neredeyse yarım asrın geçmesi gerekecekti.

Mareşal Fevzi Çakmak’ ın 1930 senesinde Meclis’ e Kürtlerin Türkleşmeleri için Kürdistan’ dan sürgün edilmelerini teklif ettiğini ve bu teklifinin uygun görüldüğünü, bu teklifinde, “Erzincan Kürtlüğü devam ettikçe Kızıl Kürdistan tehlikesi var olmaya devam edecektir.” dediğini kitap olarak yayımlanan Genelkurmay arşivini okuduğumda donup kalmıştım. ( Fevzi Çakmak’ ın bu raporunun celbini talep etmekteyim.)

Cumhurbaşkanı Mustafa Kemal ve İsmet İnönü’ nün imzasını taşıyan Şark Islahat Planı ile de Kürtlere sokakta dahi Kürtçe konuşmanın yasaklandığını, konuşanların ise cezalandırıldığını öğrenince hayal kırıklığım dehşete dönüşmüştü.

Onlarca maddeden oluşan Şark Islahat Planı’nda, devlet dairelerine giden Kürtlerin isteklerini tercüman aracılığı ile olsa bile kabul edilmeyeceği, böylece Türkçe’ yi öğrenmek zorunda bırakılmaları, Kürtlerin batı illerine zorla tehcir edilmeleri, iskan edildikleri yerlerde Türk nüfusun yüzde onundan fazla olmamalarına dikkat edilmesi, Kürtlerin asimilasyona uğratılmaları için Kürt yerleşim birimlerine Türklerin yerleştirilmeleri, aynı amaçla Türk kızlarının Kürt gençleri ile evlendirilmeleri, Kürt kadınlarına Kürtçe konuşma yasağının konulması gibi akla sığmaz tedbirler karar altına alınmıştır. ( Bu korkunç tarihi gerçeğin gün ışığına çıkması için Şark Islahat Planı’ nın celbini istemekteyim.)

Ve yine çok uzun yıllar sonra öğrendim ki, 1923 tarihli Lozan Anlaşması ile dünyanın en eski milletlerinden biri olan Kürtlerin vatanı Kürdistan dört parçaya bölünerek Türkiye, İran, Fransa (Suriye) ve İngiltere (Irak) arasında paylaşılmış. Adı yasaklı Kürdistan işte o günden sonra bu devletlerin toprağı olarak kabul edilmiştir. Oysaki bu durum, tarihi ve sosyolojik gerçeklere aykırıdır.

Mademki hakkımda böyle ağır bir ithamla dava açıldı, öyleyse bugüne kadar hasır altı edilen bazı tarihi gerçekleri açıklamak benim yönümden kaçınılmaz olmaktadır:

Ankara siyasetinin zaman kaybı olduğu artık göz önündedir. Seksen beş yıllık Türkiye Cumhuriyeti tarihinin de gösterdiği gibi, Ankara’ da hükümetler değişse de Türk ve Kürt halkını kıskaca alan sorunlar can yakmaya devam ediyor.

Ankara’ da iktidar koltuğuna kim oturursa otursun, Kemalist ruh yönetiyor ülkeyi. Hükümetlerin görevi bu ruha sadık olmak ve ona hizmet etmektir. Bilindiği gibi Kemalist siyaset Kürt sorununda inkarcı, ekonomide kapitalist, devlet yönetmede ise militaristtir. Demokrasi ve özgürlük sözcükleri Kemalist lügatta yer almazlar.

Bilindiği gibi Türkiye Cumhuriyeti’ nin Kürt sorununda ki inkarcı siyasetinin temeli Kemalistlerce 1919’ da atılmış ve bu güne kadar değişmeden sürmüştür. Mustafa Kemal’ in Nutuk’ta ki şu sözleri sarsıcıdır. “Erzurum’da bulunduğum sırada Celadet ve Kamuran Ali adında iki şahsın İstanbul’ dan Kürdistan’ a gönderileceği haberi alındı. Bunların gözetlenerek yakalanmaları gereğini 3 Temmuz 1919 tarihinde Diyarbakır’da 13. Kolordu komutanına bildirdim.”

Yine Nutuk’ ta, “ 10 Eylül 1919’ da İlyas Beye Kürtlük akımına asla elverişli bir ortam bırakılmaması talimatını verdim.” demektedir. Oysa M. Kemal’in o tarihlerde herhangi bir devlet görevi bile yoktu. ( M. Kemal’ ın Nutuk kitabının celp edilerek bu tarihi gerçeklerin tutanağa geçirilmesini talep etmekteyim.)

1921 başlarında Koçgiri’ de Kürt isyancıları nasıl ortadan kaldırdığını Nutuk’ta yine kendisi anlatır.

Dersim’e uçaktan bomba yağdırmaya giden Sabiha Gökçen bizzat Mustafa Kemal tarafından uğurlanmıştır.

Kemalistler Kürt ulusal sorununu bugüne miras bırakmış olmakla, sadece Kürt halkına değil Türk halkına da büyük kötülükler yaptılar. O zamanlar Kürtlerin ulusal haklarını tanımış olsalardı, bu gün gençler ölmez, ocaklar sönmez, analar ağlamazdı. Kanın aktığı bu topraklardan sevgi ve mutluluk çiçekleri açmış olurdu.

Bilindiği gibi İngilizler 16 Mart 1920’ de padişah meclisini kapattıktan sonra Kemalistler ortaya çıkan hükümet boşluğundan yararlanarak Ankara Meclisi’ ni kurdular. Yoksa işgalcilerle çarpışarak bir ülke kurmadılar. Yaptıkları şey, İngilizlerin İstanbul’ da dağıttıkları meclisi Ankara’ ya taşımaktı. Antep’ te, Urfa’da, Maraş’ta, Antalya’da, Mersin ve Samsun’da İngiliz, Fransız ve İtalyan kuvvetlerine tek bir kurşun bile atmadılar. Onlar Ferit Paşa hükümetini devirip iktidarı ele geçirme planları yaparken, işgalcilerle kardeş Türk ve Kürt yoksulları savaşıyorlardı. Örneğin yoksul halk 1920 Ağustos’ unda Antep’ te Fransız güçleriyle çarpışırken, Kemalist subaylardan oluşan Kent Savunma Kurulu zenginlerin para karşılığında şehirden ayrılmalarına izin verme kararı aldı. Kenti savunan yoksullar subayların bu kararını protesto ederek acı bir çığlık gibi aşağıdaki açıklamayı yaptılar:

“… Biz fakirlerin şu memlekette tek bir dikili ağacımız ve servet namına hiçbir şeyimiz yok iken, zenginlerimizin hesabına çalışıyor, onların mal ve mülklerini, servet ve sanatını muhafaza ediyoruz. Biz fakirler kadınlı erkekli, düşman karşısında kanlarımızı akıtırken, zenginlerimizin üç dört katlı kagir binaların zemin katında ‘ hayatlarını sigortaya koymuş gibi’ sıcak yemeğinin başında ve yumuşak yataklarının içinde vakit geçirdiklerini görüyoruz. Ve yine onların istirahatlarını temin için cephelerde tüfeklerimizi yastık yerine başımızın altına koyarak, kuru topraklar üzerinde vakit geçiriyoruz. Bu ahvalin hepsini bildiğimiz halde, kendimizi şununla aldatıyoruz: Evet biz fakirler, cephelerde ifayı vazife ediyor isek, onlar da hiç olmazsa bizi bırakıp gitmediler.”

“… Eğer bu zevat-ı muhtereme hayatlarından korkup harice çıkar,servetleri sayesinde işi gücü ile uğraşır ve biz fakirleri ‘ her vakit ölüme mahkum;sırf zenginlerin emval ve eşyasının muhafazası, hayatının devamı için yaratılmış’ bir kavim telakki ediyorlarsa ve bizi böyle ateşler içinde bırakıp giderlerse bizim ne mecburiyetimiz var? Onlar ölmek istemiyorlarsa biz neden ölelim? Şu memlekette servet namına düşünecek nemiz var? Hanlar, oteller, kıraathaneler, dükkanlar, mağazalar, köşkler…bizim değildir. Şu halde ne biz ne de onlar harice çıkmayacaktır. Aksi halde silah istimal edeceğimize emin olunuz.”

Bu bildiri savaşın kimler tarafından yürütüldüğünü ve kimin bu uğurda canını feda ettiğini göstermesi bakımından tarihi bir belgedir.

Yoksullar canlarını böyle feda ederken, kapitalizmin nimetlerinden yararlanan zenginler ise o zamanlar oluk oluk para kazanmakla meşguldüler.

Almanya ve Avusturya ile ithalat ve ihracat işleri yapan zenginler büyük işletmelere sahip oldular. Yakın tarihten bilindiği gibi o zaman pek çok gıda maddesi karneyle veriliyordu. Bu işin başında olan devlet yetkilileri parmak ısırtan vurgunlar vurup büyük tüccarlara dönüştüler. Ordunun ihtiyaçlarını karşılayan müteahhitler, devletin halktan zorla topladığı vergilerle kasalarını doldurdular.

Kemalistler Ankara’ da iktidar koltuğuna oturuncaya kadar Ege’ deki savaşa da katılmadılar. Oradaki savaş Demirci Mehmet Efe, Yörük Ali Efe, Çakırcalı Mehmet Efe, Ayşe, Fatma, Abbas gibi gerilla komutanları önderliğindeki gerilla güçleri tarafından sürdürüldü. Öyle ki Mustafa Kemal’ in Nutuk’ ta belirttiğine göre, Aydın bölgesine kolordu komutanı olarak atanan Refet Bey, Demirci Mehmet Efe’ nin komutası altına girmiştir. Kemalistler İstanbul işgal edildiğinde de ortalıkta yoktular. Oradaki mücadeleyi de yine halk sürdürdü.

Resmi tarihin yazdığının aksine temelleri işte bu şekilde atılan Kemalist yönetim hiçbir itiraza uğramadan iktidarını bugüne kadar devam ettirdi. Geçmişten beri iktidar olan tüm partiler Kemalizmi beslerken, kendileri de ondan beslendiler.

Bugün AKP’ nin büründüğü din görüntüsü aslında Kemalizmin pragmatik siyasetiyle örtüşen bir taktiktir. Mustafa Kemal dini motifleri kullanmada AKP’ den daha da cesurdur. Ankara’ da 1. Meclis’in açılışını Cuma gününe denk getirmiştir. M. Kemal ve onun atadığı milletvekilleri o gün Cuma namazı için topluca Hacı Bayram Camisi’ ne gitmişlerdir. Cuma namazından önce yeni meclis için mevlit okunmuş, hutbe verilmiştir. Namazdan sonra meclis binasına ilahiler okunarak gidilmiştir. Kurbanlar kesilirken dualar okunarak meclisten içeri girilmiş ve Meclis’ in açılış konuşması da Kuran’ dan ayetler okunarak yapılmıştır.

Öyle ki Mustafa Kemal, islamiyeti bolşevizmle ilişkilendirmiştir! Kızıl Ordu’ nun başarılarını, “ İslamiyetin en yüce ilke ve kurallarını kapsayan bolşevizmin, bugün bizim de varlığımızı yok etmeye yönelmiş ortak düşman üzerinde kazandığı zafer teşekküre değer bir sonuçtur.” sözleriyle selamlamıştır.

Şaşırtıcı olan başka bir şey daha: İşgalci güçler Kemalistlerin lehinde olmuşlardır. Oysaki resmi tarihte bunun tamamen tersi şeyler söylenir. Mustafa Kemal’ in Kazım Karabekir’ e gönderdiği 19 Eylül 1919 tarihli telgraf emperyalist güçlerin Kemalist kadrolara duyduğu sempatiyi gün ışığına çıkarması bakımından önemlidir. Mustafa Kemal bu telgrafta şunları söylemektedir: “ Amerikalılar, Fransızlar ve İngilizlerle pek ciddi temaslar yapılmış, bunların Sivas’ a kadar gelen yetkili memurları lehimizde olmuşlar, bizimle iyi ilişkilere girişmişleridir. Bizim de içinde bulunduğumuz Kuvvayi Milliye’ nin, tam anlamıyla milli nitelikte bir hareket olduğunu, bize de bilgi vererek bağlı bulundukları makamlara rapor halinde bildirmişleridir.”

İngilizlerin Samsun ve Merzifon’ dan Mustafa Kemal’ in bilgisi içinde kendi istekleri ile çekilmeleri de tarihi bir gerçektir.

Tarihi gerçekler böyle iken, Kemalistler Türk ve Kürt yoksullarının omuzlarına basarak devlet yönetimini ele geçirdikten sonra askeri bir cumhuriyet kurdular. Devletin başına kendileri geçerken, ekonomiyi savaş zengini burjuva sınıfına bıraktılar. Yoksullar da savaşta kaybettikleri yakınlarının mezar taşları ile baş başa kaldılar. İşte bu şekilde kurulan Kemalist yönetim sonradan gelen tüm hükümetlerce bugüne kadar sürdürüldü.

Yukarıda da değinildiği gibi, Kemalist askeri yönetimin başa geçmesinden sonra görev alan bütün hükümetler halka değil yerli ve yabancı büyük sermayeye ve militarist kesime hizmet ettiler.

Günümüz şartlarında acil olarak, devlet yönetimi Kürt sorununun kansız çözümü için baskı altına alınmalıdır. Aksi halde devlet ve PKK arasındaki çatışma daha yüzyıl devam edecek, daha yüz binlerce genç ölecek, yüz binlerce ocak sönecek. Üzülerek belirtmeliyim ki, gelecek nesiller bu kanlı çatışmadan “yüzyıl savaşı” diye söz edecekler.

Dünya devletleri medeniyet, demokrasi, barış ve insan hakları sözcüklerini dillerinden düşürmemektedirler. Ama gel gelelim tarihi bilinemeyecek kadar eski olan bir milletin hala esaret altında tutuluşuna da seyirci kalmaktadırlar. Amerikalılar, İngilizler, Fransızlar, Almanlar, Ruslar, Çinler, Türkler, Araplar, Japonlar ve öteki milletler böyle bir esaret altında yaşasalardı acaba ne hissederlerdi?

Sayın Yargıç siz, böyle bir milletin çocuğu olsaydınız acaba ne hissederdiniz? Sömürge bile olsalar tarihte hiçbir halkın dili ve kimliği yasaklanmamıştır. Bugün de yer yüzünde adı yasaklı olan tek bir millet, tek bir ülke yoktur. Ama Kürt milleti ve onun ülkesi Kürdistan’ ın adı yasaklıdır. Bu akıl almaz yasak Lozan Antlaşması’ nı yapan devletlerin dünya insanlığına bıraktıkları bir utanç belgesidir.

Bu nasıl bir adalettir ki, Kürtlerin adı ve dili hala yasaklıdır, hala suç nedenidir. Örnek vermek gerekirse, Türk devlet makamlarına tek bir harfle bile olsa Kürtçe bir yazı gönderilmesi suçtur. Ben pek çok davadan ayrı olarak sadece bu yüzden bir buçuk yıl hapis cezasına çarptırıldım. W, Q, X gibi harflerin olduğu Türkçe bir yazı bile hala suç olarak kabul edilmektedir. Kars, Diyarbakır, Ankara ve daha başka pek çok il ve ilçelerde yüzlerce ceza davası sürmektedir.

Kürtler tarihlerinde hiç fetihçi olmadılar. Atları ile başkalarının topraklarında cirit atmadılar. Hiç tankları ve savaş uçakları olmadı. Çünkü başka milletlerin topraklarına hiç göz dikmediler. Bir devletleri olsun diye kan dökmediler. Ülkelerini işgal eden milletleri bile misafir edip baş köşeye oturttular. Binlerce yıllık tarihlerinde tek bir Kürt katliamına rastlanmaz. Ama ne tuhaf ve ne acıdır ki Kürtler hep fetihçilerin zulmüne ve katliamına uğradılar.

Bugün de sürmekte olan Kürt dramı uygar olduklarını söyleyen devletlerin, en başta da Birleşmiş Milletler’ in onay ve desteği ile sürdürülmektedir.

Artık dünya savaş ve barbarlık çağına son vermelidir. Mutlu bir dünya için bu şarttır. Yeni bir çağa, Özgürlükler ve Sevgi Çağı’ na ihtiyaç vardır. Dünya insanlığının bu çağa geçiş yapabilmesi için yer yüzünden her türlü esaretin sökülüp atılması gerekmektedir.

Bugün sürmekte olan Kürt trajedisi dünyada eşine rastlanmayan bir esarettir. Yukarıda da belirtildiği gibi eski çağlarda bile her halkın bir etnik adı vardı. Ama modern olduğu söylenen bu çağda Kürtlerin dilleri ve etnik kimlikleri yok sayılmaktadır. Dünya halklarının bu trajediye karşı duyarlı olabilmeleri için acaba bir iç savaşın çıkması mı gerekmektedir? Ama Kürt halkı böyle bir savaş istemiyor. Çünkü kendisini ezenlerin kardeş Türk halkını ve öteki azınlıkları da ezdiklerini biliyor ve görüyor. Kürt halkının Türk halkı ile hiçbir sorunu yoktur, olamaz da. Kürtlere bu acıyı yaşatanlar devlet yönetimini elde tutan güçlerdir. Türk hümanistleri, demokrat Türk çevreleri Türk halkına Kürt sorunu çözümlenmedikçe kendilerinin de esaretten kurtulamayacağını anlatmanın bir yolunu bulmalıdırlar. Mahkemenizi oluşturan siz sayın yargıç ve sayın savcının böyle bir görevinin olduğunu düşünmekteyim. Çünkü tüm çocuklar gibi sizin çocuklarınızın da mutlu, zengin ve tasasız bir hayat sürdürmeye hakkı var. Kanın aktığı bir coğrafyada yarının bizlere ne getireceğini kim bilebilir?

Topraklarında barış içinde özgürce yaşamaktan başka hiçbir isteği olmayan bu halk en ufak bir hak ileri sürdüğünde soykırıma uğratılmaktadır. Devletin maaşlı bir kuruluşu olan Kontrgerilla’ nın 1993 yılından sonra işlediği “faili meçhul” cinayetlerin dosyaları celp edildiğinde bu tarihi gerçek ortaya çıkacaktır.( Diyarbakır, Batman, Şırnak vb. illerdeki tüm faili meçhul dosyaların celbini istemekteyim.)

Çok uzağa gitmeye gerek yok: 1997 yılı içinde devlet güçlerince gösterilerde çoğu çocuk pek çok insan öldürüldü. ( Bu dosyaların da celbini istemekteyim.)

Aslında Kürt sorununda söylenmeyen, konuşulmayan bir şey de kalmamıştır.

Konuşulmayan şey, bu sorunun nasıl çözümleneceğidir. Tarihin kafalarımızda ördüğü duvarları yıkarak oturup günler geceler boyu bunları konuşmalıyız.

Yeni bir ütopyanın güçlü ışıkları karamsarlığın çöktüğü bu toprakları coşturabilir, sevgi çiçekleri iler donatabilir. Bu yeni hayatın manifestosunu biz yazabiliriz.

Ezenlerle değil, ezilen tüm dünya halkları ile enternasyonal bir dayanışma içinde olacağız. Güzel bir dünya, özgür ve mutlu bir ülke yaratmak tüm demokrat, hümanist insanların görevidir. Biz işte bu görevin hakkını vermeye çalışmaktayız. Yakın bir gelecekte imzalarınızı taşıyan bu davalar ve ceza kararları, şimdi Kürtçe yayın yapan Şeş TV’ deki W, X, Q vb. harfler gibi tebessümle karşılanacaktır.

SONUÇ VE İSTEM : Yukarıda belirttiğim tarihi belgelerle dosyaların celbi yönündeki isteğimin, davayla ilgisi bulunmadığı gerekçesiyle reddedileceğini uygulama ile bilmekteyim. Ancak AİHM kararları karşısında adil yargılama yapılıp yapılmadığı hususunun tespiti için tüm bu belge ve dosyaların ilgili kurumlardan istenmesini ve karanlıkta bırakılan tarihi gerçeklerin gün ışığına çıkarılmasını talep ederim.

5/ 2/ 2009
Mahmut Alinak

Mahmut ALINAK: Bir “makale teröristi”

2012-01-18T12:26:00.000+01:00

“Müvekkil Mahmut ALINAK, yazdığı ezilenlerden yana makaleler nedeniyle “terörist” ilan edilmiştir. Evet, O bir “makale teröristi” dir…”

Av. Halit Sinan Alınak

Beşiktaş Cumhuriyet Başsavcılığı’na (CMK 250 maddesine göre özel yetkili)

Dosya No :

KONUSU : Müvekkil Mahmut ALINAK ile ilgili beyanlarımızın ve Tekirdağ 1 No’lu F tipi cezaevinden alınmış belgenin sunulmasıdır.

BEYANLARIMIZ

Bu soruşturma A’dan Z’ye bütünüyle komplo ve tuzaktır. Sadece Mahmut Alınak için değil bütün avukatlar için bu böyledir. Örneğin tüm komiklikler gibi müvekkil Mahmut Alınak hakkındaki iddia, Gençler Ölmesin, Ocaklar Sönmesin Girişimi (GEOS) adına İmralı’da Abdullah Öcalan’la yaptığı görüşmeyi ertesi gün Asrın Hukuk Bürosu’nda bilgisayara yükleyip Kandil’e bildirdiği ve böylece kuryelik yaptığıdır.

İddianın boş olduğunu mimarları da bilmektedir. Şöyle ki; Mahmut Alınak İmralı’dan gece yarısı dönmüş ertesi sabah İstanbul’dan Tekirdağ’a giderek, Tekirdağ 1 No’lu F tipi cezaevinde hükümlü Muzaffer Öztürk’le görüşmüştür. Bu görüşme cezaevinin resmi kayıtları ile sabittir. Sorulursa gerçek ortaya çıkacaktır.

Mahmut Alınak, Muzaffer Öztürk’le görüştükten sonra cezaevinden ayrılmış, İstanbul’a kadar da Tekirdağ F Tipi Cezaevine yatmakta olan Kemal isimli bir hükümlünün vasisi ve aracı kullanmakta olan araç şoförü ile birlikte gelmiştir. Müvekkil Mahmut ALINAK ve araçta bulunan diğer iki kişi İstanbul’a hareket etmeden önce Tekirdağ şehir merkezinde yemek yemişlerdir. Bu yüzden İstanbul’a geldiklerinde akşam olmuştur. Hükümlü yakını olan ve Müvekkilin isminin “İnci” olduğunu hatırladığı bayan evine gitmek üzere Esenyurt’ta araçtan inmiştir. Araç Müvekkil Mahmut Alınak’ı kızının Çapa’daki evine bıraktığında ise vakit artık gecedir. Gerektiğinde araç sürücüsü ve İnci isimli bayan da tanık olarak dinlenebilirler.

Kısacası iddia soyut bir suçlamadan ibarettir. Mahmut Alınak savcılığınızın iddia ettiğinin tersine ertesi gün ya da başka zaman Asrın Hukuk Bürosu’na gitmemiştir. Bu konuda daha başka deliller de ileri sürebiliriz.

Ekteki tüm haber küpürlerinden de anlaşılacağı gibi Mahmut Alınak Gençler Ölmesin Ocaklar Sönmesin (GEOS) adına İmralı’ya gitmiş ve Öcalan’la görüşmüştür. Bu haber küpürlerini de ayrıca delil olarak dosyaya ibraz ediyoruz.

Peki bu kuryelik iddiası soyut bir suçlamaya dönüştüğüne göre, Mahmut Alınak neden hapishanededir? Müvekkilimiz Mahmut Alınak düşünceleri ve yazdığı makaleler nedeniyle yani İçişleri Bakanı İdris Naim Şahin’in tanımlaması ile O bir “makale teröristi” olduğu için demir parmaklıklar arkasındadır!

Kaldı ki bu makaleler Mahmut Alınak’ın ikamet ettiği Kars’ta yazılmıştır. Bu nedenle savcılığınız zaten yetkisizdir. Mahmut Alınak İstanbul’a ameliyat olmak üzere gelmiş, kızının evinde misafir kalırken gözaltına alınıp tutuklanmıştır.

Müvekkil Mahmut ALINAK, yazdığı ezilenlerden yana makaleler nedeniyle “terörist” ilan edilmiştir. Evet, O bir “makale teröristi” dir.

Makale teröristi Müvekkil Mahmut ALINAK, gerçeğin, kendisini yargılayacak olan özel yetkili mahkeme yargıçlarının huzurunda değil, tarihin yargıçlığı huzurunda ortaya çıkacağına inanmaktadır. İşte bu yüzden bizden tahliye talep etmemizi değil, tarihin yapacağı yargılamaya veri olmak üzere delil sunmamızı talep etmiştir. Bu nedenle Tekirdağ 1 No’lu F tipi cezaevinden alınmış belgeyi dilekçemiz ekinde vekâleten sunuyoruz.

Av. Halit Sinan Alınak

Gelecek Gerçekten Uzun Sürüyor!

2012-01-18T12:18:00.000+01:00

Salim Turgut

"Savaş bir gün biterse kendimize şunu sormalıyız: Peki ya ölüleri ne yapacağız? Neden öldüler?" Cesare Pavese.

Özcan Alper’in kendisini seyirci ile tanıştırdığı ve ödül aldığı Sonbahar filminden sonra yaptığı ikinci filmi olan ‘Gelecek Uzun Sürer’ Cesare Pavese’den yaptığı bu alıntı ve özgürlüğe koşan atın karanlık güçlerce vurulması ile başlıyor.

Film başlarken Cesare Pavese’nin sözlerinin alıntı olarak verilmesi izleyicileri kendi içinde bir hesaplaşmaya itiyor. ‘’ Peki ya ölüleri ne yapacağız? Neden öldüler?" sorgusu ile seyirciyi kirli savaşla yüzleştiriyor.

Özcan Alper’in ‘Gelecek Uzun Sürer’ filmi yakın tarihimize ilgi gösteren filmlerden biri. Son dönemlerde benzeri filmlerin yapılmış olması, yakın tarihle yüzleşmemizde önemli katkılar sunacaktır. Okumanın en alt düzeylerde olduğu, belleği zayıf toplumumuz açısında bu tür filmlerin katkısı küçümsenemeyecek derecede önemli işlevler yüklenmekte.

İstanbul’da üniversite okuyan Rizeli bir kız öğrencinin, sevgilisinin dağa çıkmasının ardından ağıtlarla ilgili tez çalışması için gittiği Diyarbakır’da ülke gerçekliği ile yüz yüze gelmesi ve ardından sevgilisinin Hakkari’deki mezarında kendi acısı ile yüzleşmesinin anlatıldığı film bir yol hikayesi olarak karşımıza çıkmakta.

Belgesel çağrışımı yapan filmde oynadığı Ahmet rolü ile Durukan Ordu Altın Koza' ödülü kazanmıştı. Gaye Gürsel'in Sumru rolündeki performansı da övgüye değer.

Özcan Alper’in filminde sanatsal açıdan birçok eleştirilecek yan olabilir. Eleştiriler, filmin özünü ve bu toplumun yaşadığı tarihsel bir süreci yüzümüze vurmasını engellemiyor. Filmi izlerken bir halkın yaşadığı 30 yıllık acılı tarihin fotoğraf kareleri gözümüzün önünden bir şerit gibi geçiyor

Filim ilk bakışta bir yol hikayesi gibi gözükse de ülkenin çok önemli bir yarasına parmak basıyor. Yaklaşık 30 yıldır süren kirli savaş ve kirli savaşın sonuçları ile yüzleştiriyor seyirciyi.

30 yılda bu halk az şeyler yaşamadı. Faili meçhuller, köy yakmaları, katliamlar, kontrgerilla eylemleri yakın tarihin bilin(mey)en en önemli olaylarını oluşturdu. Birçok gazete ve televizyonun haberlerine yansımayan bu sürecin karanlık sayfalarının aralanmaya başlanması önemli. Aralamaya başlayanları kutlamak gerekiyor.

‘İstanbul’a kar yağmadıkça ülkeye kış gelmez’ sözü duyarsız medyanın yayın çizgisini göstermesi açısından önemli bir saptama. Bu ülkede 30 yıldır Kürt illerinde adı konulmamış bir savaş yaşandı. Kirli savaş olarak adlandırılan bu savaşta egemen Türk medyası üç maymunu oynadı. Medyanın kör sağır ve dilsiz olmasını her şeye rağmen yine de doğal karşılamak gerekiyor. Doğal karşılanmaması gereken kendisine sosyalistim diyen Türkiye solcu ve aydınlarının sessizliği bürünmüş olmaları. Büyük bir sosyalist kesim bu kirli savaşa bilerek ya da bilmeyerek sessiz ve duyarsız kaldı. ‘Hem devlete hem de özgürlük hareketine karşıyım’ diyerek her iki tarafında uygulamalarını eleştirip ‘bağımsız hat’ politikası güdenler uzunca bir süre bu ülkede gündem belirlemesinde etkili oldular. Tarafsızlık maskesi altında güçlünün yanında yer alma günahını işleyen sosyalist ve aydın sayısı hiçte az değil bu ülkede.

Geldiğimiz aşamada birçok şeyle toplumun her kesimi yüzleşmek zorunda kalıyor. Dersim yüzleşmesi buna bir örnek. Dersimle ilgili devletin en üst organlarından siyasal rant içinde olsa özür dilenmesi önemli. 1915 Ermeni olaylarının gündem belirlemesi, Maraş olaylarının yıl dönümünde olayın failleri ile tartışılması, dönemin bakanının olayların ardında ‘MİT parmağı’ olduğunun açıklaması, Ayhan Çarkın’ın faili meçhullerle ilgili itirafları vb. yeni bir sürece girdiğimizin göstergeleri.

Tam bu süreçte bir biri ardına yapılan dizi ve filimler, karanlık bir dönemin sorgulanmasında önemli katkılar yapmakta. 30 yıllık karanlık tarihte yaşanmış olayların, sanatın aracılığıyla gösterilmesi bile birçok kesimde tepkilere neden olabiliyor. Bu süreci hep birlikte yaşamış olmamıza rağmen üç maymunlar sayesinde yaşantımızda farkındalık bile yaratmamış olduğunu filmleri izleyenlerin tepkilerinden anlaşılabiliyor. Bazı seyircilerin filmlerde gördükleri sahnelerde ‘bu ülkede bunlarda oldu mu’ şeklinde şaşkınlıklar yaşaması, bu ülkenin ne kadar karanlık sayfalarının olduğunu göstermesi açısından önemli.

Çemberimde Gül Oya, Hatırla Sevgili, Bu Kap Seni Unutur mu?, Öyle Bir Geçer ki Zaman, Press, Gelecek Uzun Sürer ve Kürtçe yapılan filmler önemli bir tarihsel süreçle yüzleşmemizin birer başlangıcı oldular. En son Behzat Ç’nin Cumartesi annelerine gönderme yapması bu ülkede bazı şeylerin yavaşta olsa değişmeye başladığını göstermesi açısından önemli. Umarız bu süreç hızlanır ve toplumdaki yüzleşme isteği ve talebi de artar. Ama yine de bu sürecin kolay olmayacağını biliyoruz. Çünkü gelecek gerçekten uzun sürüyor!.

KIŞ MEVSİMİNDE DEĞİŞEN BİRŞEY YOK!

2012-01-18T12:13:00.000+01:00

Hüseyin Habip Taşkın
habibtaskin@gmail.com

Soğuk, yağmur, kar, fırtına, tipi ile tüm yurtta kışın bastırdığını görmekteyiz. Fakirin, ezilenlerin vay haline derken, zenginlerin rahatı doruk noktasında olduğunu görmekteyiz. İnsanların yaşamları zıtlıklarıyla, çelişkileriyle, doğrularıyla, yanlışlarıyla, mücadelesiyle yoluna devam etmektedir.

Türkiye’de yaşam standarttı yüksek olmadığı için dibe vuran, alçak sürünmeyle yaşamını sürdüren insanlar çoğunluktadır. Yaşamın inişli, çıkışlı, girdaplı yollarında kışı hep birlikte karşıladık. Isınma derdi de bütçeye “şap” diye eklendi. Nereden çıktı bu karakış? “Ne güzel sıcaklarla idare ediyorduk” diyor çoğunlukta ki insanımız.

Bir yanda Van depremiyle evlerinden olanlar kar’ın, ayazın, yağmurun altında çadırlarda sorunlarının bir an önce çözüme kavuşmasını bekliyorlar. Van halkının sorunlarına sahip çıkmak, çözmek de bir insanlık onurudur. Yoksulluğun altında yaşamla, ölüm arasında gidip geliyorlar. Çadırlarda yaşayan insanlar bizim insanlarımızdır. Sobanın düşmesiyle ya da bir kıvılcımla çadırlar zaman zaman yanmakta ve ölen insanlarımızın olduğunu basın aracılığıyla duyuyoruz.

Yoksulluk bir sistem sorunudur. Devletin işleyiş biçimidir. Yoksulluk kış ayında da insanların yaşam mücadelesi ile sürüyor. Aslında kış mevsimi doğanın bir dengelemesini sağlar. Elbet kış kışlığını yapacak. Yaz mevsimi de sıcaklığını yapacak ve diğer mevsimlerde kendi mevsimliğini yapacak.

Sorun aslında insanca yaşayabilmek, paylaşabilmektir. Ne yazık ki yaşadığımız sistem paranın ve bencilliğin temel alındığı bir yönetim biçimidir. Para ve bencillik ikisini bütünleştiriyor. Sistem içinde insanlar okullarda eğitim görürken, “bireysel kurtuluştan ve paşa paşa yaşarsın”dan ya da “sürünürsün”den söz ediliyor. “Hep ben, yinede ben.” Sizler hiç okullarda insanca yaşamdan, paylaşımdan, eşitlikten bir eğitim verildiğini duydunuz mu?

Bize ilkokuldayken Nasreddin Hoca’nın “parayı veren düdüğü çalar” hikâyesini okutmuşlardı. Tamda eşitsiz bir topluma özdeş bir hikâyedir. Paran kadar sağlık, Paran kadar eğitim ve diğer sosyal yaşantılar. Her işin paraya ve de bencilliğe dayalı olduğunu görmekteyiz.

Bunlar göz önüne alındığında yoksulluğu ne “alın yazısı” nede bir “kader” olduğunu söyleyemeyiz. Bizlerin yaşam tarzımızı belirleyen özünde bir avuç sermayedardır.

Karın yağması, fırtınanın kopması, yağmurun yağması, şimşeklerin çakması kış mevsiminde de sorunların bitmediğini gösterir. Bir yanda doğanın yaşam koşullarıyla mücadele edeceksin, diğer yandan ekonomik, sosyal hakların için mücadele edeceksin.

İnsanlar geçim derdiyle uğraşırken, psikolojik yanıyla da ister istemez çöküntüye uğramaktadırlar. Emekliler için bir intibak yasası gündemde, benim bildiğim aylarca gündemde bulanık bir halde ortalıkta bırakılmış. Birçok emekli intibak yasasını dört gözle bekliyor. Çoğu emeklide aradaki “maaş” uçurumun düzeleceğine inanıyor.

AKP bir ara intibak yasasını rafa kaldırmıştı. Ama TBMM’de milletvekili maaşlarına kıyak zam yaptıkları için bu maaş 8000bincik olduğu için toplumun büyük çoğunluğundan tepki aldıkları için ve diğer gelişen siyasi olayların üzerini örtmek için intibak yasası yeniden gündemde.

İntibak yasasıyla maaşlar eşitlenmiyor. Emeklilerin alacağı üç, beş TL. Emeklilerin cebinden çoktan uçtu. Vergilerle uçtu. Bizim ortak paydalarımızdan birkaç örnek vereyim: Su faturası, birçok vergi var. Kesilen kesilene, elektrik faturasında durum su faturasıyla aynı. Hangi faturayı ele alırsanız alın cebimizdeki para çoktan uçuruldu. İntibak yasası denilen rüyadan bir uyanalım, silkelenelim. Gerçekleri görelim.

Kış mevsimi devam ederken bizlerin sorunları biteceğe benzemiyor. Halimizden memnun gözüküyoruz. Aslında ağlanacak halimiz var ama onu da anlaya bilene…

GÜLSÜN YOLDAŞIM...

2012-01-18T12:08:00.001+01:00

"Fezalim der Haci sazınla seslen

Sağlam olsun sırtın dağına yaslan"

Cirik Haci / Fezali
Cirik.Haci@gmx.de

Elinde silahı dağlar türküsü
Binbir çeşit açan gülsün yoldaşım
Arılar üretir çiçek örgüsü
Binbir çeşit tatlı balsın yoldaşım

Fırtına esiyor kar kaplar yolu
Çoşkun akar bizde baharın seli
Uzun ateş eder düşman panzeri
Binbir çeşit saklı sırsın yoldaşım

Gayretin ölçülmez biçilmez değer
Dağların zirvesi yüksek, kar yağar
Her zaman güneşi doğudan doğar
Binbir çeşit sanki dilsin yoldaşım

Fezalim der Haci sazınla seslen
Sağlam olsun sırtın dağına yaslan
Av peşinde koşar kükrerse aslan
Binbir gözde sanki selsin yoldaşım

HRANT İÇİN...

2012-01-12T16:07:00.000+01:00

HRANT İÇİN, ADALET İÇİN, SEN DE BİR SES ÇIKAR!

HDK, Ankara
hdkhaber06@gmail.com

Hrant Dink, 5 yıl önce, tüm insanlığın gözleri önünde bir tetikçi tarafından öldürüldü. Irkçı ve şoven, insanlık düşmanı zihniyetin yönlendirmesiyle, güpegündüz, Ermeni Gazetesi Agos’un kapısında katledildi.

HALKLARIN DEMOKRATİK KONGRESİ (HDK);

tekçi, ırkçı ve şoven anlayışı mahkum etmektedir. Halklar, inançlar, kültürler zengini bu topraklarda boyun eğmeyecek, teslim olmayacağız. Eşitlik, özgürlük, kardeşlik için tüm halklarımızı el ele vermeye,

14 Ocak Cumartesi Günü Ankara da Kızılay / Sakarya meydanına çıkarak katillerden hesap sormaya çağırıyoruz.

Hrant İçin Adalet İçin
Sen de Bir Ses Çıkar!

14 Ocak Cumartesi
saat 13.00’de
Kızılay / Sakarya Meydanında

HALKLARIN DEMOKRATİK KONGRESİ (HDK)
ANKARA MECLİS

Mahmut Alınak: İNSANLIK ÖLMÜŞTÜR!..

2012-01-12T15:52:00.000+01:00

Yazdığı makaleler sebebi ile tutuklu olan müvekkil Mahmut Alınak’ ın Kocaeli 2 Nolu F Tipi Cezaevinde maruz kaldığı uygulamayı hiçbir yorum yapmadan kamuoyunun dikkatine sunuyoruz.:

Av. Halit Sinan Alınak

SAYIN RECEP TAYYİP ERDOĞAN
BAŞBAKANLIK- ANKARA

İNSANLIK ÖLMÜŞTÜR!

Ben 12 Eylül hapishanelerinde de yattım. Ağır işkenceler gördüm, ama soyundurularak aranmadım. Gel gör ki, “ ilahi adalet, kardeşlik ve insan hakları sözcüklerini dilinden düşürmeyen iktidarınız zamanında hapishanede soyundurularak arandım.

Ben ve benimle birlikte yedi kişi kelepçeli olarak getirildiğimiz Kandıra 2 Nolu F Tipi Cezaevinin idari bölümüne kadar ayrı noktalarda tam on dokuz defa arandık. Aramalar X Ray cihazından geçirilmenin yanında, ayakkabılarımızın içine kadar ayrıntılı olarak yapıldı. Buna rağmen cezaevi idari bölümünde eroin ve esrar taşıyormuşuz gibi, bizden soyunmamız istendi. Biz toplu halde haysiyet kırıcı olduğunu söyleyerek soyunmayı reddettik. Bunun üzerine Pazartesi günü ( geldiğimizde Cumartesiydi) gelecek ekiplerin müdahalesi ile zor kullanılarak soymakta tehdit edip, bizi bir tecrit odasına kapattılar. Üç saat kadar o soğuk odada bekletildik. Yanımdakiler gencecik insanlardı, onların saldırıya uğramalarına ve dövülerek soyundurulmalarına yüreğim izin vermedi. Bunun üzerine soyunmayacağımızı, ancak soyarak arayacaklarsa bunu kendilerinin yapmasını söyledik. Böylece bizi bir odada tek tek soyarak aradılar. Sonra öğrendik ki, tüm F Tipi Cezaevlerinde aynı uygulama hüküm sürüyormuş.

Şimdi buna ne denir? İnsanlık mı bu? Hangi vicdana, hangi kitaba, hangi hukuka, hangi dine sığar? Hani yaratılanı yaratandan dolayı seviyordunuz? O sözleriniz burada komik kaçıyor Başbakan!

Merak ediyorum, iktidarınızın denetimindeki bu zulüm sürerken, siz ve bakanlarınız, milletvekilleriniz, il ve ilçe yöneticileriniz nasıl rahat uyku uyuyabiliyorsunuz?

Tutuklu olarak bazı insani haklarımız olurdu. Ama insanlık uğramamış sizin hapishanelerinize. Besbelli bize esir muamelesi yapılıyor, statümüz budur. Avukat görüşüne gidip gelirken, ayakkabılarımızın içi de dahil altı noktada aramaya tabi tutuluyoruz. Gidip gelirken, cebe el sokmak yasak, saat taşımak yasak, görevlilere mektup ya da dilekçe verdiğinde ayağa kalkmak mecburiyettir.

Amerikan Guantanamo Hapishanesi’ ni aratmayan bir tecrit hüküm sürüyor. Günün yirmi dört saati beton üzerindeyiz. Betondan hastalanmamak için ayaklarımızın altına bir tahta parçası bile koyamayız. Adliyeye götürülüp getirilirken, ring adı verilen araçların hücrelerinde saatlerce kelepçeli olarak bekletiliyoruz. Kısacası bedenen, zihnen ve ruhen çürütülerek öldürülmek isteniyoruz.

Sayın Erdoğan “ Terörist” diye hapishaneye tıktığınız bizler, hükümetinizin mührünü taşıyan bu uygulamaları, hayvanlara bile reva görmeyiz. Bir hayvanı bilmeden, istemeden incitmişsek eğer, acı çeker, ondan özür dileriz. Ve o acıyı hayat boyu taşırız yüreklerimizde.

Ya siz? Sormama ne gerek var! İktidarınız kendisine yakışanı yapıyor.

Bu faksı, sizden bu zalimliği sona erdirmeniz istemek için göndermiyorum. Böyle bir isteğim yok. Sadece tarihe not düşmek istedim. Bu faksı çöpe atmayın, bir gün özür dilemek için lazım olur diye başbakanlık arşivine koyun.

Sayın Erdoğan,

Ölümden öteye köy yok. Baş eğerek pis bir hayat geçirmektense, ölümü aşkla kucaklamaya hazırım.

Mahmut Alınak
Kars ve Şırnak eski Milletvekili
Kandıra 2 Nolu F Tipi Cezaevi

_________________

T.C
ADALET BAKANLIĞI

Kocaeli 2 Nolu F Tipi Yüksek Güvenlikli Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü
( Disiplin Kurulu Başkanlığı)

Karar Tarihi : 20/ 12/ 2011 Karar No: 2011/ 432

SAKINCALI MEKTUP DEĞERLENDİRME KARARI

Kocaeli 2 Nolu F Tipi Yüksek Güvenlikli İnfaz Kurumu Müdürlüğü Disiplin Kurulu, Kurul Başkanı başkanlığında aşağıda isim ve ünvanları mevcut üyelerin iştiraki ile toplandı.

H/ T İle ilgili Bilgiler :
Adı ve soyadı : MAHMUT ALİNAK
Doğum Tarihi : 28/ 01/ 1952
Ana- Baba Adı : EMİNE- ABDUL
Nüfusa Kayıtlı Olduğu Yer : KARS

GEREKÇE :

Mektup Okuma Komisyonu Başkanlığı’ nın 20/ 12/ 2011 tarih ve 2011/ 102 nolu kararı ile kurulumuza tevdi edilen kurumumuz tutuklusu Mahmut ALİNAK’ ın Halit Sinan ALINAK 0 474 212 68 68 adresine göndermek istediği fax yazısı incelemeye alındığında;

Fax yazısının içeriğinin “ Kurum ve kurum uygulamaları hakkında yalan, yanlış ve asılsız bilgilerle kamuoyu oluşturmaya çalışmak” olduğu anlaşıldığından bu nedenle, söz konusu fax yazısının ilgili yere gönderilmesinin uygun olmayacağı kanaati ile;

KARAR :

Bahse konu fax yazısının Ceza ve İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin infaz hakkında tüzüğün 91, 122, 123 maddelerine göre ilgili yere gönderilmemesine;

Adı geçene kararın tebliğ edilmesine, tebliğ tarihinden itibaren 15 ( onbeş) gün içinde İnfaz Hakimliğine itiraz hakkının kullanılmaması veya İnfaz Hakimliği kararına karşı tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde Ağır Ceza Mahkemesine itiraz edilmemesi halinde Disiplin Kurulu Kararının kesinleşeceğinin bildirilmesine, oy birliği ile karar verilmiştir.

KURUL BAŞKANI ÜYE ÜYE ÜYE
Mehmet KARAKAYA E. Gültekin NEDİRLİ Mehmet GÖKÇE Deniz ENÜL
Kurum Müdürü İdare Memuru Öğretmen Psikolog

ÜYE ÜYE ÜYE
Özlem ALTINALAN Hasan ŞEN Yasin KÜÇÜKDEMİR
Sosyal Çalışmacı İ. K. B. M Atölye Şefi ( İ. K. M)
__________________
KOCAELİ 2 NOLU F TİPİ CEZAEVİ MÜDÜRLÜĞÜ aracılığıyla ile İNFAZ HAKİMLİĞİNE

İTİRAZ EDEN : Mahmut Alınak, anılan cezaevinde tutuklu

İTİRAZ EDİLEN KARAR : Kocaeli 2 Nolu F Tipi Cezaevi Müdürlüğü Disiplin Kurulu’ nun 20/ 12/ 2011 tarih, 2011/ 432 sayılı, 20/ 12/ 2011 tebliğ tarihli kararı.

OLAY : Avukatıma gönderdiğim dosyadaki telgrafım, Disiplin Kurulu’ nun belirtilen kararı ile “ Kurum ve kurum uygulamaları hakkında yalan, yanlış ve asılsız bilgilerle kamuoyu oluşturmaya çalışmak” gerekçesi ileri sürülerek gönderilmemiştir.

Bu karar aşağıdaki nedenlerle hukuksuzdur.

1-CMK ve Avukatlık Kanunu’ na göre, avukat müvekkil yazışmalarına el konulamaz. Bu eylemle, yani kararla görevi kötüye kullanma suçu işlenmiştir.

2-Hangi yalan, yanlış ve asılsız bilgiyi ileri sürmüşüm? Disiplin Kurulu’ nun açıklaması gerekiyor! Acaba bu cezaevinde tutuklular soyundurularak aranmıyor mu? Avukat görüşüne gidip gelirken, altı kez üstümüz ve ayakkabılarımızın içi aranmıyor mu? Cebe el sokmak yasak değil mi? Koğuşa gelen görevlilere dilekçe ya da mektup verilirken ayağa kalkma zorunluluğu yok mu? Saat taşımak yasak değil mi? Mektup yollamak için bile dilekçe yazma şartı aranmıyor mu?

Cezaevi Müdürlüğü, “ Böyle uygulamalar yok” diyorsa, bunu bize yazılı olarak bildirebilir mi? Bunu yapamaz, çünkü söylenenlerin hepsi doğrudur. Benimle birlikte hapishaneye getirilen yedi genç dinlense, bu hukuksuzluk tüm çıplaklığı ile gün yüzüne çıkacak. Sadece bu gençlerin değil cezaevindeki yüzlerce insanın bilgisine başvurulabilir. Çünkü herkes aynı hukuksuzluğa uğramış ve uğramaya devam ediyor!

Hem ben, neden böyle bir suçlamada bulunayım ki? Bunda benim ne çıkarım olabilir?

Sonuç olarak, Disiplin Kurulu’ nun bu hukuk tanımaz kararının kaldırılması gerekmektedir. Gel gelelim, ben ümitli değilim. Yanılmış olmayı çok isterim, ama yargının uygulamalarından cesaret almayan bir yönetim hukuksuzluğu açıkça ortada olan böyle bir karar vermesi güç görünmektedir.

Bilindiği gibi, AİHS’ nin şikayet ve haberleşme özgürlüğünü güvence altına alan hükümlerine aykırı olduğunu düşündüğüm bu uygulama hakkında AİHM’ e başvurabilmem için iç hukuk yollarının tüketmem gerekiyor.

Sonuç ve İstem : Yukarıda sıraladığım nedenlerin dikkate alınarak söz konusu kararın kaldırılmasını talep ederim. 21/ 12/ 2011

Mahmut Alınak

T.C
ADALET BAKANLIĞI

Kocaeli 2 Nolu F Tipi Yüksek Güvenlikli Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü

SAYI : 2011/ 8638
KONU: Mahmut ALİNAK 21/ 12/ 2011

İNFAZ HAKİMLİĞİ’ NE
KOCAELİ

Kurumumuz tutukluları MAHMUT ALİNAK ( TC: 53143190152) ın Kurumumuz Disiplin Kurulu’ nun 2011/ 432 nolu kararına yönelik Mahkemenize hitaben yazmış olduğu itiraz dilekçesi, karara konu olan diğer evraklar ile birlikte yazımız ekinde sunulmuştur.

Bilgi ve gereği arz olunur.

MEHMET KARAKAYA
Kurum Müdürü
33647

Ekleri:
1- Fax yazısı
2- Disiplin Kurulu Kararı
3- İtiraz Dilekçesi

YILLAR GEÇSE DE SİSTEMİN İŞLEYİŞİ AYNI

2012-01-12T15:41:00.000+01:00

Hüseyin Habip Taşkın
habibtaskin@gmail.com

2011yılından kalan döküntüler, enkazlar sayesinde 2012 yılında emekçilerin, yoksulların yüzü gülmeyecek. Tekelci sermaye kan emiciler gibi paraya ve ucuz işgücüne doymak bilmiyor. Gülen taraf her yıl olduğu gibi tekelci sermaye oluyor. Çünkü kasaları doldukça taşıyor.

Kamburumuz çıktıkça çıkıyor. Üzerimize binen yükün hesabını soramadığımız için altında can çekişir hale geldik. Öyle bunalmışız ki, neyi nasıl yapacağımızı bilemez haldeyiz. Yeni doğmuş şaşkın ördek gibiyiz. Çarkın içinde her tarafa çarptığımız için beyin kanaması geçiriyoruz. Kör, topal gelişi güzel zikzaklar içinde gidiyoruz. İşin üzücü yanı ise hiçbirimizin nasıl yaşadığından haberi yok.

Zamlar sağlığa, yiyeceğe, içeceğe, eğitime yaşadığımız her alanda etkisini gösterirken, sinirsel katsayılarımız da artmaya devam ediyor. Yaşıyoruz evden, işe, işten, eve… O kadar çok aylık alıyoruz ki, nasıl harcama yapalım diye hesap işine girişiyoruz. Bir o kadarda kafa patlatıyoruz.

Dünyada kriz var deniliyor? Ama sermaye kendisini korumak için yasal düzenlemelerle yükün altına emekçileri, yoksulları sokmaya devam ediyor. Daha ucuz bir iş gücü için daha çok çalışma saatleri için elinden gelen her türlü tilki kurnazlığını yapmaya devam ediyor.

Sermayenin krizi biz emekçilerin krizi değildir. Fakat dünya ülkelerinde görünen şudur; sermayenin krizinin ağır faturası emekçilere, yoksullara “vergi” adı altında çıkartılıyor.

Ülkemizde de AKP iktidarı iyi yolda olduğumuzu bakanları ve başbakanı medya aracılığıyla bizlere söylüyorlar. İşsizliğin sayısı düşmüş. Enflasyonu yenmişiz. Sağlıkta devrim yapmışız. Eğitimde çağ atlamışız. Sınırdaki komşularımızla sorunsuz yaşıyormuşuz. Her şeyiyle büyüyen bir Türkiye’den söz ediyorlar.

Milletvekillerinin maaşına okkalı zam yapılırken, nedense asgari ücretliye, memura, işçiye, emekliye okkalı zam yapılmaz. Milletvekilleri aldıkları para ile geçinemediklerini dile getiriyorlar.

Ben cebimden çıkan paraya bakarım. Sizde öylesiniz. Giderleri bir bir hesaplarsınız. Bir bakmışsınız elde olan para bir anda kayıplara karışmış ve sonradan elinizdeki parayı hangi hırsız çarpmış? diye kendi kendinize sorarsınız.

Acınacak bir halimiz var ama nedense kendimize toz kondurmuyoruz. Devleti yönetenlerimiz öyle bir açıklama yapıyor ki, ilerlemede dünya üçüncüsüymüşüz. Çin’i bile yakalıyormuşuz. Biz Türküz Çin nedir ki, bir iki ilerleme daha yaptık mı Çin’i arkamızda bırakırız.

Yaşamımız insanlarıyla ortadadır. Büyümeden söz ediliyor. Bu nasıl bir büyüme ki, yoksullar her geçen gün sayıca artıyor. Adli olaylarda artış tüm hızıyla sürüyor. Cezaevleri kapasitesi dolduğu halde, fazlalığı olduğu halde yeni cezaevlerini alfabetik sıraya göre açıyorlar. Neyin büyümesidir? Şunu derseniz anlarız. Yoksullar ve emekçiler dibe vuruyor. Sermayedarlar tavan yapıyor. Sermaye ile yoksulların arasındaki uçurum günden güne koca bir delik gibi açılıyor.

Yaşlanıyoruz ve arkamızdan gelen gençlere nasıl bir ülke ve dünya bıraktığımızı hiç düşündünüz mü? Kirlenen bir dünya ve kirlenmeye insanlarıyla devam ediyor. Güzel günler adına birçok istekte bulunduk ve bu istekleri yerine getirmek için kollarımızı sıvayıp işe koyulduk. Kendimizi abartmaya gerek yok, başarılarımız ve başarısızlıklarımız ortadadır.

EMEK PARTiSi, BASIN BÜLTENİ…

2012-01-12T15:36:00.000+01:00

BASIN BÜLTENİ:

TBMM Anayasa Uzlaşma Komisyonu ile 09.01.2012/Pazartesi günü görüşülerek, Partimizin anayasa hazırlık süreci, yapılacak anayasanın içeriği ve yapılma sürecine ilişkin görüşlerimiz iletilmiştir.

Partimiz öncelikle, Türkiye’nin bugünkü siyasal atmosferinin, demokratik bir anayasa yapılmasına uygun bir zemin teşkil etmediğini düşünmektedir. Çünkü, anti demokratik uygulamaların tüm toplumsal kesimleri tehdit ettiği, düşünce, ifade ve örgütlenme özgürlüğünün bulunmadığı koşullarda yaşıyoruz. Basın özgürlüğünün hiçe sayıldığı ve onlarca gazetecinin, aydının, bilim insanının, siyasetçinin, sendikacıların tutuklandığı, siyasal ve askeri operasyonlarla toplumsal gerginliklerin tırmandırıldığı bu şiddet ortamında demokratik bir anayasa yapmanın temelleri bulunmamaktadır. Öncelikle demokratik bir anayasa yapılmasının zemininin oluşturulmasının acil bir ihtiyaç olduğunu düşünmekteyiz.

Yüzde 10 seçim barajları, siyasi partilerin siyasal faaliyet yürütmede eşit olmayan olanakları, halkı iradesinin özgür yansıması düşünüldüğünde, bugünkü Meclis’in anayasa yapma meşruiyeti tartışmalıdır. Halkın siyasi iradesi meclise gerçeğe uygun olarak yansımamaktadır. Bu engellerden birisi seçim barajıdır. Bir başka engel hazine yardımları ve eşit olmayan olanaklardır. Yine önemli engellerden birisi siyasal özgürlüklerdeki kısıtlamalar, ifade ve düşünce özgürlüğünün önündeki engellerin artarak devam etmesidir. Demokratik bir anayasa yapılacaksa, hükümet, özgür tartışma zemininin sağlanma görevi ile karşı karşıyadır.

Elbette yeni bir anayasa yapılmasının demokratik dayanakları, emek ve meslek örgütlerinin, ezilen halkların, farklı inançların ve mezheplerin örgüt ve temsilcilerinin, siyasal partilerin ve temsilcilerinin, üniversitelerin dahil olduğu bir kurucu meclistir. Ayrıca toplumun örgütsüz kesimlerinin de bu sürece semtlerden, işyerlerinden ve bölgesel düzeyde dahil edilmesinin olanakları zorlanmalıdır. Aksi halde bu anayasa mevcut hükümetin ya da meclisin anayasası olmaktan öteye gidemeyecektir.

Anayasada olması gereken düzenlemeler ise özetle; değiştirilemez maddeler hükmünün kaldırılması, etnik unsura dayanmayan anayasal vatandaşlık statüsünün güvenceye alınması, inanç özgürlüğünün sağlanarak zorunlu din dersleri ve resmi din kurumlarının kaldırılmasıdır. Yerel yönetimlerin güçlendirilerek halkın siyasete katılımının sağlanması, bölgesel özerk yönetim anlayışı ile Kürt nüfusun yaşadığı yerlerde halkın siyasal temsiliyet ve kendi yerel yönetim mekanizmalarını oluşturmasına olanak sağlanmasıdır.

Bugün yeni anayasa yapılması tartışmaları, mevcut Anayasa’nın toplumsal ihtiyaçlara cevap vermediği, 12 Eylül askeri diktatörlük koşullarında yapılması nedeniyle meşruluğunun söz konusu olmayacağı ve toplumsal ihtiyaçlara cevap veremeyeceği ön kabulü ile yürütülmektedir. Partimiz de, ülkemizde ekonomiden demokratikleşmeye çözülmeyen temel meselelerin çözümüne hizmet etmek üzere demokratikleşmenin bir parçası olarak yeni bir anayasa ihtiyacına işaret etmektedir. Demokratik bir ülke yaratma mücadelesinin bir tarafı olarak, halkın beklentilerine cevap veren, toplumsal sorunlara çözüm getirecek bir Anayasa ihtiyacı üzerinden bu görüşmeyi gerçekleştirdik.

Yeni Anayasa yapılma sürecine ve içeriğine dair, Komisyon’a da sunduğumuz ayrıntılı görüşlerimiz ilişikte gönderilmiştir.

Bilgilerinize sunarız.

Selma GÜRKAN
Genel Başkan

Genel Merkez: Fevzi Çakmak 1 Sokak No: 15/5 Kızılay-ANKARA Tel: 0 312 2324198 Faks: 0 312 2324197
Genel Başkanlık: Millet Cad. Gülsen Ap. No:19/1 Yusufpaşa/Aksaray /İST Tel: 0 212 588 03 00 Faks: 0 212 587 56 86

Web: http://www.emep.org/ E-posta: emekpartisi@emep.org

KALDIRAÇ ’IN 128.SAYISI ÇIKTI!..

2012-01-12T15:30:00.001+01:00

ÖZGÜR BİR DÜNYA İÇİN KALDIRAÇ

Değerlendirme...
Örgütsüz İşçiler Özgür Değildir.....
Haber...Görünüm...Yorum...

Alfonso Cano anısına....
Deniz ADALI

Kapitalist Sistemin Krizi...
Deniz ADALI

Anayasa meselesi ve sistemin yeniden dizanyı
Fikret SOYDAN

Katliamlar tarihi ve burjuva egemenlik
Fikret SOYDAN

Yugoslavya Ne kadar uzak?
Sibel ÖZBUDUN

Türkiye hukuksuzluğu ve Kürtler
Temel DEMİRER

Prensliğin inkarı ve kadın sorunu
(Masallarda kadına biçilmiş roller)
Esra NESİPOĞULLARI

Kültür... Sanat...

"Sanat ve Propaganda"...
Kitap...

Modern Türkiye'nin şifresi

Kitap...Serhan Nalçalı

"Aşk ve Devrim"
Film... Hasan Yıldızi

Okur Mektupları...

Şiir...

Çocuklar okusun !...

2012-01-12T15:24:00.000+01:00

Müfit Pınar
mufitpin@gmail.com

Çocuklar okusun !...

Dost Kitabevinde satılmaktadır.

DERSİMİN RUHUNU ÖZGÜRLEŞTİRMEK...

2012-01-08T03:51:00.000+01:00

Remzi AYDIN
remziaydin62@hotmail.com

Düşler ve insan, düşlerin sınırı ve insanın vizyonu arasındaki bağıntı! Her şeye elbise giydirmeyi severiz, kendimize, etrafımızdakilere, nesneler vs vs. İlla sınırları olmalı, belirli bir hacme sığmalı, önü ve arkası belirlenmeli! Aslında bu sınırlar; bizim farkında olmadan kendimiz için oluşturduğumuz bir hücredir. Peki düşler! Düşlerimize neden elbise giydiririz? Neden düşlerimiz realitemizle paralel olmak zorunda? Çünkü vizyonumuzun sınırı vardır, belirli sınırlar arasına hapsedilmiştir. Vücuduma, kişiliğime, şeklime, inancıma, ırkıma bir sınır belirleyebilirsiniz ama düşlerime sınır çizmenize izin vermeyeceğim. Hep olmazı, en olmazı istemeye devam edeceğim. Hamile bir kadın gibi zemheri ayında sizden hiç olmadık sebzeyi, meyveyi isteyeceğim. Çünkü düşlerime hamileyim… Güzel bir geleceğe, birbirimizi kucaklayacağımız günlere gebeyim. Söylesenize, birbirimize bile böylesine düşmanca yaklaşırsak, nasıl başkalarını kucaklayacağız? Nasıl Bahtımıza sığınan insanları milliyetine, inancına, diline göre sınıflandırmadan hepsine kucağımızı açacağız? Nasıl haksızlığa uğrayan tüm Dünya Halklarını kendimizdenmiş gibi kabulleneceğiz? “Bebexten” olmaktan nasıl kurtulacağız?

Geceleri başıma yastığa koyarken nenemin anlattığı masal kahramanlarını çağıracağım ve düşlerimde onlarla sohbet edeceğim, dokunacağım, seveceğim, korkacağım. Kocaman siyah yılanlar olacak yine rüyamda ve ben onların bana sarılışını korkmadan yaşayacağım, ya da haykırarak uyanacağım ve yanımdaki insanın ruhuna sarılacağım, o yılan gibi… Dedim ya hepinizin ezberini bozacağım, hatta sistemlerin ve çizilmiş sınırların ezberini bozacağım! Mile Xori, Mirz, Dilo Sül, Sey Rıza, Alişer, Yivizê sey Khali, îsmê, Bawa Duzgi, Munzur ve diğerlerini göreceğim yine, onlarla sohbet edeceğim dağların en yücesinde. Sonra kendime sarılacağım, kendi tenimi okşayacağım ve hatta kendimle sevişeceğim, sessizliğimin çığlıklarını kanat edeceğim düşlerime. “Buyere Gölü”nden bembeyaz bir at çıkacak, damlalar yelelerinden dökülürken, kartallar ve güvercinler aynı anda havalanacak, birlikte semah dönecekler. Kurt ile kuzu yine Haydar’ın merasında birlikte otlayacaklar, kayalar parçalanacak, Munzur içine girecek ve süt gibi kültür fışkıracak oradan. Olmayacağa gebeyim, o nedenle olmayacakları isteyeceğim sizden, zemherinin en soğuk en karanlık anında, güneşi isteyeceğim sizden.

Hani diyorum düş kurmaya başlamışken, düşlerimde birde okul olsa, hani yazları çocuklarımızın gidip kendi dilleri ve felsefeleri ile kucaklaşabilecekleri bir yuva. Bilim insanları, sanatçılar, yazarlar ve tüm aydınlar orada misafirimiz olsa ve bu süreçte yüreklerindeki güzellikleri o çocuklara aktarsa. Çocuklar orada ağaç dikse, burası bir ormana dönüşse, hayvanlarla ilgilenseler, kendi sütlerini, buğdaylarını, ihtiyaçlarını karşılasalar, hem bedenlerini hem de bu öğretilerle, ruhlarını doyursalar. Yaşlılarımız huzur evi köşelerinde sürüneceğine, son günlerini acı ve özlemle geçireceğine kendi topraklarında tam da bu okullarda yaşasa, her sabah kalkıp güneşe elini açsa, toprağı kucaklayıp yüzüne sürse, geceleri ellerini aya açıp dua etse… Babiko (şir), Haşıl, Qawut vs vs vs yemekler yapsalar ve bunların yapılışını genç kuşaklara aktarsalar, sadece kendi dillerini konuşsalar… hani diyorum, kafalarında yine gümüş paraların şen şakrak sesi etrafa yayılsa, mavi dövmeler arasında insanın ruhu gezinse, kartal-yılan fark etmez ellerinin üzerinde desen desen dövmeler olsa. Rengârenk kuşakları ve onlardan sallanan rüzgârda raks eden püsküller olsa. Hani diyorum üst üste eteklikler giyseler, akşamlar ateş yakılsa ve ateşe sırt dönülmese, yine tanrının çocuğu olarak kabul edilse, ağızlar tülbentle kapatılsa bir damla tükürüğün ateşi kirletilmesinden korkulsa, suya, havaya, toprağa yine Dewres denilse ve bu Dewresler yüreğimizde semah tutsa… Ateşin karşısında yalansız, iftirasız, küfürsüz sıcacık masallar anlatılsa, çocukların göz kapakları kapansa ve bir insan kucağında yatağına taşınsa, masalına düşlerinde devam etse. Hem çocuklarımız yani aslında atalarımız kurtulsa hem de yaşlılarımız yani çocuklarımız kendi topraklarında “sürgünsüz” bedenlerini gölgelerinden mahrum etmeden sonsuzluğa uğurlansa. Bu gün de düşlerime kimse kilit vuramayacak, bunlar benim düşlerim ve kim bilir bir gün gerçekleşir. Belki de ilk tohumu bir fotoğraf sergisi ile gerçekleştireceğim ve o tohumdan binlerce yıllık çınarlar üreteceğim. Sizce hayal mi, hiç mi gerçekleşmez?

Dersimli olmak, Dersimi anlamaktan geçer, anlamak dediysem öyle klamlar söylemekle, üç beş kadeh atıp mangalda kül bırakmamakla değil, Dersim inancı-kültürü-dili-felsefesi-doğası-coğrafyası ve insanı için bir şeyler yapmak, kendine acımaktan ve bahtına kızmaktan vazgeçerek, gerçekten bir şeyler yapmak… Herhangi bir ırka, ideolojiye, aşirete, bölgeye, sembollere takılmaktan, kendini şekillerden ve sembollerden soyutlayarak Dersim elbisesi giymekten bahsediyorum ben.

“Ben Dersim için çok şey yapıyorum, kendimce uğraşıyorum”, hatta “en hakiki Dersimli benim” söylemlerinden uzaklaşarak, “bu deryada bir damlada ben olacağımdan” bahsediyorum. Kırmanciki dilini bildiği için kendini dil bilimci ilan etmeden, üç beş klam söylediği için en hakiki Dersimli havalarından vazgeçmekten, reklamı bırakarak “bu acı ile yoğrulmuş pastadan; ballı bir dilim alacağım” havalarını bir kenara bırakmaktan bahsediyorum. Bilmenin o tuzak dolu “renkli büyüsünden kurtulup ve bilmemeyi kendine rehber edip, bu yola birlikte çıkmaktan” bahsediyorum. Bilmek; insanı körelten ve tek düzeliğe iten, hataların en önemli etkeni, büyülü sözcüğü. Bilmek, bilinmeyeni bulmayı engelleyen, kaprisli olgu, at gözlüklü bakış...

Onun içindir ki; dil ile ilgili öğrenmek istediğim şeyi mümkünse bir yaşlıya danışırım. Arapçayı, Farsçayı, Türkçeyi, Kürtçeyi, ekleri-kökleri tanımayan insan, benim için daha öğretici. Çünkü kafasında bir şablon yok, olduğu gibi sözcüğü ortaya koyuyor ve o sözcüğü kalıplar arasında boğarak, ölü bir halde benim dimağıma göndermiyor. Son derece saf, berrak, onur ve kibirden uzak, bilgiçlik taslamayı tanımayan, popülarite kazanma hırsını bilmeyen insanlardan, kaynağın kökünden içmek istiyorum bu suyu. Onun için bu okulda dili yaşlıların öğretmesini isterdim, tıpkı kültürü ve inançsal ritüeli öğretmeleri gibi. Böylelikle yeni nesil de bilmenin; o tuzaklı ve kötü büyüsünden kendini soyutlamış olacak. Yaşlılar Gağan’a başka bir isim vermez, Howtemal’e Newroz demez, Hz Ali doğmuş demez, bu ritüeli bildiği ve öğrendiği şekliyle yaşar ve yaşatır. İlla her hareketi ve ritüeli bir siyasi yapının kuyruğuna iliştirerek, onu kirletmez, Jiyarelerden, Pirlerden, Bawalardan, Xızırdan korkar. Efendilerden, örgüt liderlerinden, derneklerin o şaşaalı koltuklarından, kimliğinin önünde ve arkasındaki takıdan değil; bir taştan, kuru bir ağaçtan, gölden, dağdan, sudan, kuştan, yılandan, kısacası doğadan etkilenir ve saygı duyar. Ve bu okullarda uygun zamanlarda; kendi kültürü, dili, inancı ve yaşam tarzıyla yetişen çocukların dersim ruhunu çok daha ileriye taşıyacaklarına inanıyorum. Ve benim düşlerimde; Dersimin birkaç yerinde bu okullar kuruluyor ve sanatçılar, aydınlar, yaşlılar, çocuklar, doğa ve kültür el ele vererek Dersim ruhunun kurtuluşuna yardımcı oluyor. Karanlık bir gecede farklı dağlarda yanmış kocaman ateş gibi her biri, Dersim aydınlanıyor… Olmaz mı sizce? Böyle okullar dersimde kurulmaz mı? Tüm Dersim insanı bir araya gelse Tarikat okullarının yüzde birini gerçekleştiremez mi? Bu kadar mı ruhundan uzaklaştı, Dersimli olmak bu kadar mı dillerine vurdu ve eylemlerinden uzaklaşıp gitti.

Tanıdığım onlarca öğretmen, severek bu okulda görev alır. Yurt dışından ve metropollerden buraya gelecek olan öğrencilerin etütler aracılığı ile derslerine katkıda bulunabilir. Doğayı tanıyabilmek, okuyabilmek, doğa ile insan arasındaki gözükmeyen ama kadim sözleşmeye sadık kalabilmek çocukların öğrenebileceği birikimler olabilir. Yine her çocuğun dikeceği üç beş ceviz ağacı, kiraz yada farklı meyve ağaçları beş yıl içinde üretime katılarak bu okula ekonomik katkı sağlayabilir, hatta dışarıdan desteğe gerek kalmadan okul kendini yönetebilecek duruma gelebilir. Çocukların ebeveynleri için yan taraflarda küçük konutlar yapılarak, Dersimi tanıma, endemik ve coğrafi yapısını inceleme, jiyareleri ziyaret edebilme olanakları tanınabilir. Yine bu bölgede tamamıyla organik üretim ile (çocukların emeği ile) buğday, fasulye ve diğer mahsuller üretilebilir, bunlarda okulun yıllık yiyeceğini karşılayabilir. Kurban kesmek isteyen kişilerin kurban parasını bağışlayarak, bu okulun yıllık et tüketimi, yada ekonomik desteği ve hatta hayvancılığına katkı sunulabilir. Her tarafı jiyarelerle korunan bu kutsal coğrafyaya (duygusal yanım) yeniden entegre olmak o kadar zor değil, Yeterki Dersimliler bu konuda birlikte hareket edebilsin. Kendi dillerinde; cem, niyaz, duazimamlar ve deyişler öğrenen çocukların, doğayı ve hümanist felsefeyi daha iyi kavrayacağını ve bu kavrayışla kendilerine açılan kapıyı keşfederek, güçlü bir insan olarak yaşama akacağına inanıyorum. Avrupa birliğinin ve diğer kurumların bu konularda destekler sunduğunu biliyorum, Yeterki örgütlü güçlerimizi, DEDEF, ALEVİ FEDERASYONU vb bu konuda harekete geçirebilelim, inanın çok zor olmadığını göreceğiz, Yeterki buna inanalım, düşlerimize sınır koymadan, vizyonumuzu sınırsız tutarak bunu isteyelim.

Oysa enerjilerimizi ne kadarda boş işlere harcadık, birbirimizi hırpaladık, öbürü ve ben kavramları arasında nasıl da kirletildik, özümüzden uzaklaştık. Gençlerimizi cezaevlerinde çürüttük, binlerce gencimiz öldürüldü, neyin peşinden gittiklerinin farkında olamadan yaşamdan akıp gittiler, onlar için, kendimiz için ve geleceğimiz için bir şeyler yapalım, bu sefer kendimiz için yapalım. Madem örgütlerin içinde Dünyayı kurtaramadık, istediğimiz sistemi getiremedik ve tüm mücadelelere rağmen sürekli gericilerin güçlenmesini engelleyemedik, bu sefer farklı bir metot uygulayalım. Güçlü bireylerden güçlü bir toplum yaratmaya çalışalım. Kendini tanıyan, kendine ulaşan, doğayı okuyabilen, hayvanlarla dost olabilen, suyun-ateşin-toprağın-havanın kardeşliğini ve canlılığını kabul eden insanlar yetiştirelim, tıpkı eskiden olduğu gibi. Dudaklarımız taşı, suyu, toprağı, ağacı, mezar taşını, kutsal mekanı ve dostun omzunu öperek niyaz etsin, kucaklaşalım kendimizle, doğayla ve insanlarla.

Dede, Raewer, Pir, Bawa olduğunu söyleyenler bile; arap-kürt-türk-farsi-Şii-caferi-müslüman, son zamanlarda da Ermeni kimlikleri ve inancı ile kendi kimlik ve inancını boğmakta, belki daha da kötüsü ne yaptığını bilmeden bunu yapmakta. Hümanizm ve Doğa, ya da Doğa Tanrı ve İnsan Tanrı kavramlarından uzaklaşılmakta, ben Kızılbaşlığı tanıdığıma inanıyorum ve inanın daha da mükemmel bir felsefe (duygusal yanım) tanımıyorum. Yine de şunu söylemeliyim, Herkesin inancı kendine, benim tanrım bana, sizin ki size, siz benimkine müdahale etmeyin, ben sizinkine müdahale etmeyeyim (diyeceğim ama bunun nasıl bir şey olduğunu öğrenemedik, bilmiyoruz. Atalarımız ruhumuza böyle bir tohum ekmedi, kimseyi inancından dolayı yakmadık, hor görmedik, küfretmedik, iftira atmadık, saygısızlık yapmadık, inancımıza davet etmedik…)

Kendimize dönme zamanımız gelmedi mi sizce? Yoksa bu okullar; benim düşüm olarak benle birlikte yapılaşmadan ölecek mi? Tıpkı 38’ de henüz doğamadan, süngüler tarafından öldürülen bebekler gibi…

Vicdan...

2012-01-06T16:36:00.002+01:00

"Uludere Roboski’de savaş uçaklarının bombalaması sonucu 36 köylünün ölümü vicdanı olanların büyük bir kısmında yaralar açtı. Ölenlerin ardından hükümet adına yapılan ‘operasyon kazası’ açıklaması da 35 insanın acısını daha da katladı."
Salim Turgut
turgutsalim@hotmail.com

Uludere Roboski’de savaş uçaklarının bombalaması sonucu 36 köylünün ölümü vicdanı olanların büyük bir kısmında yaralar açtı. Ölenlerin ardından hükümet adına yapılan ‘operasyon kazası’ açıklaması da 35 insanın acısını daha da katladı.

Katliam Ankara’da süren derin bir savaşında gün yüzüne çıkmasına da neden oldu. 36 köylünün öldürülüşü perde arkasında süren Genelkurmay – MİT ve AKP cemaat kavgalarının gün yüzüne çıkmasına da aracı olmuş durumda.

Katliamla ilgili hükümetin, tatmin edici bir açıklama yapamayışı, AKP’nin de bu konuda kararsızlığını göstermesi açısından önemli. Birkaç günlük suskunluğun ardından ölülere ‘kan parası’ verileceği açıklaması da kitleyi tatmin etmeye yetmedi.

Sınır bölgelerinde ‘kaçakçılık’ diye adlandırılan ama devlet tarafından zımnen izin verilen ‘sınır ticareti’ bu ülke açısından bilinmeyen yeni bir şey değil. Yıllardır Hatay, Antep, Urfa, Mardin, Şırnak, Hakkari, Ağrı vs tüm sınır bölgelerinde yaşayan halkın ekonomik geçim kaynağı konumundadır. Bu bölgelerde özellikle ‘devletle işbirliği’ yapanlar ‘Sınır Ticareti’nin kaymağını yiyenlerdir.

2001 yılında bir sınır bölgesi olan Şırnak’a gitmiştim. Orada çalışan bir arkadaşımla bölgeyi gezmiştik. Mühendis olan arkadaşım sınır boyunca birçok ilçeyi gezdirmişti bana. Sarp kayalıklardan oluşan sınırlarda gittiğimiz yolun bir tarafı Türkiye diğer tarafı Irak sınırları idi. Özellikle Şırnak Uludere arasında giderken arkadaşım sınır taşlarını göstererek yol güzergahında dönem dönem sınır ihlali yaptığımız söylüyordu. Çünkü açılmış olan devlet yolu bazı yerlerde Irak topraklarından geçiyordu. Toprakların ve ailelerin iç içe geçtiği bu sınır köylerinde ‘kaçaklık’ ve ‘kaçakçılık’ zorunlu bir yaşam biçim olduğu gözleniyordu.

Silopi’ye gittiğimde ise başka bir şey dikkatimi çekmişti. Yaklaşık 30 - 40 kilometre mesafesi olan Cizre Silopi arasında boş alan ve yollarda bekleyen kamyonlardı. Büyük bir çoğunluğu Türkiye’de trafikten men edilen hurda konumundaydı bunlar. Bu kamyonlar / tankerler çoğunluğu Türkiye içinde olan toplam 17 kilometrelik mesafeyi kat ederek Zaho’dan yükledikleri akaryakıtı Cizre yolu üzerinde kurulmuş olan TPİC depolarına boşaltmalarından 3 bin lira kazandıklarını söylemişlerdi. Her bir kamyona 15 günde bir sıra geliyormuş. Yani hurda kamyonla yapılan 2 günlük mesainin ardından 6 bin lira kazancın olduğunu söylemişlerdi. Şırnak trafiğine yaklaşık 50 bin kamyonun kayıtlı olarak çalıştığı bilgisini almıştım o zaman.

Silopi sınırında öğrendiğim diğer önemli bir şey ise kamyoncular Zaho’dan 222 liraya yükledikleri petrolü toplam 17 kilometrelik mesafenin ardından, Mesut Yılmaz’ın kardeşi Turgut Yılmaz, Opet’in sahibi Fikret Öztürk, ANAP Genel Başkan Yardımcısı Salih Ensarioğlu gibi isimlerin ortak olduğu TPİC’in depolarına 444 lira karşılığında boşaltıyorlarmış. TİPİC ise kendi karlarını katlayarak Zaho’dan getirilen petrolü iç piyasaya sürme işini üstleniyormuş. Zaho’dan 222 liraya alınan petrol iç piyasada bin beş yüz lirayı bulan bir rakamdan tüketiciye ulaşıyordu. Devletin de TPAO aracılığıyla ortak olduğu TPİC’in depolarına boşaltılan bu petrol yasal bir sınır ticareti olurken, katır sırtlarında karşıya gidip gelenler ise kaçakçı oluyor. Bir taraftan TPİC’in sahipleri sınırdan elde ettikleri ticaretle vergi rekortmeni oldukları için devlet tarafından ödüllendirilirken diğer tarafından 50-100 lira için sınır ihlali yapan ‘kaçakçılar’ katledilebiliyorlar.

Bu katliam bile devletin sınıfsal bakış açısını ortaya sermesi açısından çok açık bir göstergedir.

Sınır boyunda yaşayanlar için sınırın öte tarafı, akraba ziyareti yada tarlalarına geçmek için sınıra ve pasaporta alışamayan köylülerin günlük yaşamın bir parçası olan bu ‘kaçaklık’ herkes tarafından bilinen adı konulmamış, anlaşması olan bir yaşam biçimi olarak yıllardır sürmektedir.

Bu durum bilindiği halde şimdi ne oldu da bu köylüler katledildi? Kimileri topu MİT’e atarken, kimileri yanlışlık olduğunu belirterek ‘operasyon kazası’ndan dem vurmaktadır. Sanki bu bir trafik kazası. Hükümet sözcüsü utanmadan 35 sivilin öldürülmesini ‘operasyon kazası’na bağlayabiliyor. Bu öldürülenler köylüler değil de PKK’liler olsaydı ölüm çok meşru olacaktı ama!.

İnsanlığımızdan o kadar çıktık ki neyin doğru neyin yanlış olduğunu da unuttuk. Sonuçta öldürülenler insan!. İnsan hakları öncelikle insanın yaşama hakkının güvence altına alınmasına vurgu yapar. İnsanların yaşama hakkı savundukları ideolojilere göre birileri tarafından belirlenemez. En doğal, en temel haktır yaşam hakkı. Velev ki bombalanarak öldürülenler PKK’li olsaydı bu katliamı maruz mu görecektik?!

Vicdan insani bir değerdir. Ancak insanlıktan nasibini alanlarda bulunur. Cüzdanla alınamayacak kadar pahalı ve değerlidir.

Muhalefet partisini sıkıştırma adına Dersim’den özür dileyenler, 1943’teki 33 kurşunun 2011 versiyonundan özür dilememiş olması, Dersim konusunda ki samimiyetini de ele vermek açısından önemli.

Aslında savaş uçakları Roboski köylülerini değil ülkenin batısında yaşayanların vicdanlarını bombaladı.

30 yıldır sürmekte olan bu kirli savaşa tavır almayanların, tarafsızlığı ‘erdem’ olarak görenlerin de vicdanlarını sorgulama zamanı geldi ve geçiyor. Böyle bir olayda bile vicdanımızın sesini dinlemeyeceksek ne zaman dinleyeceğiz???

DAĞA GİDELİM!

2012-01-04T16:55:00.000+01:00

”Kim acır kara göz / siyah kaşına?

Yıkılsın bu sistem, dağa gidelim!”

Haci Cirik / Fezali
cirik.haci@gmx.de

Kim kurtuldu söyle, kendi başına?
Gördün mü huzurlu giden işine?
Kim acır kara göz / siyah kaşına?
Yıkılsın bu sistem, dağa gidelim!

Muhannetin hırsı, taş ile demir
Tepeden inmedir verdiği emir
Teşkilat kurulu emeği sömür
Yıkılsın bu sistem, dağa gidelim!

Darbeci ılımlı hainin eli
Acımasız eser soğuktur yeli
Hançer gibi saplar zehirli dili
Yıkılsın bu sistem, dağa gidelim!

Fezali, Haci’nin başı dumanlı
Emeği çalındı sorulmaz hali
Elinden alındı parası pulu
Yıkılsın bu sistem, dağa gidelim!

ÖSP: KATLİAMIN SORUMLULARI CEZASIZ KALMAMALIDIR!

2012-01-02T10:53:00.000+01:00

BASINA VE KAMUOYUNA:

KATLİAMIN SORUMLULARI CEZASIZ KALMAMALIDIR!

Halkımızın başı sağ olsun… Şırnak’ın Uludere ilçesine bağlı Ortasu (Roboski) köyünde 35 insanımız Türk savaş uçaklarının bombardımanıyla katledildi. Oluş şekliyle 1943’te Van’ın Özalp ilçesinde 33 Kürt köylüsünün katledildiği “Muğlalı Olayı”nı hatırlatan açık katliamın ardından yapılan ve olayı basit bir savaş kazası gibi göstermeye yönelik hükümet açıklamaları, devletin Kürt halkına dönük asırlık yaklaşımının değişmediğini gözler önüne serdi. Dünden bugüne zihniyet aynı, yöntem aynı, sadece kullanılan araçlar farklılaştı.

Bu olay, Genelkurmay’ın ve hükümet yetkililerinin iddia ettiği gibi bir “kaza” değil, açık bir katliamdır. Genelkurmay herkesten daha iyi bilir ki, Kürt coğrafyasında yapay sınırların çekildiği bölgelerde sınır ticareti vardır. Sınırın her iki yakasında önemli bir nüfusun geçimini bu ticaretle sağladığını bölgedeki askeri yetkililer yakından bilmektedirler. Buna rağmen bu katliam yaşandıysa, “istihbarat, teknoloji kazası” denilip geçilemez. Bu katliam, ırkçı duyguların hâkim olduğu bir saldırının ürünüdür. Suriye, İran ve Irak üzerinden büyüyen bölgesel savaş riski nedeniyle söz konusu üçgenin insansızlaştırılması planının ilk adımlarıdır.

Son haftalarda hükümetin etkili isimlerinden gelen açıklamalar yeni bir ‘açılım’ beklentisi yaratmışken, Kürt halkı katliamla yüzleşti. Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç’ın “Kürtlerin tüm hakları verilecektir” açıklamasının ardından Başbakan Yardımcısı Beşir Atalay, “Yeni bir açılım paketi gelecek” diyerek paralel açıklamalar yaptı. Bu açıklamalar, sözde kalan önceki açılım pratiği nedeniyle kamuoyunda temkinli yaklaşımla karşılandı. Çünkü aynı Beşir Atalay kısa bir süre önce,”Sınır ötesi operasyonlar, KCK operasyonları, hepsi koordinasyon içinde tartışılmış, planlanmış ve yürütülmektedir” demişti.

Aynı tarihlerde İçişleri Bakanı Şahin ise, tam bir özel harekât şube müdürünün tutum ve davranışıyla, askeri darbe dönemini hatırlatan zehir zemberek açıklamalar yaptı. Basını, ressamı, şairi, yazarı, yani neredeyse hükümete eleştirel yaklaşan herkesi “terör” ile ilişkilendirerek hedef gösterdi. İçişleri Bakanı’na göre herkes “terör bahçesi”ni suluyordu, bu su kurutulmalıydı!

Son gelişmeler ve Uludere Katliamı, AKP Hükümeti’nin “demokrasi”, “açılım” vb. adımlar geliştirmek yerine, artan bölgesel savaş ihtimali gerekçesiyle içeride de güvenlik konseptini öne çıkaracağını gösteriyor. Uludere Katliamı, bir süredir yürürlükte olan yeni savaş konseptinin yarattığı iklimin bir sonucudur.

Özgürlük ve Sosyalizm Partisi (ÖSP) olarak, katliamın sorumlularını ve buna yol açan zihniyeti nefretle kınıyor, başta hükümet ve Genelkurmay yetkilileri olmak üzere bu olayla ilgili olan tüm sorumluların derhal cezalandırılmasını istiyoruz.

ÖSP, halkımızı ve siyasal dinamiklerini günümüz siyasal ikliminde daha duyarlı olmaya çağırıyor!.. Bugün her zamankinden daha acil hale gelen ulusal demokratik birliği, “Türkiye’de Kürdistan Konferansı” perspektifi doğrultusunda geliştirerek kalıcılaştırmanın önemini bir kez daha vurguluyor! 30.12.2011

ÖZGÜRLÜK VE SOSYALİZM PARTİSİ (ÖSP)

İŞKENCE YOLUNA DEVAM EDİYOR...

2012-01-02T10:47:00.000+01:00

Hüseyin Habip Taşkın
habibtaskin@gmail.com

İnsanlık suçu olan işkence ülkemizde halen güncelliğini koruyor, zaman geçse de işkence tazeliğini koruyor. Ülkenin en önemli sorunlardan birisi olan işkence tam bir kara leke misali hiç silinmiyor. Hiç düşündünüz mü sıranın belki size geldiğini? Bir yakınınızın dört duvar arasında, akbabaların elinde direnme ile direnmeme arasında gidip geldiğinizi ya da geldiklerini, hiç düşündünüz mü?

İşkence emrini verende yapan da göz yuman da, aklayan da suçlu sayılır ama bizim ülkemizde bunlar suç sayılmazlar. Bu gibiler vicdanlarını sorgulamak zorundadır. Fakat çarkın dümeninde bu gibi işleyişlere yer olduğu için vicdan sorgulaması da pek yapılmaz.

“Bizim can güvenliğimizi kolluk kuvvetleri sağlar. Adı; polis, asker.” İlkokul da birinci sınıfta öğretmenimiz öğretmişti. Bunu, her okula giden küçücük çocuğa öğretmenleri mutlaka anlatmıştır. Yalnız çocuklar yılar içinde savruldukları alan içinde kolluk kuvvetiyle karşılaşır. Bir bocalama dönemi yaşarlar. Ömür boyu taşıyacağı, iz bırakacağı, piskolejisinin gün ya da ay içinde dalgalanacağı dönemleri olabilir. Hafızasına öyle bir kazınır ki ölünceye kadar unutmak istese de hiç unutamaz yaşadıklarını.

İzmir’in Karabağlar ilçesinde polis karakolunda polislerce işkenceye uğrayan Fevziye Cengiz adlı bir kadının video görüntüleri basına yansıdı. Görüntüler insanlık onurunun bittiği andı. Ayrıca can güvenliğimizin kimlere emanet olduğu gayet iyi bir şekilde ortaya çıkmış oldu.

Polislerin yaptığı işkence olayını ilk önce İzmir İl Emniyet Müdürlüğü geçiştiriyor. Basına yansıyınca ve tepki toplayınca ikinci bir açıklama ihtiyacını duyarak, olaya karışan polisleri görevden alındığını basınla paylaşılıyor.

İşkenceye “sıfır tolerans”a polis karakolunda ve işkenceye karışan polislere arka çıkan İzmir İl Emniyet Müdürlüğü’nün nasıl uyduğunu görmektesiniz.

Polis şiddeti AKP iktidarında hız kesmedi. Öğrencilerin, memurların, işçilerin haklı protestolarına, basın açıklamalarında bile tahammül etmeyerek şiddete başvuran yine aynı polistir. İşkenceye “sıfır tolerans”la yola çıkan AKP polis şiddetini görmezden gelmektedir. Tüm bunların yanında bir de polis şiddetini görmezden gelen doktorun işkenceye maruz kalan kişi ya da kişilere sağlam raporu vermesi işin cabası. sağlam raporu veren doktora da işkence yapan polise de şunu sormak gerekir, işkence mağduru sizin çocuğunuz ya da en yakınınız olsaydı ne yapardınız?

İşkence konusunda Türkiye’de onurluca tavır koyan doktor sayısı azdır. Bir kere şubeye ya da karakola götürülmeden önce doktor odasına polislerle gözaltına alınan kişiyle giriyorlar. Doktor bir anlamıyla da baskı altına alınmış oluyor. Aynı işlem adliyeye sevk sırasında bir daha yaşanıyor. Ne olursa olsun işkenceye karşı çıkmak doktorun onurudur. Çıkmıyorsa onursuz bir davranış sergilemiş oluyor.

Fevziye Cengiz hepimiz gibi bir insandır. Onun psikolojisinin nasıl sarsıldığını hiç düşündünüz mü? Ölünceye kadar işkenceyi dönem dönem hatırlayacak. Bunun yanında eşi ve çocukları da hatırlayacak.

Kolluk kuvvetlerinin görevi insanları korumaktır. Bu görev, insanlara işkence yapma hakkını vermez. İşkence yapıyorsa, emir alıyorsa, kollanıyorsa, ödüllendiriliyorsa bu devletin işleyiş yapısını sorgulamamız gerekir. Hangi vicdana işkence yapmak sığar. İşkence başlı başına barbarlıktır.

İnsanların eşit koşularda sokakta, okulda, evde yaşamın her alanında rahatça dolaşabilmeliler, düşüncelerini söyleyebilmeliler. Korkuyla yaşamak hiçbirimizin hakkı değildir. Korku devletin de yaşamak istemiyoruz. İnsanca yaşamak hepimizin sosyal hakkıdır.

HASRETİM SANA!..

2012-01-01T18:58:00.000+01:00

Cirik Haci / Fezali
cirik.haci@gmx.de

Boynu bükük baktım güneşe sensiz
Günlerim yıl oldu, hasretim sana
Beklerim yolunu yuvamda sessiz
Günlerim yıl oldu, hasretim sana

Karanlık gecede gözlerim yorgun
Yağmursuz baharım güllerim dargın
Sabahı beklerim, yüzlerim solgun
Günlerim yıl oldu, hasretim sana

Özledim tenini, terin elimde
Gülüşün gözlerin tadı dilimde
Fezali Haci’nin haklı yolunda
Günlerim yıl oldu, hasretim sana
----------
Web site: http://www.fezalibaba.com/

KCK...

2012-01-01T08:30:00.000+01:00

Salim Turgut
turgutsalim@hotmail.com

Fatih Altaylı’nın temmuz ayında yazdığı ‘bin 400 KCK’lı tutuklanacak’ haberi geride kalan 6 aylık süreçte doğrulanmış oldu. Seçimin hemen ardından bölüm bölüm fazla dikkat çekmeden başlayan belediye başkanları, BDP yöneticileri, öne çıkan Kürt siyasetçiler, avukatlar, Ragıp Zarakolu ile Büşra Ersanlı gibi aydınlar ve son olarak da 20 yılı aşkındır özgür basın geleneğini sürdüren kurumlarda çalışan gazetecilerin gözaltına alınıp KCK davasından tutuklanmaları, ‘KCK nedir? Ne değildir?’ sorusunu sormamıza ve KCK hakkında araştırma yapmamıza neden oluyor.

KCK hakkında bilgi sahibi olmanın en doğru yolu kamuoyunda sıkça söz edilen KCK sözleşmesini okumadan, yapılan tüm yorumların boş ve ayakları havada olduğu ve ezberlere dayandığı belli oluyor. KCK sözleşmesini okuyunca kanaat önderi olarak ahkam kesenlerin ne kadar boş ve yalan söylemlerle kamuoyunu yönlendirdiğini daha rahat görebiliyoruz.

Sözcük olarak Koma Civakan Kürdistan (KCK) “Kürdistan Topluluklar Birliği” yada ‘Kürdistan Komünler Birliği’ anlamına geliyor. KCK Koma Civakan Kürdistan’ın kısaltılmış hali.

Abdullah Öcalan’ın perspektifi ile 2005 yılında Kongre Gel tarafından da kabul edilerek hayata geçirilmeye başlanan KCK sözleşmesinin temel amacı ülke, bölge ve dünyada ulus devleti de aşan bir örgütlenmeden söz edilmekte.

Sözleşmenin 2.maddesinde ‘’Koma Civakên Kurdistan demokratik, toplumcu-konfederal bir sistemdir’’ saptaması yapılmakta. Konfederal bir yapıyı esas alan KCK ‘Devlet olmayan, yatay ve piramit tarzı örgütlenmiş, demokratik, siyasal ve toplumsal bir organizasyondur’ şeklinde tarif edilmektedir. Demokrasi, cinsiyet özgürlüğü ve ekolojik yaşamı esas alan KCK sözleşmesi tabandan gelişen demokratik seçeneği gerçekleştirmeyi öngörmekte. Halk topluluklarının komün, meclis ve kongrelerle iradesinin temsil edildiği sözleşmede söz, tartışma ve karar topluluklara bırakılmakta.

Ortadoğu’daki sorunların çözümü için demokratik toplum konfederalizmini savunan KCK, tabandan gelişen demokratik seçeneği Ortadoğu genelinde egemen kılmayı hedefliyor.

KCK Sözleşmesinin 4.maddesinde, ‘devletçi zihniyeti aşan toplumsal ilişkiler düzeneği yaratarak, halkın demokratik örgütlenme ve karar gücüne dayanan derinleşmiş radikal demokrasiyi Kürdistan’dan başlayarak, Ortadoğu’ya ve tüm dünyaya yayma hamlesinin başlangıç aşaması durumundadır’ denilerek ulus devletçi örgütlenmenin yerine daha üst bir örgütlenme felsefesi ile bölgeden başlayarak Ortadoğu ve dünyaya yayılacak yeni bir örgütlenmeden söz edilmekte.

KCK, Kürt Özgürlük Hareketinin egemen sınıfların kontrolüne geçmesinin önünde önemli bir işlev üstlenmiş durumda. Bu anlamıyla KCK’nın ezilenlerden yana sınıfsal bir tavır alışı söz konusu.

PKK bölge ve dünya konjonktürünü irdeleyerek gerçekçi çözümler üretme peşindedir. Kuruluş sürecinde bağımsız bir Kürdistan hedefi ile yola çıkan PKK bugün realitenin bir sonucu demokratik özerklik politikasına evrilerek ve ulus devletsiz doğrudan demokrasiyi savunmaktadır.

Bu konuda Abdullah Öcalan “Ben ulusların kendi kaderini tayin hakkını şöyle anlıyorum: Bu hak, kendi demokrasisini ve devlet olmayan kendi yönetimini kurma hakkıdır. Devlet olmayan toplulukların köylerde, mahallelerde ve şehirlerde kendi sorunlarını kendileri tartışarak kararlaştıracakları ve çözecekleri bir model kurma hakkıdır. Demokratik ulus devletin yarattığı bireye dayanmaz. Ulus-devletin yarattığı birey köledir. Devletin birey yaratması, vatandaş yaratması bütün kilitlenmelerin sebebidir. Demokratik ulus, topluluk ve bireylerin kendi yerel gerçeklikleri doğrultusunda sorunlarını tartıştığı ve çözüm ürettiği modeldir. Bizim hedefimiz devlet değil, demokrasiyi kurmaktır. Ulusların kendi kaderini tayin etme hakkı milliyetçi temelde devlet kurmak değil, siyasi sınırları sorun yapmadan ve sınırları esas almadan kendi demokrasilerini kurma hakkıdır. Kürdistan için üç hukuk geçerli olur: AB hukuku, üniter devlet hukuku, demokratik konfederal hukuk. Uniter devletlerin bizim demokratik hukukumuzu tanımaları halinde bizde onların hukukunu tanırız” diyor

Öcalan bu ifadesi ile ‘Ulusların Kendi Kaderini Tayin Hakkı’na da yeni bir yorum getirmiş oluyor. Öcalan’a göre ‘Ulusların Kendi Kaderini Tayin Hakkı’ devlet kurma olarak değil, kendi demokrasisini ve devlet olmayan kendi yönetimini kurma hakkı olarak belirlenmekte. KCK’de bu saptamadan hareketle sözleşmesini yaşama geçirmeye çalışan bir yapılanma konumunda.

Mevcut devlet anlayışına karşı, devletsiz yeni bir örgütlenme tarzı ile demokratik ulus birliğini hedefleyen KCK, Kürdistan’ın tüm parçaları arasında demokratik konfederalizm esaslarına göre dayanışma ve birliği esas alan bir anlayışı savunmakta.

Kadın, gençlik, sendika, dernek, parti ve benzeri örgütlenmelerle ezilenlerden yana politik bir hat belirleyen KCK demokratik inisiyatif ve kollektifizm ilkelerini benimsemekte.

Sonuç olarak KCK, devletsiz demokratik bir örgütlenme tarzını Kürdistan’ın tüm parçalarında temel hedef alan yeni bir tarzı ve anlayışı ifade etmekte. Komün, halk meclisleri ve kongrelerle yerellerin inisiyatifini artırıp katılımcılığı en üst seviyelere getirerek doğrudan demokrasiyi hedeflemekte.

Mevcut sistemin KCK yapılanmasına bu kadar saldırmasının altında yatan anlayışın nedeni de tam bu nedenledir. KCK klasik bir örgütlenme değil, yeni anlayışlarla evrilmiş modern bir örgütlenme ütopyasıdır. Korkunun ve tutuklanmaların asıl nedeni bu ütopyada aranmalıdır.

KADER DEDİĞİ!

2011-12-29T15:06:00.000+01:00

Haci Cirik / Fezali
Cirik.Haci@gmx.de

Emekçi yoksulun günleri çile
Sömürü sistemin kader dediği
Boyun eğmek olmaz getirse dile
Sömürü sistemin kader dediği

Çalışan üreten yanıyor özden
Başının belesı yalancı sözden
Ahiret yolcusu sarılan bezden
Sömürü sistemin kader dediği

Fezali Haci’nin kolları dalı
Çalıştı üretti perişan halı
Emekli günleri çalındı yılı
Sömürü sistemin kader dediği

KIZILBAŞ VE CENNET!

2011-12-27T22:03:00.000+01:00

Remzi AYDIN
remziaydin62@hotmail.com

Yivise Sey, uzaktan bağırdı yaşlı adama: „Neden katliamlar olur bu toprakta, bunları da çocuklara anlatsana!” Yaşlı adam, usulca kalktı ayağa, başını çevirdi sağa sola, adeta sevgiyle selamladı, kendine bakan çocukları. Siyah, mavi, yeşil ve elâ gözler, merakla bu sorunun cevabını bekler. Kadınlar sakladı bakışlarını toprağın derinlerine, yaşlılar çevirdi başını öfkesine yenilen gence. Yorgundu, açtı, yüreğinde taşıyamayacağı kadar acı saklıydı, ama bakışları yılgınlığı tanımamıştı.

Sey Cemal, acı içinde gülümseyerek baktı toy delikanlının öfkeli yüreğine, usulca yaklaştığında ardından Yivise Sey’e: „Anlatayım sana o zaman, neden her zaman katliam olur bu toprakta. Misal ile vücut bulmalı dersler, asıl o zaman unutulmaz, besler insanı gerçekten. Ben babamdan duydum bu hikâyeyi, sorduğumda seninle aynı soruyu. Sallamıştı uzun uzun başını, dişlerinin arasından zorla çıkarmıştı, benim aracılığımla, senin payına düşeni: „Zamanın birinde çok uzak şehirlerde, evliyanın biri gezinirken, adamın biri hırsla döver bir köpeği. Zavallı köpek öylesine hezeyan eder ki, evliya çok uzaktan duyar bu sesi. Ellerini dayar asasına, uzaktan bakar olanlara. Acır köpeğe ve hatta köpekten öteye, köpeği dövene. Köpek bakar ki evliya kendine doğru yaklaşır, fırsatını bulur hemen onun ardına saklanır. Köpeği döven adam; yarım kalmış eziyetin hıncıyla, solur burnundan, öfkelenir bu evliyaya içinden. Köpek bakar ki zalim adam gitti, can havliyle kaçarak kurtarır hemen kendini.

Gün geçer, hafta geçer, evliya şehirde yine bir gün gezintiye çıkar. Bir köpek feryadıdır ortalığı yıkar, çevirir başını evliya, oraya bakar. Kader o ya, köpek dayağını belirler, hiç olmadık adamın hanesinde gezer. Elinde bir sopa, sırtında ipek urba, ardında üçbeş köle, hırsından delirmiş deliye, vurdukça vurur köpeğe. Evliya hızla yetişir olay yerine, köpek fırsatını bulur, saklanır evliyanın gerisine. Şaşkındır evliya bu olaya, dayağı yiyen köpek aynı olsa da, vuranlar hasımdır birbirine. Toplar kölelerini, köpekten öte köpekleşen simsar çevresini. Sonra öfkeyle bakar evliyaya, çevirir bakışını köpeğe, “eğer geçirirsem seni bir kez daha elime, acımam yüzerim derini” dercesine. Evliya dayanamaz, kırar dizlerini, çömelir köpeğin karşısına, okşar yaralarını ve sorar köpeğe sorusunu: „Nedir bu adamların senden alıp veremediği? Nedir nedeni, bu kara öfkenin?“
Köpek, canı yanarak inler, sözcükler kendi diliyle, duygulardan evliyanın yüreğine gider:

„Kendilerinden güzele katlanamaz bunların ruhu, öfke duyarlar o nedenle tüm güzelliğe. Çünkü güzel olan, ayna olur onların çirkinliğine.”

Evliya gülümseyerek: „İki kez dayak yediğini gördüm, lakin ikisi de düşmandır birbirine. Nasıl olur da güzele olan öfke, onları ortak eder aynı nefrete? “

Köpek: „Bakma sen onların düşmanlığına, aynı kökte büyüyen çatal diştir onlar. Beslenirler tek vücuttan, aynı sinirdir onların canını acıtan. Gördüklerinde bir güzeli, ayıramazsın o dişlerin birlikteliğini. Vücutları cehalet, besinleri kan, güçleri korkudur bunların. Ey güzel yürekli evliya, sen de kork artık onlardan.”

Evliya şaşırarak: „İyi de neden korkacağım onlardan?”

Köpek sevgiyle yalarken evliyanın elini: „Benim gibi çelimsiz, uyuz, bitli ve tüylü bir köpek bile onlardan daha güzel olup, mayalarından nefrete sebep olurken, seninle ilgili hesaba ermez benim kafam. Sen ki, güzellikleri saklayansın eteğinde, düşmanlığa elbise dik onların gözüyle. Bakma hasım gibi gözüktüklerine, o ağza darı gibi düştüğünde, ezerler seni aynı çenenin keskin dişiyle. Bulamadıklarında bir darı, sürtünürler birbirlerine, keklik gibi bağırırlar, kendilerine yem ararlar, aldatıcı görüntüsüyle sürtüşmenin.”

Evliya okşarken son kez köpeğin yaralarını, verdi ona son nasihatını: „Sen sen ol, düşme onlarla aynı ortama, her zaman kaçamazsın benim gölgeme.”

Köpek “ah!” çekip dertlenirken evliyaya: „Ben kaçamam kaderimden, beslendiğim sürece çöplükten. Yollarımız çakışır bir pislikte, bakma sen onların ipekten giysilerine.”

Evliya salladı başını gülümserken: “Kurtuluşum yok sizden, vazgeçmezsem ben bu yoldan. Hele de coğrafyamda keklik soylu inkârcılar yaşarken, kendi yolunu ve halkını satmak için simsarlar yetişirken.”

Yivisê Sey, yaşlı adamın yüzündeki kırışıklıkları izlerken, her kırışıklığa bir ders gömerken: „Biz köpek miyiz, evliya mıyız, anlayamadım?”

Sey Cemal, elini attı gencin omzuna: „Onların inandıkları tek ve son peygamber der ki: „Köpekler de benim ümmetimdir.” Onların düşmalığı aslında yaratılan tüm güzelliğe, çünkü dayanamazlar kendilerinden başkasının varlığına, hele de Hak’ın cemaliyle gülene. Tanrı bizi yalnızlığını paylaşmamız için yarattı, o nedenle dostumuzdur, bizden içerde bizdir. Oysa onlar kulluk yapmak için Tanrı yarattı, biat etmektir düşen paylarına. Bakma cennet cehennem dediklerine, onların gözleri bu dünyanın çöplüğünde. Hani her şeyi Tanrı için yaptıklarını söyleseler de, alet ederler Tanrı´yı da utanmadan çıkarlarına. Kâinat parçalara ayrılmış tekliğin kendisidir, her parça o nedenle kutsal ve önemlidir. Ve tüm kâinat insanda gizlidir. Biz ki, savaşımız kendimizledir, öyleyse sorgularız hem Tanrı´yı, hem kâinatı ve hepsinin toplamı olan kendimizi. Bizim cennetimiz de cehennemimiz de vicdanla çevrilmiştir, oraya gidiş sadece insanın kendi elindedir. Bilmeyiz başkasını katlederek gidilen cennetin yolunu, kadının-kızın, farklı inanç ve kültürün hakkını yiyerek alınan sevap, korkar ruhumuza girmeye. Oysa onlar, Tanrı için katliam yaparlar, neden diye soramazlar kendilerine, biat ile çelikleşmiş düşüncelerine. Nefislerinden ulaşan her haberi, yürekleri vahiy zanneder üstelik inançları; nefs içine hapsolmuş, böbrek taşı gibi kıvrandırmaktadır acıyla; ki taş oraya ait değildir, sancılıdır atılması ve rahatlatıcıdır kurtuluşu. Yüzyıllardır çaresiz kalan her canlı, bizim gölgemize saklandı. Soframızda yemek, toprağımızda yer, evimizde yatak sunduk onlara, tüm kinleri bundandır. Çünkü bize baktıkça, baş eğmeyen, onurlu, yılmayan bir halk görürler; bu onlara anlatır kim olduklarını. Ama asıl sebep: Kendilerinden duydukları utancı yüzlerine haykırışımızdır varlığımızla sessizce.” Sey Cemal kalkıp mağaranın derinlerine sızdığında tek damla rahmet gibi, Yivise Sey´in bakışı sızdı dağların ardına, giden dört yiğidi arar gibi.

SİVAS’I BU SEFER YARGI KATLEDİYOR!

2011-12-27T21:58:00.000+01:00

Hüseyin Habip Taşkın
habibtaskin@gmail.com

Çark insanlarla acımasızca dönüyor. İnsan denilen varlık her geçen gün kirlenmeye devam ediyor. Sistem işleyişiyle olanları bilinçlice körüklüyor. Kitleleri uyutuluyor, adına da “kader, kısmet” deniliyor. Ama zalimler barbar gücüyle dünyanın dünü ile bugünü arasında var olmaya devam ediyor.

Ten rengi, dil, kültür farklılığımız olsa da yaşam da ortak paydalarımızın hepsi aynıdır. Fakat birlikte yaşamak, paylaşmak yerine çarkın başında ezenler (zalimler) var olduğu için insanlar her geçen gün yozlaşmaya devam ediyor.

Her boyutuyla kirlenen dünya da insanların da kirlenmesi devam ederken ülkemizde de insanların büyük çoğunluğunun kirlendiğini, ister istemez çarkın rüzgârına kapıldığını görmekteyiz. Bu kirliliklerden birisi de ırkçılıktır ve gündemimizden hiç düşmüyor, düşeceğim de yok. Irkçılık ve faşizm ülkemizde varlığını dolaylı yoldan sürdürüyor hem de devlet denilen aygıtın iç organlarında örgütlenerek.

Gündemimizde Sivas’ta Madımak Otelinde barbarca katledilen aydınların yıllardır sonuçlanamayan davası var. Bitmeyen bu davanın artık zaman aşımına getirilip olayın oldubittiyle sonuçlandırılacağı aşamaya gelin. Bu ülkede hukukun üstünlüğünden söz edilebilinir mi?

12 Temmuz 1993 tarihinde işlenen bu katliamda bir arpa boyu yol alınmazken yıl 2011 tarihini gösteriyor. Aradan geçen 18 yıl da katliamı örgütleyenler ortaya çıkarılmadığı gibi olaylara karışanların bazıları ödüllendiriliyor.

Süleyman Demirel dönemin Cumhurbaşkanıydı ve Sivas katliamının ardından basına verdiği demeç aynen şöyle: "Güvenlik güçleri ile halkı karşı karşıya getirmem..."

Dönemin başbakanı Tansu Çiller ise Sivas katliamının ardından basına verdiği demeçte: "Çok şükür, otel dışındaki halkımızın burnu dahi kanamamış ve zarar görmemişlerdir"

Devletin üst kademesindeki bu zatların Sivas’ta yakılarak katledilen aydınları değil, galeyana getirilen ve katliamı gerçekleştiren katil sürüsüne sahip çıktıklarını gayet net bir şekilde görmekteyiz. Bu anlayış hangi vicdana sığar? Hani bize devletin üst makamından yıllardır derler ya “Devlet ananın ve babanın şefkatli kolları”(!) Evet yıllardır yaşayarak gördük o kollar şefkatli olduğunu. Irkçılık ve faşizm öncülüğünde işkenceler,baskılar,fail meçhuller, katliamlar…

Sivas katliamında belediye başkanı Temel Karamollaoğlu (Dönemin RP'li Belediye Başkanı) oradaki topluluğa karşı konuşmasında: "Şunların ruhuna fatiha okuyalım" ve "Gazanız mübarek olsun!" diyordu.

Temel Karamollaoğlu katliamın sadece bir parçası ve üstüne düşe görevi Allah adına yaptığından kendiside emindir. Oradaki kalabalıkta Allah, vatan, millet için yaptığını ve cennete gideceklerini düşünüyorlardı! Tek düşünemedikleri şey ise katlettiklerinin insan olduğuydu.

Sivas katliamının sorumlusu devlettir. O günkü DYP-SHP koalisyon hükümeti ve Cumhurbaşkanı’dır. Sivas’ta bulunan o günkü üst düzey askeri rütbeliler ve emniyet müdür amirleridir.

Aziz Nesin; Erdal İnönü’den yardım istiyor. Ama yardıma gelen askeriye ve polis Madımak Otelinde zor durumda olan aydınlara yardımcı olacağına, derin devletin galeyana getirdiği katil sürüsünün yaptıklarına göz yumdular.

Yargının üstünlüğü ve bağımsızlığını nasıl söyleyebiliriz? Yargı açıktan iktidara gelen partilerin hizmetine girmekten başka bir şey yapmıyor. Sivas katliamı gerçek adaletin yargısını bulmadığı süre içinde, tarihin sayfasında kara bir leke olarak kalmaya devam edecek ve vicdanlarımız da rahat olmayacaktır. Sivas ikinci defa yargı eliyle katlediliyor!

KATİLİMİMDİR MARAŞ’IN

2011-12-24T08:53:00.003+01:00

Haci Cirik / Fezali

Cirik.Haci@gmx.de

Atlas’ın yücesi Binboğa Dağı
Üzümü tatlıdır Afşin’in bağı
Yeraltında durur zehiri, ağı
Faşistti öldüren kardır Maraş’ın

Şardağı yüksektir ovaya bakar
Cahanı hurmanı ağlara akar
Kömürün ekmeği canları yakar
İnsanın kasabı birdir Maraş’ın

Ceridin yaylası yüksek tepeli
Nurhak’ın soğuktur esiyor yeli
Yüreği yaralı acıdır dili
Abdesli suları kirdir Maraş’ın

Ağası yobazı fakiri soyar
Çalışan aç karın, zengini doyar
Yaylası işgaldir erişilmez zor
Devletin elinde sırdır Maraş’ın

İbadet Allahla cenete pazar
Yaşayan canlıya mezarı kazar
Orucu namazı deftere yazar
İnsanın kasabı hürdür Maraş’ın

Maraş’da katliam kendine haktır
Ceza alan yatan mahkumu yoktur
Tarihi kan revan ararsan çoktur
Gerçekten gözleri kördür Maraş’ın

Medine Mekke’de günahı döker
Maskesi hacıdır fintneler eker
Allahı adına insanı yakar
Korunur katilimimdir Maraş’ın

Fazalim Haci’de kaldı arada
Yerini bulamaz kara havada
Başımın belası faşist yuvada
İnsana bakışı kindir Maraş’ın

Fransa Parlamentosu’na değil, soykırımın inkarına karşı birleşmek gerek!

2011-12-24T00:50:00.001+01:00

Dünyanın çeşitli ülkelerinden sonra şimdi de Fransız Parlamentosu’nda Ermeni Soykırımı’nın inkarını yasaklayan yasa tasarısına karşı AKP'si, CHP'si, MHP'si, kimi iş kuruluşları ve çevreleri ve önemli bir aydın tabanıyla Türkiye'nin geniş kesimleri birleşmiş görünüyor. Yasa tasarısına karşı görüşler, yasağın düşünce özgürlüğüylebağdaşmayacağı önkabulünde buluşmakta.

Soykırımın inkarı devlet eliyle işlenen örgütlü bir suçun aklanmasına hizmet eder; tarihleyüzleşmeyi, kurbanların anısı önündeeğilmeyi, kurtulanların torunlarıkarşısında utanç duymayı “bir daha asla”demeyi engeller. Eşitsizliği,tahakküm ilişkilerini ve potansiyel şiddet tehdidini kalıcılaştırır.

Nitekim Birleşmiş Milletler Genel Kurulu Soykırım Suçunun Önlenmesi ve Cezalandırılması Sözleşmesi’ni, Aralık 1948'de kabul etmiş ve Sözleşme Ocak 1951’de yürürlüğe girmiştir. O günden bu yana Holokost, yani Yahudi soykırımının inkarı birçok ülkede yasaklanmış, para cezası ve hapisle cezalandırılmıştır. Fransa da Holokost inkarcılığına karşı 1990 yılında Gayssot yasasını çıkarmıştır.

Soykırımı inkar etmek, düşünce özgürlüğü kapsamında değerlendirilecek bir olgu değil, soykırıma uğramış bir halkın çocuklarına ve soykırımın utancını duyanlara uygulanan bir şiddet, soykırımın sonuçlarını kalıcılaştırmak için kullanılan önemli araçlardan biridir, yeni insanlık suçlarına davettir.

Bu yüzden biz aşağıda imzası bulunanlar, her şeyden önce, Türkiye’de hayatın her alanında süren, vicdanları yaralayan, mağdurları tekrar tekrar incitmeye devam eden inkar politikasına son verilmesini istiyoruz.

Ali Ertem
Ahmet Önal
Asude Kayaş
Atilla Dirim
Atilla Tuygan
Ayşe Günaysu
Ayşegül Devecioğlu
Bilgin Ayata
Cemal Yardımcı
Cengiz Algan
Döne Gündüz
Eren Keskin
Erol Özkoray
Ersin Salman
Gülten Madenli
Halil Berktay
Hürriyet Şener
İ.Bülent Gül
Laleper Aytek
Leman Yurtsever
Lily Keşiş
Mehmet Atak
Mehmet Polatel
Murat Kuseyri
Müjgan Arpat
Nilgün Yurdalan
Recep Maraşlı
Sabri Atman
Selay Ertem
Seyhan Bayraktar
Şebnem Korur Fincancı
Ülkü Özakın
Ümit İzmen

-----------

Gerçek İnatçıdır:
http://www.gercek-inatcidir.blogspot.com/2011/12/fransa-parlamentosuna-degil-soykrmn.html

VEFASIZ!..

2011-12-21T17:41:00.000+01:00

Haci Cirik / Fezali
Cirik.Haci@gmx.de

Vefasız sevdiğim yakar narına
Ömrüm yetmez oldu bekleme beni
Sevdalı gözlerim bakar harına
Ömrüm yetmez oldu bekleme beni

Bahçemde güllerin açtı kokuyor
Her sabah erkende güne bakıyor
Çağlayan göz yaşım durmaz akıyor
Ömrüm yetmez oldu bekleme beni

Gönülden sevdalı dağları aşar
İlk bahar selleri coştukca coşar
Muhabbet ehlinde cahiller pişer
Ömrüm yetmez oldu bekleme beni

Fezali, Haci’yi bağlama n’olur
Aşk peşinde koşan deryayı bulur
Sanma dönen dünya bir günde durur
Ömrüm yetmez oldu bekleme beni

KÜRT HALKINI KÖTÜLEMEYİ BIRAKIN HEPİMİZ BİRER CANIZ

2011-12-21T10:34:00.000+01:00

Hüseyin Habip Taşkın
habibtaskin@gmail.com

Şehirde yaşamak gerçekten çok zor. Sinir sistemleriniz ne kadar güçlü olursa olsun bir anlık strese girebilirsiniz. Başta geçim derdinin herkesi gerdiği gibi yaşamak da bir nefes alıp verme kadar zorlaştı. Şehirde yaşıyoruz birbirimize yabancı gibi bakıyoruz. Her konuda ben bilirimle yola çıktığımız için başkasını ciddiye almıyoruz. Gerekirse yağ gibi üste çıkıyoruz. Ya da işi kavgaya döküyoruz. Kısacası tansiyonumuzun ara sıra tavan yaptığını bile göremiyoruz. Hep karşımızdakini suçluyoruz. Çünkü kendimizi ak kaşık olarak görüyoruz. Her yöne bilinçli ya da bilinçsiz patlıyoruz ya da yeri geldi mi kuzu gibi oluyoruz. Çelişkiler içinde kendimizi sorgulamadan ömrümüzü boşu boşuna tüketiyoruz. Yine de bencilliğimizden arınamıyoruz. Sistem bir yanıyla vatan, millet edebiyatıyla kitleleri uyutmaya çalışırken, sorunların ana nedenlerini örtbas ederek, ırkçı, kafatasçı bir ulus yetiştirme sevdasını sürdürmektedir. Bu bağlamda Türkiye genelinde Kürtler birer öcü olarak gösterilmeye çalışılıyor, zaman zaman Kürtlere dönük faşist saldırıların körüklendiğini görüyoruz.

Bende stresi bol olan betonlaşmış, alt yapısı olmayıp yolları habire kevgire dönen, insani ilişkilerin menfaate döndüğü ve birçok sorunu olan şehirde her insan gibi yaşamaya çalışıyorum. Kürtlere birçok haksızlık yapıldığına şahit olurken, yeni yeni söylemler duymaktayım. O an gülüp, ağlamak arasında bocalıyorum. Ortalığa bir laf atılmış durmadan dolaşıp duruyor. Neymiş; Pazar yerlerinden alış veriş yapmayacakmışsın? Çünkü satıcılar Kürt aynı zamanda bunlar birer “PKK”li, toplanan paralar “PKK”ye gidiyormuş… İnsanlar geçim derdiyle uğraşırken, hedef tahtasına Kürt pazarcı esnafı oturtulmaya çalışıldığını duyduğumda kanım dondu. İnsanlığımdan bir an şüphe ettim. Bu kadar kin ve öfke ile insanların doldurulduğu bir ülkede yaşıyorum.

Tayip Erdoğan bazen konuşmasında “Kürt’de, Türk’de, Laz’da, Çerkez’de ve diğerleride ayrımsız olarak bu ülkenin vatandaşıdır” der. Söylem güzel ama yerine oturan bir söylem değildir. Çelişkili söylemdir. Bu ülkede ırkçılığın olmadığını, faşist baskıların olmadığını söylemek sadece belirli bir insan kitlesini uyutmak anlamına gelir. Bu ülkede ırkçılık yeni değil, bunun temellerini aramak istiyorsak Osmanlı döneminden başlayarak, TC’nin kuruluşu ve sonrasına bakmamız gerekir.

Bu ülkede inkâr ve asimilasyon politikalarının vardığı nokta çok açık olarak gözlerimizin önündedir. Bizlerin Türklerle, Kürtlerle, Lazlarla, Çerkezlerle, Boşnaklarla ve diğer halklarla hiçbir sorunu olamaz. Sistemin işleyiş biçimi ister istemez insanlar arasında şekillenip yolunu bulmaktadır. Gerici ve faşist güçler sömürü ve talan çarkını rahatça sürdürebilmeleri için mutlaka bir halkı kötüleyerek, ezerek, hedef şaşırtarak harami saltanatının sürdürülmesini sağlarlar. Halklar birbirine karşı ne kadar öfkeli, kinli olursa her işleri tıkırında gider.

Kürtleri kötülemek ve halkları birbirine düşürmek için her gün yeni cümleler bulmaya çalışan gerici ve kafatasçı düşünce elbette istediği hedefine kavuşamayacaktır. Bir yanıyla işimiz gerçekten zor. “Hepimiz Allahın kuluyuz” diyeceksiniz, din sömürüsü yapacaksınız ondan sonrada ırkçı söylemleri yaşama geçireceksiniz. Bu bir insanlık ayıbıdır. Aynı zamanda utancıdır. Bunu da anlaya bilene…

Yüzleşme - 2

2011-12-19T14:10:00.000+01:00

Salim Turgut
turgutsalim@hotmail.com

Başbakan Tayyip Erdoğan’ın Dersim’le ilgili devlet adına özür dilemesi tarihsel olarak yeni bir süreci ifade ediyor. Özür beraberinde tarih kitaplarında yazılanların düzeltilmesini, resmi ideolojide değişikliğe gidilmesini de gerektiriyor.

Bu özür resmi tarihin yırtılıp atılmasıdır aynı zamanda.

Tarihi egemen sınıflar hep kendi çıkarları ve anlayışları doğrultusunda yazıp günümüze aktarımını sağlamıştır. Tarihimiz doğru bilinen yanlışlar yada yanlış bilinen doğrular üzerine şekillenerek gelmiştir. Bu doğruları ve yanlışları görmek için illa Osmanlı’ya inmemiz gerekmiyor. Yüzyıllık yakın tarihimize bakarsak bu yalan ve yanlışları net bir şekilde görmüş oluruz.

Yalan ve yanlışlar üzerine kurulan bu tarihle yüzleşip hesaplaşama zamanı gelmiştir. Özellikle Başbakan’ın Dersimden özür dilemesi yakın tarihimizde resmi ideolojice yanlış öğretilen birçok tarihsel olayında yerli yerine oturtulup, yüzleşip gerçek tarihteki yerine almasını sağlamak gerekiyor.

Yüzyıllık yakın tarihimizle yüzleşip özür dilenmesi gereken birçok yalanı tersyüz etmek zorundayız. Her yalanın tersyüz edilişi, yalana muhatap olan olay ve kişilikler hakkında da düzeltmeler yapıp, tarihteki gerçek yerlerine oturtmak anlamına geliyor.

Kazananların yazdığı yakın tarihimizde tersyüz edilip, tarihteki gerçek yerine oturtulması gerekenlerin başında 1915 Ermeni tehciri gelmektedir. Birinci dünya savaşı yıllarına denk düşen bu süreçte Anadolu topraklarında önemli acılar yaşanmıştır. Çete savaşları, katliamlar ve beraberinde Ermenilerin Anadolu topraklarından sürülmesini beraberinde getiren büyük tehcir süreci gerçekleşmiştir. Tarihin paslı sayfalarında kalmış olan bu dönemin gün yüzüne çıkartılarak tarihin yeninden yazılması sürecini başlatma zamanı gelmiş ve geçmiştir. Bu sürece doğru teşhis koyabilmek için öncelikle arşivlerin açılması şarttır. Arşivlerin tarihçilerin incelemesine sunulması aynı zamanda bir yanlış düzeltme sürecinin de başlaması anlamına gelecektir.

Enver Paşa’nın lideri olduğu İttihat ve Terakkiperver Fırkasının sorumluluğunda gerçekleştirilen bu sürgün ve kanlı olayların sorumluluğunu genç Cumhuriyet üstelenmek zorunda değildir. Her ne kadar Cumhuriyet’in temel kurucu kadroları İttihat ve Terakkiperver Fırkasının ardılları olsa da başlanılan süreç yeni bir süreçtir ve geçmişin günahlarını savunmak zorunda değildir. Bu yüzden Enver paşaların sorumluluğunda gerçekleştirilen ve Osmanlı dönemine denk düşen bu süreci yeniden değerlendirmek var olan cumhuriyete bir şey kaybettiremeyeceği gibi tarihin düzeltilmesi ile çok şeyler de kazandırabilir.

Cumhuriyet Türkiye’si 1915 Ermeni tehcirinden birinci derecede sorumlusu değildir ama onunda 90 yıllık tarihimizde sorumlu olduğu birçok olay söz konusudur. Cumhuriyetin kuruluşu ve devamında Çerkez Ethem’in ‘hain’liği, Mustafa Suphi ve yoldaşlarının Karadeniz’de çeteci Topal Osman’a boğduruluşu, İstiklal Mahkemeleri, Dersim isyanı ve Seyit Rıza, Koçgiri isyanı vb., Mustafa Muğlalı olayı, Varlık Vergisi, 6-7 Eylül olayları, Kanlı Pazar, Kontrgerilla’nın kuruluşu ve eylemleri, darbeler, 1 Mayıs, Maraş, Çorum ve Sivas katliamları, köy yakmaları, zorunlu göçler, faili meçhuller ve benzeri olaylar yakın tarihimizin gizli kalmış / yanlış yazılmış ve öğretilmiş olaylarından bazılarıdır.

Bu tarihsel sürece düzeltme yapmanın zamanı gelmiştir. Düzeltmenin yolu da gerçeklerden korkmadan arşivlerin açılması ile gerçekleşebilir.

Tarihi hep kazanlar yazmıştır. Gelecek kuşaklara aktarılanlar hep kazananların bakış açısı ile verilen bilgilerden oluşmuştur. Ama kazanmak ve resmi tarihin yazımı, gerçekleri gizlemeye yetmemiştir. Gerçekler eninde sonunda tarihin paslı sayfalarını aralamıştır. Dersim özeleştirisi buna bir örnektir. Sıra yakın tarihin acılı ve karanlık olaylarına gelmiştir.

Kitap: Almanya Türkiye'deki Rumları Nasıl Mahvetti

2011-12-19T14:06:00.000+01:00

Mihail Rodas

Mihail Rodas'ın bu çalışması tarihi topraklarından kazınan Elen halkının soykırımında Alman etkisini ve yönlendirmesini tarihsel süreç içinde incelemektedir. Eser olayların dumanının tüttüğü bir dönemde sıcağı sıcağına yazılmıştır.

Türkiyeli okurun Ermeni Soykırımı konusunda oldukça önemli bilgilere ulaşabileceği kaynaklar varsa da 1915 soykırım sürecinde diğer kadim halklara uygulanan muamele ile ilgili kaynaklar oldukça sınırlıdır. Rodas'ın yazdığı bu değerli inceleme, bu boşluğun doldurulmasına yönelik titiz bir çalışmadır.

Rodas, değerli eserinde, Almanya'nın gerek Abdülhamit ve gerekse İttihatçılarla kol kola Osmanlı coğrafyasına ve bu coğrafyanın kadim halklarına yönelik emperyal seferinin ekonomik ve siyasi nedenlerini ve sonuçlarını inceler. Bu nedenler Osmanlı coğrafyası kadim halklarının tek tek sonunu hazırlamış, sonuçta bu hakların kadim topraklarından kazınmasına neden olan en büyük etmen olmuştur.

Hâr Kültür Sanat ve Edebiyat Dergisi 11. sayısı çıktı...‏

2011-12-19T14:02:00.000+01:00

Hâr, yayın hayatına Aralık - Ocak sayısıyla devam ediyor...

2- İÇİNDEKİLER
3 -Sunu
4- Aşık Yaşar (Yaşar Kemal) / EZELİ DOĞANAY
10- Zamanın Farkında Bir Saray Saatçisi / NAZMİYE KETE TEPE
11- Yorumsuz Daktilo / ERKAN EZBİDERLİ
12- Anaların Doğasında Barış / ARİFE KALENDER
15 -Sokaklara ve Sabahlara Dair / REFIQ POLAT
16 -Gecede / EMEL DİNSEVEN
19 -Emel Dinseven İle Söyleşi / ZELİHA DEMİREL
24 -Bütün Kötülüklerin Anası / ÖZKAN KULA
25- Değişim Başlıyor Değişim İçin Yüz Bin Şair / ATİLLA YAŞRİN
26- Tuvalet Bilinci / ALİ ULUDAĞ
29- Narın Doruğuna Çıkar Beni / TANER CİNDORUK
30- Kameraları Çalıştırın, Bu Filmin Adı : 'Vietnam.' / HAKAN BİLGE
35 -O ta Asya / ALİ TaŞ
36 -Libendemayîna Çûkan / ÖZLEM ZELAL
39- Mor Ölüler / E. ERHUN KÖSE
40- Malatyalı Azzet Bibi; Tecde, Barguzu, Çırmıhtı Yollarında-1 /
SULTAN KILIÇ
42 -âmâ ve lâl / TAN DOĞAN
43 -Kara Kutu / ZELDA UZUNKAYA
45 -Bu Seherde Gül Yaprağına Düşen Çiğlerle Düştün Hayal Aynama /
A. AYTEKİN EFENDİOĞLU
46- H.İ.Ç. / İHSAN ARI
48 -Şiir Aşırı Çığlıktır / LÜTFİ DEMİR
49 -İdeolojik Aygıt Olarak Popüler Sinema ve Türkiye Örneği /
YAVUZ ÖZER
52 -Gidenler / MEHMET RAYMAN
53 -Kapitalizmin Futbolu : Şike ve Medya / OSMAN BULUGİL
56 -Hayat İçin / HÜSEYİN KORKMAZ
57 -Mine Mine Malatya / ARZU KAYA
60- Çarşamba / MAZLUM ÇETİNKAYA
61- Har 10'un Düşündürdükleri / GÖKHAN ARSLAN

Emeğin Sanatı,108. sayı yayında…

2011-12-19T13:57:00.000+01:00

Emeğin Sanatı E-Dergi 15 Aralık Tarihli 108. sayı yayında:‏

Merhaba,

Yeni bir yıl daha geliyor. Her ne kadar “eskisinden ne gördük yenisinden ne göreceğiz” desek de, umut her zaman yüreğimizin bir kıyısında tomurcuklanmaya devam ediyor. Ancak son tutuklamalar, yazarlara, kitaplara yönelik yasaklar; kadına şiddet, polis şiddeti geleceğe dair ışıklı bir iz göstermiyor.

Eski yıl, dünyamıza, ülkemize kan ve gözyaşı, zulüm, baskı üstüne baskı, bunalım üstüne bunalım, zam üstüne zam getirdi. Ama götürdükleri de önemli… İnsan haklarını sildi götürdü, adalet kavramını üstünü çizdi. Bir önceki yıllarda azalan özgürlüğü tümden götürdü.

2011’de anlaşılıyor ki, yeni yıl ülkemizde ve dünyada devrimci mücadelenin yükseleceği, barış, demokrasi ve insan hakları istemlerine karşı daha fazla baskının, zorbalığın, tutuklamaların geleceği bir yıl olacak. Dileğimiz gelen, gideni aratmasın!

31 Aralık günü, umutlarımızı, dileklerimizi, arzularımızı düşlerimizin kervanına yükleyip, taşınıyoruz yeni yıla. Dağarcığımızda şiir çiçekleri, terkimizde sevdalar ve umutlar; rotamızda barış ve dostluk...

Nihat Behram’ın dizeleri ile hareket başlıyor:”Usanma hayata yaraşan sesi aramaktan/ Her kuşun palazlandığı bir yuva vardır.”

Sevgi ile direnç ile yollanırken yeni yıla; Salim Çelimli’nin dizeleri bir havai fişeği gibi çıkıyor ufkumuza: ”Sevda ile patlarken tohum/yeni aydınlıklar doğurur şafak.” Hasan Hüseyin de, sevgiyi karanlıktan çıkış yolu olarak gösteriyor: “dostlarım direnin karanlığa/sevmek yapabilir bu dünyayı/yeni baştan”

Şiirler, yeni bir yıl için umudun yolunu da açıyor:

“Önce yürek, önce inanç, önce kavga/Sonra yüzün, sonra elin, saçların/Güzel olan halklarladır yalnız halklarla/Yoksa ne bir gül kalır bahçemizden ne bir iz yarına”derken Turgay Gönenç; Ahmet Telli şiir ve yaşamak adına kesin yargısını dizelerine kazıyor:”Deli bir ırmak gibi akmalı/adına yaşamak dediğimiz,/sarsıntılar kalmalı anılar diye/ve ölüm bir gök gürültüsü /gibi gelmeli gelecekse.”

Kemal Bayrakçı yeni bir yıl için şu soruyu dillendiriyor: “Gün ışığı sütüyle emzirilen yaşamak / Niçin varmasın halkla ışıklı bir şafağa” Refik Durbaş da yeni bir sabaha özlemlerini şöyle dile getirir: “acı böylesine kararmaz yürekte/umut açar yediveren güllerini/sevinç açar aydınlığımın dağlarında/sevda açar şafağımın bahçelerinde.”

Şükrü Erbaş, karanlıktan çıkış yolunu şiirde buluyor: “Gece, yalnızlığımıza çekilen gökperdeyse / Şiir içerdeki aydınlığımızdır.” Yaşar Miraç ise, nihai gerçeği daha çarpıcı biçimde dile getiriyor: “bilinç türkü olmadıkça/gürül gürül çınmadıkça,/doğmaz kurtuluş günleri.”

Yeni yılın, ülkemiz ve tüm dünya halklarına daha çok özgürlük, daha çok adalet, daha çok barış daha çok esenlik ve geçim bolluğu getirmesini; sanatın aydınlığının yaşamımıza renk katmasını diler; değerli okurlarımızın yeni yılını kutlarız.

http://emeginsanati.blogspot.com/

EMEĞİN SANATI'NDAN 108. MERHABA
ÖZLEM KESKİN: Çarp(ıl)ma
ADNAN DURMAZ:Fısıltılarla da Olsa Söyle
İRFAN SARİ:Bir an kargaşası}{ADİL OKAY: Gereği Düşünüldü...
SERKAN ENGİN: Kırık Çırak (Yedi Dilde)
MEHMET RAYMAN: Çember}{AHMET TAHSİN: Ay Işığı Ağrısı...
ERCAN CENGİZ: Kanayan Yanımdır
VEYSEL KEBANLI: Dil}{ULAŞ DENİZ KESKİN: Gidersen
MİRCAN KARAALİ: Adil Okay İle Yolculuk
TEMEL DEMİRER: Hakikinin Sahteye Galebe Çalması İçin Hatırlayın..
--
Bizim sanatımız, toplumsal kavgamızın bir parçasıdır.

HOŞÇA KALIN...

2011-12-10T12:16:00.000+01:00

Mahmut ALINAK

SİZ BU YAZIYI OKUDUĞUNUZDA BEN TUTUKLANMIŞ OLACAĞIM
BİR KORKU İMPARATORLUĞU KURMAK İSTEYEN TAYYİP ERDOĞAN DİKTATÖRLÜĞÜ, AYETULLAH HUMEYNİ, RUS ÇARI KORKUNÇ İVAN VE TARİHTEKİ BENZER DİKTATÖRLÜKLERİN GÜNÜMÜZE UYARLANMIŞ ŞEKLİDİR

Pervasızca hüküm süren Tayyip Erdoğan diktatörlüğü artık tarihteki diktatörlükleri aratmaz hale geldi. Türk, Kürt…tüm siyasi muhalifleri, basını, köşe yazarlarını, kitle örgütlerini ve hak arayan herkesi ağır bir baskı altına alan bu diktatörlük tipik bir Somozo, Ayetullah Humeyni, İdi Amin, Belkçika kralı 2. Leopald, Pol Pot ve Korkunç İvan diktatörlüğüdür. Tayyip Erdoğan’ın talimatı ile başlatılan yargı operasyonu İsa’nın çağa uydurulmuş çarmıha gerilişidir. Kerbela cinayetinin bir versiyonudur. Tek farkı demokrasi ve hukukla maskelenmiş olmasıdır.

Etnik kökeni ne olursa olsun diktatörlüğe hizmet etmeyen herkes hedeftir. Gerici cemaate mensupsanız devletin tüm imkânları ayaklarınızın dibine serilir. Değilseniz düşman muamelesi görürsünüz. Göz önünde olan şu gerçeği kafamıza iyice sokmamız gerekir: Faturayı sadece muhalif Kürtler değil, bir şekilde Türkler ve öteki halklar da ödüyor. Haklarını aradıklarında coplanarak ve biber gazı sıkılarak, ekonomik sıkıntılarla boğuşarak, yoksullukla cebelleşerek, hastane kapılarında sürünerek, işsizlik cehenneminde yanarak, şovenizmle zehirlenerek, eğitim ve kitle iletişim araçları ile bilinçleri çöle çevrilerek ödüyorlar. Türk insanı nasıl acımasız bir saldırı altında olduğunu görmedikçe, esenliğe ve özgürlüğe kavuşamaz. Çıktığımız bir yolculukta yaralı koltuk komşumuz acılar içinde kıvranırken -şayet ruh sağlığımızı yitirmemişsek- nasıl şen şakrak mutlu bir yolculuk yapmamız düşünülemezse, dünyanın neresinde olursa olsun bir halk ya da bir ülke cendere altındaysa insanlığın mutlu olması mümkün değildir. Bu apaçık gerçek karşısında tüm insanlık, tüm dünya asırlardır süren Kürt dramına karşı çıkmalıdır. Gerçek mutluluğun anahtarı burada saklıdır. Bunu sadece insani nedenlerle değil, en başta kendi esenliği için yapmalıdır. İyi düşünüldüğünde görüleceği gibi, mazlum Kürt’ün özgürlüğü ve mutluluğu tüm insanlığın, herkesin özgürlüğü ve mutluluğudur. Yaratılmak istenen korku imparatorluğu sadece Kürtleri değil onurlu kalmak isteyen herkesi boyunduruk altına almayı amaçlamaktadır.

Başka bir şey daha: Halkın dini inançlarını dizginsizce sömüren bu diktatörlük, sanıldığının aksine PKK ile sürdürdüğü savaşın bitmesini istemiyor. Çünkü bu savaşı demokratik hak arama özgürlüğünü askıya almak, ezmek ve halkı boyunduruk altında tutmak için bir fırsat olarak kullanıyor. Bu nedenle çatışmalarda hayatlarını kaybeden askerler için söyledikleri tüm sözleri yalan ve sahtedir. Televizyon kameralarının önünde yüzlerine takındıkları üzgün ifadeler ise ustaca resmedilmiş birer maskeden ibarettir. Savaşın bitmesini istemedikleri içindir ki, akan kanın durması ve gençlerin ölmemesi için girişilen her çabayı düşmanca karşılamaktadırlar. Benim bu yönlü gayretlerime karşı kurdukları komplo buna açık bir örnektir. Gençler Ölmesin Ocaklar Sönmesin Girişimi (GEOS) adına İmralı’ ya giderek akan kanın durması için sivil bir açılıma katkıda bulunmak istemiştim. Peki, onlar ne yaptı? Önümü kesmek için –zerre kadar da olsa hiçbir bilgi veya belgeye dayanmadan- beni KURYELİKLE suçladılar! Gel gelelim şimdi ortaya çıktı ki Tayyip Erdoğan’ın kuryeleri Kandil’e gitmiş! Ne var ki siz bu satırları okuduğunuzda ben kuryelik suçlamasıyla tutuklanmış olacağım! Bu küçük örnek bile nasıl karanlık bir oyun kurduklarını gün gibi ortaya koymaktadır.

“Avukatların Öcalan’dan aldıkları talimatları Kandil’e bildirmesi üzerine PKK silahlı baskınlar yaptı, muhtelif yerlerde yüzlerce asker hayatını kaybetti” deniyor. Bu komik iddia doğru ise, demek oluyor ki devlet suç ortaklığı yapmış! Çünkü 12 yıldan beri tüm avukat- Öcalan görüşmeleri devletin gözetimi ve denetimi altında gerçekleşiyor. Görüşmelerin her saniyesi ses ve görüntü cihazları ile kayıt altına alınıyor. Avukatların Öcalan’dan talimat aldığı ve bunları Kandil’e bildirdiği iddiası doğru ise - ki değildir -devlet neden tedbir almadı, neden engellemedi, neden sağır kesildi, neden 12 yıl tuzak kurup pusuda bekledi? Neden göz göre göre onca askerin ölümüne göz yumdu? Hangi karanlık emeller için o gençleri gözden çıkardı? Neden anne ve babaların dünyalarını karartı? Neden binlerce ocağın sönmesine seyirci kaldı?

Tezgâhladıkları bu kanlı siyasetin üstü Seyit Rıza’nın torununu Başbakanlıkta ağırlamakla örtülemez. Bu karanlık siyaset yabancısı olmadığımız kırbaç ve şekerleme siyasetidir. Tayyip Erdoğan bu aldatmacanın hep böyle süreceğini sanıyorsa aldanıyor. Şu yaşlı dünya şimdi yerlerinde yeller esen nice diktatörlükler gördü, geçirdi. Ona şunu hiç unutmamasını tavsiye ediyorum: Kendisi bugün Dersim için nasıl özür diliyorsa, yarın başkaları da şimdi yapılanlar için özür dileyecek. Ve onun tarihteki yeri Korkunç İvan’la Humeyni’nin yanı olacak.

Dostlar; dünya dönüyor, hayat sürüyor. Bu karanlık günler elbette geçecek. Yarınlarda aynalara kendimizden utanarak değil gülümseyerek bakabilmeliyiz. Gün namuslu, cesur seslerin günüdür. Bu ölümlü dünyada çocuklarımıza ve torunlarımıza bırakabileceğimiz en şerefli miras zaman okyanusunda cesaretle çınlayacak gür seslerimiz olacak. Hoşça kalın.

Sevgilerimle.

İŞYERİ ARKADAŞLARI...

2011-12-10T12:10:00.001+01:00

”Bugün iş arkadaşlarla buluştuk

Bir çoğunun çoktan beli bükülmüş

Konuştuk eskiden hayli gülüştük

Ağızlara yeni dişler takılmış”

Cirik Haci / Fezali

Cirik.Haci@gmx.de

Bugün iş arkadaşlarla buluştuk
Bir çoğunun çoktan beli bükülmüş
Konuştuk eskiden hayli gülüştük
Ağızlara yeni dişler takılmış

Bir çoğu eskimiş halinden belli
Çökmüş omuzlar daha yaş elli
Arınmamış yüzü elleri kirli
Durdukları yere sanki takılmış

Kimisi mutludur borsada oynar
Kimisi emekli olmuş diyor kâr
Konuştuk sayısız sorunları var
Hayatla uğraşır hayli yorulmuş

Yıllar önce hayel eder güzeldi
Ümüd dolu mektup yare yazardı
Bağ bahçe pılanı yazar çizerdi
Bu bitmez işlerle kalbi burulmuş

Bir zaman yalnızdı şu Almanya’da
Memleket özlemi gelir arada
Çalışmış havada suda karada
Emek zay oldukca gönlü darılmış

Farkına varmadan geçmiş çok zaman
Büyümüş çocuklar vermiyor aman
Kahrolmuş içinden halleri yaman
Nice ümüt eder hepsi kırılmış

Toplamış başına evlat karısı
Para biter olmuş ayın yarısı
Bir sorun bitmeden gelir birisi
Sinir bozuk ondan yüzü gerilmiş

Kalbinin sesini dinlemez olmuş
Kurduğu dünyanın gülleri solmuş
Fezali Haci’ye gurbet yar olmuş
Sonunda sorunu ile boğulmuş

DERSİM’İN GİZLENEMEYEN TARİHİ...

2011-12-10T12:03:00.000+01:00

Hüseyin Habip Taşkın
habibtaskin@gmail.com

Sorunlar dönüp yine aynı noktaya gelirken çözüm yerine çözümsüzlükleri görmekteyiz. Hiçbir sorun çözümsüz değildir ve istenildiği takdirde çözülebilir. Geçmişte yaşanmış bunca acının üzerini tozlu da bıraksanız ya da inkâr da etseniz bir gün ummadığımız bir anda karşımıza mutlaka çıktığını göreceksiniz.

Bir devlet geçmişteki yapmış olduğu hatalarla yüzleşmelidir. Tabii ki TC’de yüzleşmelidir. Acıların, hataların, suçların üzerini örtmek insanların feryadını, isyanını dindirmiyor, aksine alttan alta kor ateş güçlü bir şekilde yanmaya devam ettiğini görmekteyiz.

Dersim katliamı, sürgünü ve orada yaşanmış tüm suçlar yan çizilmeden, kıvırtmadan sorgulanmalıdır. Dersim katliamı son günlerde gündemden hiç düşmüyor. Gazetelerin manşetlerine, televizyon kanallarının haberlerine CHP Tunceli Milletvekili Aygün’ün, 'Dersim olayları' konusunda çarpıcı açıklamaları yer aldı.

Atatürk’ün partisi CHP bir anda karıştı. CHP Tunceli Milletvekili Aygün’e kendi partisinden öncelikle milletvekillerinden tepki yağdı. Aygün, geçmişte yaşanan katliamın devlet eliyle yapıldığını ve bundan Atatürk’ün haberinin olduğunu, katliam zamanın da CHP’nin iktidarda olduğunu söylüyor. Diğer taraftan ise Aygün, bugünkü CHP’yi aklamaya çalışmaktadır. Bu bağlamda ortaya bir çelişki çıkıyor.

CHP dünün ve bugünün Kemalist partisidir. Bugün ile değişen bir şey yok. İçinde milliyetçi, ırkçı insanları ve milletvekillerini barındırdı. Kürt halkına öfke duyanları da barındırdı. En önemlisi “asker göreve” diyerek, darbecilere destek sunmuşlardır. CHP, bugüne kadar halkların hangi sorununa el attı ki, Dersim olayını parti içinde tartışmaya açarak çözsün! Aygün gerçekten buna inanıyorsa, kendisini aldatmaktan başka bir şey değildir. Dersim sorunu ancak halkların birliği ve dayanışması ile çözülür.

AKP ve Recep Tayip Erdoğan fırsatı kendilerinin lehine çevirebilmek için hamlelerini bir adım öne taşıyarak, Dersim katliamının üzerine gittiklerinin izlemini vermeye çalışsalar da, gerçek öyle değildir. AKP iktidar partisidir. İstese bu sorunu ortaya çıkarma gücü vardır. Devlet arşivlerini halka açabilir. Kimlerin katliama çanak tuttuğu da belli olur. Hatta TBMM’sinde komisyon kurabilir. Gerçekten Dersim katliamının aydınlanmasını istiyorlarsa!

Recep Tayip Erdoğan bir zamanlar CHP Genel Başkanı’nı sıkıştırarak, Dersim ile söylemlerde bulundu. Ama Kemal Kılıçdaroğlu Dersimliyim demekten bile çekindi. CHP bugün bile 1937-1938 Dersim katliamının faillerini ortaya çıkaramaz. ‘Demokrat, halkçı, ilerici’ yanını göstermeye çalışsalar da gerçekler öyle değildir. Maraş, Çorum, Gazi Mahallesi, 1Mayıs 1977 katliamı, Sivas’ta Madımak otelinde barbarca yakılarak katledilen aydınlarımızın hesabını mı sordu?

İhsan Sabri Çağlayangil’in anılarında Dersim olaylarına ışık tutacak çarpıcı açıklamalar yer almaktadır. Seyit Rıza’nın dik duruşundan, kararlılığından ve idama giderken de etkilendiğini görmekteyiz.

Sanıkları aldık. Mahkemeye götürdük. Çingene de geldi. Adam başına on lira istedi "Peki" dedik. Sanıklar Türkçe bilmiyor. Mahkeme kararı açıkladı. Yedi kişi ölüm cezasına çarptırılmış, sanıklardan bazıları beraat etmiş, bazıları da çesitli hapis cezalarına çarptırılmıştı. Kararlar okununca sanıklar ilk anda anlamadılar. İdam "tunne" diye bir velvele koptu. Biz Seyit Rıza’yı aldık. Otomobilde benimle polis müdürü İbrahim’in arasına oturdu. Jeep jandarma karakolunun yanındaki meydanda durdu. Seyit Rıza Sehpaları görünce durumu anladı.

“Asacaksınız;” dedi ve bana döndü. "Sen Ankara’dan beni asmak için mi geldin"? Bakıştık. İlk kez idam edilecek bir insanla yüz yüze geliyordum. Bana güldü.

Savcı namaz kılıp kılmayacağını sordu. İstemedi. Son sözünü sorduk.

“Kırk liram ve saatim var. Oğluma verirsiniz,” dedi.

Bu sırada Fındık Hafız asılırken görmesin diye pencerenin önünde durdum.

Fındık Hafız’ın idamı bitti. Seyit Rıza’yı meydana çıkardık. Hava soğuktu ve etrafta kimseler yoktu. Ama Seyit Rıza meydan insan doluymuş gibi, sessizliğe ve boşluğa hitabetti.

“Evladi Kerbelayimi, Be gunayimi, Ayibo Zulimo, Cinayeta. (Evlad-ı Kerbelayız, günahsızız, ayıptır, zulümdür, cinayettir.” dedi. Benim tüylerim diken diken oldu. Bu yaşlı adam rap-rap yürüdü. Çingeneyi itti. İpi boynuna geçirdi. Sandalyeye ayağıyla tekme vurdu. zı yaptı. “İ.Sabri Çağlayangil’in anılarından”

Günümüzde Dersim olayları gündeme geldiğinde Atatürk’ü bu olayların dışında tutarak, İsmet İnönü’yü öne sürerler. Oysa her ikisinin de Dersim olaylarından haberdardılar.

Atatürk olayla ilgileniyor ve ilgililere kesin talimat veriyor. "Bu meseleyi kökünden hallediniz" diye. “İ.Sabri Çağlayangil’in anılarından”

Dersim katliamında Sabiha Gökçe’nin uçağı kullanıp, gökyüzünden bombaları atığı herkes tarafından bilinmektedir. 50 bin insanın ölümünden, sayısız sakat kalanlarda söz ediliyor. İnsanların mağaralara doldurulup öldürülenlerden söz ediliyor. Sürgüne gönderilen Dersimlilerden söz ediliyor.

Dili, inancı farklı da olsa zulüm etmek, yok etmek hangi vicdanla bağdaşır. Kendimize şu soruyu sormamız gerekir; İnsan mıyız yoksa barbar mıyız?

ÖZGÜRLÜĞÜN BEDELİ!

2011-11-30T17:23:00.002+01:00

Mahmut ALINAK

İstanbul’ da Özel Yetkili savcılar serbest bırakılmamıza itiraz edip yeniden tutuklanmamızı istemiş. Dava siyasi olduğu için itirazın sonucunu tahmin etmek zor değil.

Gülümseyerek bakıyorum bu olanlara, dişlerimi sıkarak değil.

Muhaliflerin kaderidir, ya darağacında asılmak, ya da hapislerde ömür tüketmek.

Yazgımı gönül rahatlılığıyla karşılamaya hazırım. Hapishane hayatıma anlam katacak.

Torunlarıma şeref duyacakları bir miras bırakacağım için mutluyum.

Hapishane, Mahatma Gandhi’ nin de dediği gibi cennetim olacak.

Gençler ölmesin ocaklar sönmesin diye çırpındım, ama görüldü ki ilahlar kurban istiyor.

Buyurun mezata, bende hazırım. Kenan Evren dönemini yaşıyoruz. Bu da geçecek. Saygılarımla 30/ 11/ 2011

BİR KÜRT CENAZESİNDEN GERİYE YANSIYANLAR...

2011-11-30T17:09:00.000+01:00

Hüseyin Habip Taşkın

habibtaskin@gmail.com

Ülkemizde doğan her çocuk için başta anneler, babalar, akrabalar ve komşular sevinir. Doğuma toplum olarak, aile olarak hazırlıklıyız. Ama toplum olarak insanların ölümüne alışık değiliz. Çünkü devletin okullarda ölüm üzerine hazırlamış olduğu bir ders yok ve hiçbir aile kendi içindeki yaşantısına ölüm olayını sokmaz ve anlatmaz.

Ölüm denilince bizim toplumumuzda bir soğuk duş etkisi yaratır. Birçoğumuz ölen kişiden korkarız. Oysa onla sağ iken konuşur, belki de şakalaşmışızdır. Toplumda ölümün doğallığı, yaşamın bir gerçeği olarak hiçbir zaman anlatılmadığı gibi üstü hep kapalı tutuldu.

Geçenlerde bir Kürt ailenin cenazesinde bulundum. Daha doğrusu onları biraz daha yakından tanıma fırsatım oldu. Ölen ailenin acılarını paylaşırken, asıl ateşin düştüğü yerde Diyarbakır ve Mardin’den gelen akrabalarının sadece bir bölümüyle yakınlık kurabildim. Gelenler ölenin ağabeyleri, erkek ve kız kardeşleri, ablaları ile diğer aile fertleriydi.

Cenaze evinde hüzün hâkimdi. Gözyaşları akıp giderken, evden Kürtçe ağıtlar ara sıra dışarıdan duyuluyordu. Akrabaların çoğunluğu ekonomik ya da diğer etkenlerden dolayı cenazeye gelememişti. Gelemeyenler, cep telefonlarından başsağlığı dilerken, cenazede bulunanların düşünceli olduğunu gördüm.

Mardin, Kızıltepe’den gelenlerin birisiyle sohbet ederken, mesleğinin ailece mevsimlik işçi olduklarını, yoksulluğun karelerini bir bir aktarırken, akan kanın bir an durup, barışın olmasını istediğini söyledi. Kısa bir sessizlikten sonra ailesinin Antakya’da mevsimlik işçi olarak bulunduğunu, kendisinin de akrabalık nedeniyle cenazeye geldiğini söyledi.

Mevsimlik işçi sohbet sırasında çalıştıklarıyerlerde çekinerek alacakları paraları istediklerini söyledi. Ortamın bozuk olduğunu anlatırken gözlerinin hafiften nemlendiğini gördüm.

Diyarbakır’dan cenazeye gelen bir Kürt işçi de, barış rüzgârları estiği dönemlerde, Diyarbakır’da emlak fiyatlarının arttığını, bir canlılığın göründüğünü dile getirdi. Yutkunduktan sonra ellerini hareket ettirirken, tekrardan silahların patlamasıyla barış rüzgârları yerine endişeli bekleyiş yerini aldı dedi.

Kürt yerleşim bölgelerinden gelenlerin yüzünde endişeli bekleyiş varken, aynı anda umutlarının sönmediği, bir gün barışla haklarını alacakları izlenimi bende kaldı.

Cenaze evinde sohbet sohbeti açarken, Kürt olmayan bir damada dışarıdan gelenler niçin Kürtçe öğrenmiyorsun? Sorusunu yönelttiler. Damad da şöyle bir karşılık verdi: Bunu buradaki Kürt olan anne, babalara, dedelere, anneannelere ve ileri gelen büyüklere sorun dedi.

Dışarıdan gelen Kürt aileler, yüzlerini topluluğa çevirerek: Neden çocuklarınıza Kürtçeyi öğretmiyorsunuz? diye sordular. Ardından şunu söylediler: Kürtçeyi, anadilinizi çocuklarınıza öğretin. Türkçeyi’de. Dil bir insandır dediler.

Cenazede, Kürt bölgesinde yaşayanlar ateş hattında kalırken, dillerini yaşatmanın, var olmanın mücadelesini veriyorlardı. Benim bulunduğum yerde ise Kürt ailelerin genelde dillerini koruma diye bir dertleri olmadığından, çocuklarının Kürtçeyi bilip, bilmemesi o kadar önemli değildi. Kendilerini bura da yani Ege Bölgesi’nde rahat hissediyorlardı.Sanki Kürt bölgesinde yaşanan bunca acıları yaşanmamış olarak görüyorlardı. Ama buradaki Kürtler kendilerinden giden değerlerin farkında değillerdi. Türk İslam sentez politikaları adı altında Türkleşiyorlardı. Ege Bölgesinde ırkçılığın, kafatasçılığın prim yaptığının farkında olmadan sanki bunlara dokunmayacaklarmış gibi hareket ediyorlardı.

Çelişkiler cenazeye de yansımıştı.Acaba ders alanımız olmuş mudur?

Yüzleşme...

2011-11-26T08:04:00.001+01:00

Salim Turgut

turgutsalim@hotmail.com

Resmi tarihi, red ve inkarcılık üzerine şekillenmiştir. Var olan sorunlar hep yok sayılmıştır. Sorunları görmemezlikten gelmek, inkar etmek sorunun çözümünde de en büyük engeli oluşturmuştur.

Tarihi doğru okumak, mevcut olanı tersyüz etmekten geçiyor.

Yüzleşmeden geleceğe yüzümüzü dönemeyiz. Yüzleşmek geçmişi geride bırakmaktır. Geçmişi geride bırakmadan geleceğe bakamıyorsun. Geçmişi geride bırakmanın yolu da geçmişle yüzleşmeden geçiyor.

Yazılmış ve ezberletilmiş resmi tarih kirlidir. Kirli tarihle yüzleşmeden, kirli tarihten arınmadan güzel bir gelecek kurmak söz konusu olamaz.

Dersim, tarihi boyunca ‘devlete kapalı’ bir yapı olarak bilindi. Ermeniler’inde yaşadığı Dersim’e Cumhuriyet’ten önce, Osmanlı döneminde de operasyonlar düzenlendi. 1907, 1908, 1909, 1916, 1926, 1930, 1931, 1935, 1937 ve 1938’de büyük çaplı 10 askeri harekat yapıldı. Bu harekatlardan 1916’ya kadar olanlar muhtemelen Ermenilere yöneliktir. Kürt ve Alevilere yönelik olanlar ise Cumhuriyet sonrasıdır.

Dersim katliamının birinci dereceden sorumlusu devlet ve tek parti döneminin partisi olan CHP’dir.

CHP içinde patlayan Dersim tartışmaları kirli tarihten arınmak için de bir fırsattır. CHP bu fırsatı değerlendirebilirse önemli bir adım atmış olur. Ama CHP bu dönemde geçmişi ile gerçek bir hesaplaşma ve özür dileme yerine olayı geçiştirme sorunu ile karşı karşıyadır. Devleti kuran parti olan CHP dönemin tüm uygulamalarında siyasi sorumluluğunu üstlenmek zorundadır. Resmi kayıtlarda da anlaşılacağı gibi bu katliam ve sürgün olaylarından Mustafa Kemal, İsmet İnönü, Celal Bayar ve Mareşal Fevzi Çakmak başta olmak üzere dönemin devleti ve CHP’yi temsil eden tüm kademeleri birinci dereceden sorumludur. Bu katliam ve sürgün tesadüfü bir olay değil önceden planlanmış, hazırlıkları yapılmış ve dünya konjonktürü açısından en uygun zaman göz önüne alınarak uygulamaya sokulmuş büyük bir operasyondur.

1935 – 39 arasında hazırlanan ve uygulamaya konulan dersim planı dönemsel olarak da önemli bir tarihe denk düşmüştür. Faşizmin dünyada hızla yükseldiği ve 2. Dünya savaşının başlama yıllarına denk düşen bu süreçte, Dersim katliamının gerçekleştirilmiş olması dünyada da yankısını doğal olarak bulmadı. Herkesin kendi derdine düştüğü bu dönemde sadece SSCB, TKP’ye ‘Dersim’de ne olduğunu’ soruyor ve onlarda ‘Türkiye’nin iç meselesidir’ yanıtını veriyor. Yıllardır resmi yönetimler açısından ‘çıban başı’ olmuş olan Dersimi ‘hizaya getirmek’ ve asimilasyoncu politikayı hayata geçirmek için bundan daha iyi bir konjonktür olamazdı. Nitekim 1935’de başlayan hazırlıklar tüm dünyanın yükselen faşizm tehdidi ve 2.dünya savaşı korkusundan dolayı kimsenin tepkisini çekmeden başlatılmış ve bitirilmiştir.

Başbakan Tayyip Erdoğan’ın açıklamasına göre Dersim’de 13.806 kişi katledilmiştir. Dersimli Hasan Saltık’ın araştırmalarında ise 13 binin üzerinde ölü 2 bin kayıp ve 13 bin sürgünden söz edilmektedir. Tayyip Erdoğan’ın devlet adına açıkladığı bilgilerde Hasan Saltık’ın bulguları birbirine yakındır. Hangi kaynak ele alınırsa alınsın Dersim’de asimilasyonu gerçekleştirmek için müthiş bir katliam ve sürgün yaşanmıştır. Gelinen aşamada gerçekler budur.

Dersimliler asimilasyon ve katliamların birinci dereceden sorumlusu CHP’nin peşinden nedense hiç ayrılmamışlardır. Celladına aşık idam mahkumu sendromunu günümüze kadar yaşatmışlardır. Cellat idam mahkumu aşkının sorgulanarak daha sağlıklı ve onurlu ilişkiler kurmanın zamanı gelmiştir artık.

Bu tarihsel fırsat hem Dersimliler açısından hem de CHP’liler açısından önemlidir. Ama CHP’de bu omurganın olmadığı gözlemleniyor

Öte yandan Dersim katliamını gerçekleştiren devletin o dönemdeki siyasi sorumlusu CHP olmasına karşın bugünkü devleti temsil eden AKP bu gün Kürt illerinde Dersim katliamının güncelleştirilmiş uygulamalarını hayata geçirirken, kirli siyasi emelleri içinde CHP’nin basiretsiz ve omurgasız yöneticilerini Dersim katliamı ile köşeye sıkıştırmak istemektedir.

Siyasal rant için gündeme getirilen AKP’nin Dersim samimiyeti ancak, Cudi’ye, Gabar’a Çukurca’ya atılan bombalarla test edile bilinir. Eğer bu bombalamalara son verilir ve Kürt sorunun çözümünde önemli adımlar atılırsa, geçmişin kirli sayfalarından arınarak tertemiz bir geleceği kurmak için kapılar aralanabilir. Dersim özrünün samimiyeti de ancak bu süreçte test edilebilir.

VAN DEPREMİNDE UTANÇ!

2011-11-26T07:50:00.000+01:00

Hüseyin Habip Taşkın

habibtaskin@gmail.com

Deprem ülkesiyiz! Bunu bu ülkede yaşayan her insan biliyor. Ama bizler öyle bir toplumuz ki, depremleri ve yaşanan acıları çabucak, anında unutuyoruz. Depremi deprem olunca hatırlıyoruz. Canlı görüntülerde hüzünleniyoruz. Kimi zaman gözlerimizden yaşlar boşalıyor. Ya da ahlarla, vahlarla kahroluyoruz. Bizler ülkemizde ve dünya da yaşanan nice depremleri, zekâ özürlüsü değiliz ama çok çabuk unutuyoruz.

Depremin asıl acısını yaşayanlar bilir. Zorlukları acılarıyla iç içe geçerek yaşama tutunmaya çalışırlar. O an ne yapacaklarını bilemezler. Çünkü yığıntı, enkaz altında kendi canının, yakınlarının derdine düşmüşlerdir.

Türkiye’de ırkçılık tavan yaparken, Van depremiyle sarsıldık. 7.2’lik bir deprem Van ve civar köylerini, ilçelerini derinden sarstı. İnsan olarak bizleri de sarstı. Orada yaşayanlarda bizler gibi birer candı. Acıları bizim acımızdı. Bizlerde bu durumu insan olarak üzüldük, gözlerimizden yaşlar aktı.

Aynı gün internetten kafatasçı faşistlerin iğrenç ve insanlık dışı yazıları ortalığa kirli çamaşırları gibi dağıldı. Neymiş “Allah Kürtlerin belasını vermiş.”, “Kürtlerden intikamımızı aldık.”, “Kürtlere oh olsun.” Vb. cümleleri okudukça insanlığımdan utandım. “Ne allahmış, Kürtleri lanetliyor ve belasını veriyor”...

TC yıllardır bu topraklarda diğer halkların varlığı hep inkâr etti sadece Türkler var dedi. Türkçe dil dışında başka dil yoktur dedi ve yıllardır uygulamaya çalıştığı Türk İslam sentezinin toplumda nasıl vücut bulduğu bir kez daha Van depremiyle kanıtlandı.

Halklar birbirine düşürülmeye çalışılıyor. Bu ülkenin ekonomisinin, kültürünün, sağlığının ve diğerlerinin başlıca sorumlusu neredeyse Kürtlerdir denilecek! Eskiden SSCB vardı. Türkiye’de kafatasçı faşistler: “Aile yapıları yoktur. Birbirleriyle yatıp kalkarlar, cinsel ilişkiye girerler” diye söylerlerdi. Daha birçok karalama propagandası yapılırdı. İyi yönetilmemenin bedeli olarak SSCB darmadağın oldu. Sonuç itibarıyla şunu gördük: SSCB’deki Türk devletleri de dâhil olmak üzere aile saygınlığının olduğudur. Kafatasçı faşistler her ülkede mutlaka bir kurbanlık halk bulur.

Van depremi insanlık dramının yaşandığı ve aynı zamanda bittiği yerdir. Kürt halkından olmamamız onları aşağılama anlamında olmamalıdır. Bizler doğarken ne ulusumuzu dinimizi ve kültürümüzü belirleme hakkına sahip olamadık. Bir şekilde kocaman dünyaya dert küpü olarak hepimiz geldik. O halde birlikte yaşamanın, paylaşmanın, ortak noktalarından hareket ederek “ilk önce ‘insanız’ı” yaratmamız gerekir.

Kürt halkına nefret farklı farklı çevrelerden bile geldi. İnternet sitesinde, bir siteye üyeyim. Alevilerin ağırlıklı olduğu bir site. Ben Alevileri aydın bilirim. Ben onlardan hoş görüyü daha yakından öğrendim. 1978’de sol bir hareketin içindeyken, yol arkadaşlarımın çoğunluğu Aleviydi. İnsana saygı gösteren, insani ilişkileri candandı. Van depremi ardında bu sitede Kürt halkına karşı öfke ve kin vardı.

Bu sitede ve diğerlerinde kısaca yazıp, paylaştığım şuydu! Maraş ve Çorumda devrimcilere, Alevilere, Kürtlere ve diğer halktan olanlara derin devletin vurucu gücü MHP ve uzantısı Ülkü Ocakları’nın kafatasçıları saldırdı. Sivas’ta canların diri diri yakılmasın da devletin derin gücü olan faşistlerin ve yobazların işbirliğiyle rol oynadı.

Burada şu anlam çıkıyor: Aleviler çocuklarına Maraş ve Çorum katliamlarını tam olarak anlatamamışlar. Ya da korkudan, sindirilmeden dolayı anlatamamışlar. Sivas katliamını da anlatamamışlar. Benim bildiğim Alevi canları böyle kafatasçı faşist düşünceye sahip değillerdir. Aleviler her halkı birer can olarak görür.

Gelelim bizim Kemalist sosyalistlere, gıkları bile çıkmadı. Sosyalizm paylaşımcılıktır, toplumsallıktır. Her halkın hakları olduğunu benimser ve saygı duyar.

Yazık, inanın çok yazık. İnsan ilişkilerinin bittiği yerde Kürt halkı hedef tahtasında. İnsanlık adına biraz duyarlılık taşıyorsanız Kürt halkının faşizme hedef olmaması için yüreğinizi ortaya koyun. Kaybedecek hiçbir şeyiniz yok. Oysa tüm halkların kazanacağı birçok değerler var.

KAMUOYUNUN DİKKATİNE: YETMEDİ Mİ?..

2011-11-22T18:14:00.000+01:00

DÜŞÜNCEYE ÖZGÜRLÜK GİRİŞİMİ:

Önce 1400 kişililik listelerden söz edip; sonra da dalga dalga yükseltilerek, “sürek avı”nı andıran tutuklamaların keyfiliği; tipik Türk(iye) hukuk(suzluğ)udur!

Bu pratikte, tamı tamına eski Yunan’da Thrasymakhos’un, “adaletin gücü elinde bulunduranların icadı olduğu”; “iktidardakilerin yasaları kendi çıkarlarına göre koydukları”nı ve bu keyfiliğe boyun eğmelerini bekledikleri saptamasını (Platon, Devlet, 359a-c.) doğrular ki; bizde de olan budur!

Savunmaya saldırıp, avukatları bile içeri alanlar; KCK harekâtları şahsında coğrafyamızda artık hukuk yoktur; yaşatılanlar hukukun sonudur, nihayetidir!

Bunu dosta da, düşmana da bir kez daha ilan ederek; hukukun, eğer hukuk olacaksa, insan haklarına dayalı olması gerektiğinin altını çiziyoruz...

Eğer hukuk doğrudan bir şiddet aygıtına dönüştürülmüşse; bir balyoz işlevinden malûlse; adalet etiğinin alt başlığı değilse; hukuktan değil devlet teröründen söz edilmesi gerekir.

Artık sınıfsal gerçeğini perdeleyen, “biçimsel iddiaları”nı bile çiğneyen, kural/sınır tanımayan fütursuzlukla karşı karşıyayız… Mevcut hukuk(suzluk)ta “beyyine külfeti”, yani ispat yükü iddia edene ait değildir artık…

Goethe’nin, “Saldırganca aptallık kadar kötü bir şey yoktur,” sözünü anımsatan adaletten yoksun AKP zorbalığı suçsuz insanlara, hem suçlu hem de “güçlü” pervasızlığın yalanlarıyla saldırırken; önce devrimcileri, yurtseverleri içeri aldılar…

Sonra da Ragıp Zarakolu kardeşimiz gibi aydınlar(ımız)ı…

Şimdi de Ayşe Batumlu gibi (karnı burnunda hamile) avukatlar(ımız)ı…

Savunmanın da saldırı altında olduğu vaziyet-i umumiyeyi despotizmin çılgınlık hâli olarak nitelemekte hiçbir sakınca ve abartı yoktur…

Bundan sonrası, insan olmanın onur ve ahlâkını yitirmeden nefes alanların; yani AKP zulmünden yana olmayanların; yani farklı olanların zincirlenmesidir…

Ötekiler, farklılar sıra size geliyor…

Sesinizi yükseltin; itirazımıza omuz verin; sesimize ses; gücümüze güç katın!

“Bölücülükle… terörle mücadele”, diyerek, coğrafyamızda askıya alınan özgürlükler, insan haklarıdır!

Ayaklar altında çiğnen hepimizin onuru ve geleceğidir.

Farklılık, farklı olma, itiraz etme özgürlük ve demokrasinin olmazsa olmazıdır.

Kimse bizden, keyfi devlet terörünün dayatma ve hikâyelerine boyun eğmemizi beklemesin, istemesin, ummasın!

İfade özgürlüğünün, farklılığın, itirazın “kolunu kanadı” kırarak, “ileri demokrasi”lerinin terörist egemenliğini kurabileceklerini zannedenler müthiş bir yanılgı içindedirler…

AKP terörü, “özel yetkili mahkemeleri”yle hayatı ölü olarak ele geçiremeyecektir…

Coğrafyamızda demokrasi, özgürlük, adaleti, kardeşlik mücadelesi hiç bitmedi, bitmeyecek de.

Terörle Mücadele Kanun(suzluğu)u terörü, coğrafyamızın aydınlık geleceğini karartamayacaktır…

Hammurabi Yasaları’ndan bile geri olan, Roma Hukuku yerine Hopa Hukuk(suzluğu)unu ikame eden uygulamalar devlet şiddetin ta kendisidir!

Eğer “adalet”, diye bir şey varsa ve hâlâ ondan söz ediyorsanız; göz altıları durdurun!

Yoksa tüm meşruiyeti yitirmiş despotluğunuzun gereğini yerine getirip, bizi de içeri alın!

Size itiraz etmek bizim yurttaş sorumluluğumuzun vazgeçilemezidir!

Onun için buradayız ve haykırıyoruz:

BUGUNKÜ HAREKÂTINIZ İLE GÖZALTINA ALDIĞINIZ KARDEŞLERİMİZE HANGİ “SUÇU” İSNAT EDİYORSANIZ; BİZ DE AYNI SUÇU ONURLA SAHİPLENİYORUZ…

ÇÜNKÜ BİZ, ONLARIN YOLDAŞLARIYIZ!

BUNDAN DA ONUR DUYUYORUZ!

BİZ BURADAYIZ! TESLİM OLMAYACAĞIZ! DİZ ÇÖKMEYECEĞİZ!

------------

ANKARA DÜŞÜNCEYE ÖZGÜRLÜK GİRİŞİMİ, Ankara, 22 Kasım 2011.

YENİ BİR PARTİ VE REFERANDUM İHTİYACI

2011-11-19T09:48:00.000+01:00

Mahmut ALINAK

Herhangi bir makam isteğim ve derdim kesinlikle olmadan aşağıdaki çağrıyı yapmayı tarihi bir görev ve zorunluluk olarak görmekteyim. Sözü uzatmadan bugün ve gelecekle ilgili tespitlerimi ve çağrımı kısa başlıklar halinde sıralayacağım:

1) Türk azınlık devleti, tarihten edindiği sömürgeci devlet geleneğini sürdürerek Kürdistan meselesini kan deryasında boğmaya, kardeş Türkiye ve Kürdistan halklarına ağır bedeller ödetmeye devam edecek. Gençlerin ölmesi bugüne kadar devlet yönetiminin umurunda olmadı, bundan sonra da olmayacak. Süper devletlerin siyasetlerinde de temel bir değişiklik yok, Lozan anlaşmasına olan bağlılıkları devam ediyor. Eşikler yalayan satılık Kürt işbirlikçileri tarihteki lanetli rolünü oynamayı sürdürüyor.

2) On yılların tecrübesi ile görüldü ki, Türkiye halkları ekonomik, demokratik ve siyasal gelişmesinin önünde bir engel haline gelen Kürdistan prangasını kırmadıkça kendi demokratik devrimini gerçekleştiremeyecek, özgürlüğe ve esenliğe kavuşamayacak. Başka bir değişle, Kürdistan esareti sadece Kürdistan halklarının değil, Türkiye halklarının da esaretidir. Gel gelelim –ne acı bir gerçek-Türk halkının büyük çoğunluğu (kendi geleceğini baltaladığını bilmeden) Kürdistan meselesinde devletin yanında mevzilenmiştir. Kürt mücadelesine dünya devletleri karşı… Türk halkı karşı… Dünya ezilen halkları ilgisiz… İşbirlikçiler içeriden vuruyor… Bu böyle gitmez, Kürt siyasetinin kendisini ve yöntemlerini acilen gözden geçirmesi şarttır.

3) Ankara’yı çözüm yeri olarak gören Kürt siyasi partilerinin Kürdistan sorununu çözme kabiliyeti ve dirayeti yoktur. Öyle ki, bazıları sayesinde siyaset yaptıkları Abdullah Öcalan’ın İmralı Cezaevi’ndeki yasal haklarını bile savunmaktan acizdirler. Kimyasal silahların da kullanıldığı tüm askeri operasyonlar her yönüyle (devletin kendi kanunları karşısında bile) birer yargısız infaz, suç ve cinayet iken; Amerika’dan alınan Predator adlı insansız savaş uçakları ile apaçık bir savaş yürütülüyor iken; bu amansız savaş “terörle mücadele” adı altında inkâr ediliyor iken, Binlerce Kürt siyasetçi hapishanelere tıkılmış iken, Ankara’yı mesken tutan Kürt sivil siyaseti ne yazık ki bu saldırıları göğüsleyecek herhangi bir proje ortaya koyamadı. Mikrofonları kulağa hoş gelen sözlerle süslemekten başka bir şey yapmıyorlar. Zaten kimse de artık demeçlerini ciddiye almıyor. Hükümet, “Toplanıyor, çay içip dağılıyorlar” diye alay ediyor, “Tıpış tıpış Meclis’e gelecekler” diyerek aşağılıyor, başbakan sıfatlı Tayyip Erdoğan, “Meclis’ten gitseniz ne yazar, gitmeseniz ne yazar”diye hafife alıyor. Bütün bunlara rağmen yarın Abdullah Gül çağırsa, “devlet diyalog başlatıyor” diye koşarak gidecekler. Yirmi bir yıldır devletle diyalog hayali kuruyorlar. Acınası mesajlarla kafaları karıştırıp halkın hayallerini ve inancını buduyorlar. Deprem için gittikleri Van’da sanki görevleriymiş gibi orduyu ve valileri öve öve göklere çıkardılar. Göze girmek için, “Partimiz olmasa ülkenin bir tarafında ortak değerimiz olan Türk bayrağı bu kadar özgürce dalgalanamaz” diyerek, devlete yaranmaya çalıştılar. Osmanlı’dan miras kalan bayrağın (Kürtler ve azınlık milliyetler bir yana) Türk halkını mı, yoksa devleti mi temsil ettiğini incelemeden, bilinçsizce ya da -ağır bir kasıtla- bilinçli olarak bu mesajları veriyorlar. Hareketin yöneticileri tek bayrak, tek resmi dil, üniter devlet, kutsal sınırlar ve benzer konularda Recep Tayyip Erdoğan’la aynı dili kullanıyor. Erdoğan bugün başbakanlık koltuğunda kükreyerek oturuyorsa, bunu bu titrek muhalefete borçludur.

Sözü fazla uzatmaya gerek yok, Ankara’ya hapsolmuş Kürt siyasi hareketi devlete ve hükümete adım attıracak ruhtan ve pratikten yoksundur. Böyle bir niyetleri de yok. Çünkü düzen içi hayaller ve beklentiler yönlendiriyor onları; devletin yedek bir parçası, vidası olma gayreti içindedirler. Oysa tarihten biliyoruz ki, bu düşler -şayet kasıt yoksa- vahim bir yanılgı ve zaman kaybıdır, tuzağa düşürür, esaret ve kölelik getirir. Mademki Ankara’dan medet umuyor ve diyalog kapılarını aralayacağınızı düşünüyorsunuz, öyleyse neden orada sivil bir kıyamet koparmıyorsunuz? Neden talepleriniz kabul edilinceye kadar Meclis’e kilitlemiyorsunuz kendinizi? Neden gidip başbakanlık binasına kendiniz kapatmıyorsunuz? Bu kanı durduracak bir projeniz neden yok?

4) Türkiye ve Kürdistan’ın esenliğe çıkması için demokratik devrimlere ihtiyaç var. Meclis’teki ağız dalaşları ve düzeni restore etmek için yapılmak istenen yeni anayasa hakkındaki “SÖZDE” tartışmalar, göz boyama ve zaman kaybıdır. Parlamentoyu bezeyerek ilgi odağı haline getirmeye ve güya demokrasi varmış gibi bir görüntü yaratmaya hizmet eder. Yukarıda da belirtildiği gibi, Türkiye devrimi –günümüz şartlarında- Kürdistan devrimine bağlıdır. Yarınlar ne getirir bilinmez; ama bugün Kürdistan’da sivil bir devrimin şartları oluşmuştur. Devrim gerçekleşmiyorsa bunun nedeni devrimi inşa edecek ve yürütecek bir siyasi partinin eksikliğidir. Mevcut partilerin bazı merkez yöneticileri -ne yazık ki- devrimin önünde engel haline gelerek mücadeleyi düzen içine hapsettiler. Bilerek ya da bilmeyerek statükoya hizmet ediyorlar. Kimse boşuna hayal kurmasın, içe büzülen bu partilerde demokrasi işlemediği için yeni fikirlerin filizlenmesi ve yayılması mümkün değildir. Buna izin verilmiyor. Herkes baştakilere göre davranmak zorundadır, yoksa vebalılar gibi dışlanır.

5) Sonuç olarak, devrimi amaçlayan yeni bir partinin kurulması zorunlu bir hale gelmiştir. Aksi halde bu kaos daha yıllar boyu sürüp gidecek ve çok ağır bedeller ödenecek. Devrimci sivil siyaset akan kanı durduracak insani ve tarihi bir görevle karşı karşıyadır. Ayrıntılara girmeyeceğim… Kurulması gereken yeni parti tüm alanlarda alternatifler yaratmalı ve düzeni kendi mevzilerinde tüketip iflas ettirmelidir. Yatay ve dikey güçlü bir kurumlaşma ve kapsamlı bir hazırlık aşamasından sonra Kürdistan’da fiili bir referandumu örgütlemelidir. Sonra da Birleşmiş Milletler’ in kapısı çalınmalıdır. Orada dünya ayağa kaldırılacak. Zorbalar o zaman dünyanın kaç bucak olduğunu görecekler!

Siz de yeni bir partinin kurulması gerektiğine inanıyorsanız lütfen ( yenibirparti@hotmail.com ) adresine yazınız. Kardeşçe dilekler ve sevgilerimle.

16/11/2011

Mahmut ALINAK

ARTIK YETER!

2011-11-12T12:54:00.000+01:00

Hüseyin Habip Taşkın

habibtaskin@gmail.com

Kürt sorunu ve çözümü rafa kalktı. AKP savaşa evet dedi. TBMM’de CHP ve MHP de savaşa evet dedi. MHP, OHAL’in geri gelmesinden yana. Televizyonlarda, radyolarda, gazetelerde, internette savaşçığırtkanlığı yapan bazı köşe yazarları Kürt halkına karşı öfke ve kini körükleyerek, akan kanın daha çok akmasından yana tavır koyuyorlar. Olayı bir Kürt-Türk çatışması gibi göstererek, ırkçılığı, faşizmi körüklemekteler.

Kendisine İslami misyon üstlenen AKP, çözümü savaşla getireceğini sanmaktadır. Savaşa harcanan bütçe kimi zaman milyon ya da milyar dolar olarak açıklanmaktadır. Eğitime, sağlığa ayrılan bütçe savaş bütçesinin yanında pire gibi kalmaktadır.

AKP iktidarı geçmiş yıllarda Kürtlerin yaşadığı bölgelerde uygulanan OHAL’den ders çıkarmamışa benziyor.

OHAL döneminde Kürt halkının üzerine yargısız infazlarla gidildi. İşadamları kaçırılıp infaz edildi. Yazarlar, gazeteciler infaz edildi. Kürt halkının sıradan birçok insanı yargısız infaz edildi. Köylülere dışkı yedirildi. Mezralar, köyler yakıldı ve insanlar zorla göç ettirildi. Özgür Gümdem Gazetesi’nin binası bombalandı. İşkence ve yargısız infazlar korku filmi gibi peş peşe Kürt halkı üzerinde uygulandı.

JİTEM derin devletin kadrolarınca kuruldu. Ama kendisini kamufle edemedi ve varlığı ortaya çıktı. Hizbullah örgütünü devletin derin kadroları kurdurdu. Ayrıca gizli kalan birçok olayda derin devletin kadroları vardı. Var olmaya da devam ediyor.

CHP “aslan sosyal demokrat çizgisindeyim”derken, ne yazık ki, içinde çağdaşlığı, uygarlığı taşımıyor. Konu Kürtler olduğunda MHP ve AKP’nin çizgisiyle örtüşüyor. MHP hiçbir zaman değişmedi. Sadece taktiksel olarak manevra yapıyor. MHP’yi Maraş’ta, Çorum’da, 7 TİP’li öğrencinin kalleşçe katledilmesinde vb katliamlardaki rolünü zaten biliyoruz.

Yıllarca Kürt halkı üzerinde oynanan oyunlar sayesinde bugünlere gelindi. Hep ölümler, gözyaşları sel gibi aktı. Türk İslam sentezi adı altında Türkçülük işlenirken, Kürt halkı başta olmak üzere diğer halklar hep inkâr edildi.

Kendisine İslami misyonu üslenen AKP çözümü savaşla bitireceğini sanmaktadır. Yanılıyorlar. Savaş barışı değil, öfkeyi ve kini besler. Kul hakkından söz edenler kendileriyle çelişmektedirler. Oysa barış muhatabı olanlarla yapılır. Bunu yapmak bir erdemliktir, insanlıktır.

Türkiye’deki sorunların sorumlusu Kürt halkıdeğildir. Bu ülkeyi dünden bugüne yöneten üst düzeydeki insanların beceriksizce yapmış oldukları politikalarının bir sonucudur.

Artık yeter! Daha fazla kan dökülmesin.İnsanlar ölmesin. Bu ülke hepimize yeter. İnsanların kültürleri, dilleri, renkleri başka olabilir. Bunlar bizim zenginliklerimizdir. Zenginliklerimizle bir arada yaşamak istiyoruz.

BİR İMZA DA SENDEN‏

2011-11-06T08:27:00.000+01:00

info@yurtsuz.net

Son haftalarda yaşanan çatışmalarda meydana gelen ölümlerin ardından İzmir’den bir grup yurttaş tarafından “Çığlığımızı Duyun” başlıklı bir imza kampanyası başlatıldı.

http://www.cigligimiziduyun.net/ adresinde yayımlanan imza kampanyası metninde, yurttaşların “savaşı durdurma iradesini gösterebileceği” vurgulanırken, savaşan taraflara da “silahları susturma” çağrısı yapılıyor. Kampanyaya şimdiye kadar 400’ün üzerinde yurttaş imza verirken destek oldu. Kampanya kapsamında oluşturulan imza metni ise şu şekilde:

“Bizler, bu ülkenin yurttaşları herkese, hepimize bir kez daha sesleniyoruz. Hayır, seslenmiyor çığlık atıyoruz.

"Bu kaçıncı ses, bu kaçıncı söz" diyebilirsiniz. Ama ellerinde akıllarının ve vicdanlarının sesini duyurmaktan başka gücü, başka silahı olmayanlar ne yapabilir ki? En çaresiz, en ümitsiz olduğumuz anlar, aslında kulaklarımızın ve yüreklerimizin başkalarının sesine en açık olduğu anlardır. Böyle bir andayız işte."

desteklerinizi bekliyoruz

http://www.cigligimiziduyun.net/
http://www.yurtsuz.net/

Asil topuklari

2011-11-06T08:14:00.000+01:00

Murat Çakir

Sahadet ederim ki, yeryuzunden baska vatan, insanliktan baska millet yoktur. Insanligin selami uzerinizde olsun – Ne zaman egemenler kendilerini dev aynasinda gorseler, ne zaman toplum ve ulke gerçeklerine gozlerini kapasalar, o zaman derin yaralar açacak olan tarihsel kirilmalarla karsi karsiyadir toplumlar. Boylesi zamanlarda egemenlerin ve onlara yakin toplumsal kesimlerin ruyalarindan tarifsiz acilarla uyanacaklarini ongormek olasidir.

Bu hafta Almanya’yi ziyaret eden Turkiye basbakani Recep Tayyip Erdogan’in sergiledigi kendinden emin tavirlar, her ne kadar »buyuk devlet adami« resmini çizse de, AKP hukumetinin kuresel ruyalari kâbusa donusecek bir devlet yonetimi olma yolunda hizla ilerledigi gerçegini degistirmiyor. Goruldugu kadariyla Turkiye egemenlerinin emperyal hirslari ve emperyalizmin ulkeye biçtigi role atfedilen onem, kararvericilerin gozlerini korlestirecek derecede kamastiriyor.

Muhakkak ki Erdogan’in Almanya ziyaretini gundelik siyasetler ve uzun vadeli stratejiler temelinde analiz etmek olanaklidir. Ama bunlarin otesinde, gelecegi belirleme potansiyeli tasiyan bazi olasiliklara deginmek daha dogru olacak dusuncesindeyim.

Almanya ziyaretinin, Çekirdek Avrupa’nin Turkiye kararvericilerini onemsedigini, basbakanin hitabet yeteneginin kapitalist merkezlerdeki gorus olusturucularini etkiledigini gosterdigini soyleyebiliriz. Bununla birlikte, ozellikle Ortadogu’nun yeniden duzenlenmesi konusunda Bati ve Turkiye egemenlerinin çikarlari da ortusmekte. Bu nedenle, AKP hukumetinin politikalarinin ABD ve Çekirdek Avrupa tarafindan desteklenmesine devam edilecektir, ki bu onumuzdeki donemde Avrupa’daki Kurt kurumlari uzerinde yeni baski mekanizmalarinin gelistirilecegine isaret etmektedir.

Amma velakin, asil belirleyici olan emperyalizmin AKP hukumetini desteklemesi degil, Turkiye’nin kendi iç dinamikleridir. Dikkatli okur animsayacaktir: Cengiz Çandar bir yazisinda »Kurt Sorunu Turkiye’nin asil topugudur« tespitini yapmisti, ki ben de bu tespite katiliyorum. NATO’nun ikinci buyuk ordusuna sahip olan Turkiye’nin asimetrik savasi askerî yetenekleriyle sonlandirmasi olanaklidir. Bu ancak yeni bir jenosidle gerçeklesebilir. Kendisi defalarca soykirim gerçeklestiren ve yakin tarihte de dunyanin muhtelif bolgelerinde gerçeklesen soykirimlara ses çikarmayan Bati’nin, boylesi bir jenoside, birakin kayitsiz kalmasini, destek çikmasi kuvvetle olasidir. Ama olasi bir askerî zafer, hemen akabinde bir Pirus Zaferi’ne donusecektir, çunku Turkiye bugunku Turkiye olmaktan çikacak, toplumu ve teritoryal sinirlariyla apayri bir ulkeye donusecektir. Ve askerî zafer sonrasi ulkeyi yonetmek için daha baskici, daha diktatoryal yontemler zorunlu olacaktir. 21. Yuzyil’da diktatorluklerin ebedî olamayacagini gosteren ornekler ise fazlasiyla mevcuttur.

Bu nedenle, barisçil ve demokratik yontemlerle çozulemeyen her sorun, hele ki »Kurt Sorunu«, bir devi tek hamleyle yikacak duzeyde zayif olan asil topugudur.

Kanimca ikinci asil topugu, o çok ovunulen ekonomik verilerdir. Ekonomist degilim, ama isinin ehli ekonomistlerin soylediklerine bakinca, giderek daha derin yikimlara yol açabilecek yeni bir kuresel kriz ve bu krizin etkisiyle Turkiye’den kaçacak olan sicak paranin Turkiye ekonomisini yerle bir edebilecegine inaniyorum. Avro krizi ile debelenen Çekirdek Avrupa, henuz su anki krizin ustesinden gelebilmis degil. İtalya ve İspanya’nin borçlarini odeyemez duruma dusmelerinin yol açacagi sonuçlari Avrupa’da kimse dusunmek dahi istemiyor. O nedenle, Avrupa’nin Turkiye’ye ne kadar destek çikabilecegi belli degil. Ayrica, AKP’nin çok guvendigi »Petro-Dolar« kaynaklarinin da yeni bir kriz dalgasindan nasil etkilenecekleri açik. »Arap Bahari«nin Korfez ulkelerine yayilip yayilmamasindan bagimsiz, yeni bir kuresel kriz dalgasi, »Petro-Dolar« kaynaklarini kurutabilir. Bunun, ihracata dayali Turkiye ekonomisi için ne anlama geldigi varsaymak için ekonomist olmaya gerek yok.

Kisacasi, cumhuriyetin kurulusundan bu yana var olan sorunlari çozmekten aciz bir ulkenin kararvericileri, kuresel guç olma hayallerinin kum uzerine kurulu oldugunu gormeleri gerekmektedir. Butun stratejiler, butun planlar tek baslarina yikima neden olabilecek iki nedenden dolayi balon kabarciklari misali yok olabilirler. Yani, »pilava giderken, evdeki bulgurdan olma« olasiligi hayli yuksek.

Doga kanunudur; en guçlu gorunen organizma, ancak en zayif uzvu kadar guçludur. Grek mitolojisindeki Guçlu Achilles’in akibeti, egemenlerin kulagina kupe olmalidir.

ÖZGÜR HAYAT VAR!

2011-11-06T08:06:00.000+01:00

Cirik Haci / Fezali
Cirik.Haci@gmx.de

Biz aleviler aşk, sevda doluyuz
Özgür hayat var bizim serimizde
Özünde insanın gerçek gülüyüz
Özgür hayat var bizim serimizde

Yıllar boyu zülüm yaktıkca yaktı
Hanemizi, dergahımızı yıktı
Canımız heder oldu, kanlar aktı
Özgür hayat var bizim serimizde

Tarih boyu gülmez oldu yüzümüz
Toprak doldu nurlu kara gözümüz
Gerçekleri bilene var sözümüz
Özgür hayat var bizim serimizde

Yakıldık kesildik zalim elinde
Şamar yedik molla hoca dilinde
Kalbimiz özümüz hakkın yolunda
Özgür hayat var bizim serimizde

Fezalim der hacim hüzünlü gönül
İlmin yolunda bulunur çözüm, bil
Gördün mü, hiç kışın açıp kokan gül
Özgür hayat var bizim serimizde

Emperyalizm: Herşey kâr içindir!

2011-11-04T20:23:00.000+01:00

Faiz Cebiroğlu

Sovyetlerin yıkılmasından sonra, agresif olan emperyalizm daha da agresif hale gelerek, yeni pazarlar elde etmek için, halklara bomba yağdırıyor; özellikle zengin petrol bölgelerinde, kendi siyasi ve ekonomi egemenliklerini sürdürmek için ellerindeki tek araç olan agresifliyi, saldırganlığı, şiddeti uyguluyor. Bu savaş, yıkım, ölüm ve işgal, hep kâr, aşırı kâr elde etmek içindir. Burada herşey kâr içindir!

Libya, bunun için, emperyalist barbarların saldırısı altındadır.

Emperyalizm bunun için, Libya’ya bomba yağdırıyor; Libya bunun için, uranyum bombalarıyla yerle bir ediliyor. Burada herşey, aşırı kâr içindir. Emperyalizm, aşırı kâr için yapamayacağı ahlaksızlık yoktur!

Unutmamak gerekiyor, emperyalizmin, genelde Ortadoğu’da ve şimdi de Libya’da yürütmüş olduğu saldırılar, Nazilerin işlediği suçlara eş ölçüdedir. Bunu da yazmakta yarar var. Yarar var, zira emperyalist haydutların amacı, ne ”insan haklarını” savunmak, ne de saldırı altındaki ülkelere ”demokrasi” getirmektir.

Emperyalizm, yeni pazarlar elde etmek için, halkları birbirine kırdırmak, bu ülkeleri siyasi ve ekonomik olarak kendi boyunduruğu altına almak oluyor. Irak’ın işgali bunun içindir. Libya’ya atılan ve atılmakta olan uranyum bombaları, yeni pazarlar elde etmek için, aşırı kâr içindir. Emperyalizm, aşırı kâr için yapamayacağı ahlaksızlık yoktur. Bu, birinci noktadır.

İki: Emperyalizm hem ahlaksız, hem de ikiyüzlü bir sistemdir. Mısır halkını yıllardır, ”Camp David” antlaşması ile inim inim inleten emperyalist / siyonist haydutlar, şimdi de hiç sıkılmadan, Mısır halkının bu ”Camp David” antlaşmasına karşı başlatmış olduğu devrimsel kalkışmalardan yana tavır alıyor, sözümona, destekliyor!

Emperyalizm, ikiyüzlü ve ahlaksız bir sistemdir.

Emperyalizm, 17 Eylül 1978’de Jimmy Carter gözetiminde, Mısır devlet başkanı Enver Sedat ile İsrail başbakanı Meneham Begin arasında süren ”gizli pazarlıklar” sonucunda ( bu pazarlıklardan bir tanesi, Sina yarımadasının Mısır’a verilmesi ), ”Camp David” antlaşması imzalanarak, hem Filistin devrimini engellemek, hem de bölgede gelişecek bir anti-emperyalist, anti-siyonist hareketi önlemek için yapıldığını, bizlere unutturmaya çalışıyor.

Emperyalizm, insanları yanıltmak ve beyinleri silmek için vardır. Emperyalizm, manipülasyondur.

Üç: Emperyalizm, manipülasyondur. Manipülasyon, dünya kamuoyunu, kulağa hoşgelecek sözcükler ile, ”insan hakları”, sivilleri koruma” demokrasi” gibi kelimelerle yanıltmak için yapılan bir medya savaşıdır. Emperyalizm, kamuoyunu önce bu medya savaşı ile, yanlış bilgilerle yönlendiriyor, manipüle ediyor, daha sonra halklara bomba yağdırıyor. Libya, böylesi bir manipülasyondan sonra, bombalandı. Libya, ”sivilleri koruma”, ”demokrasi” gibi sözcükler ile, dünya kamuoyu manipüle edilerek, bombalandı. Bombalanıyor…

Emperyalizm, askeri savaş yanında, kurnazlık, oyun ve düzenbazlıktır!

Emperyalizm, aşırı kâr için yapamayacağı ahlaksızlık yoktur.

Emperyalizm, dün de buydu. Bugün de budur.

Emperyalizm, tekrarlıyorum, şudur: Aşırı kâr için savaş demektir. Bu da şu demektir: Emperyalizm var olduğu sürece dünyada her zaman savaş ve savaş tehlikesi var demektir.

Burada bizlere düşen görevler var. Görevlerin birincisi, emperyalizmin manipülasyon yöntemlerini açığa çıkarmak, onların bu ikiyüzlü, sahtekâr, dalavereci politikalarını gözler önüne sermek, teşhir etmektir.

İkinci görev, emperyalizm ve onun yardakçılarına karşı, yerel ve küresel cepheler oluşturarak kararlı bir şekilde durmaktır.

Devam ediyorum. Devam şudur: Emperyalizm, sermaye için, kâr elde etmek için her türlü ahlaksızlığı yapmak demektir. Emperyalizm, kâr için, sınırsızlık, kitapsızlık ve Allahsızlık demektir. Emperyalizm bir artı-emek susamışlıdır.

Devam ediyorum. Devam şudur: Emperyalisler, Orta-doğu’da, Afrika’da ve dünyanın başka coğrafyalarında, ülkeler, ”kâr, kâr, yine kâr” için işgal ediliyor. Libya bunun için işgal ediliyor. Libya, bunun için, zengin petrolü için, uranyum bombalarıyla yerle bir edildi. Emperyalizm budur. Burada herşey kâr içindir! Emperyalizm, kâr için yapamayacağı ahlaksızlık yoktur.

Emperyalizm için, işgal edilen topraklarda, “insan hakları”, “demokrasi” önemli değildir. Emperyalizm için, işgal edilen topraklarda, kurulacak olan rejimin türü de önemli değildir. Emperyalizm için önemli olan, “kâr, daha fazla kârı” sağlayacak ve koruyacak işbirlikçiler bulmaktır. Libya’nın işgali en güzel örnek oluyor. Emperyalizm, Libya’da, Libya halkını ezecek şeriata dayalı bir komprodor düzene çoktan razıdır. Bu düzene, tabir caiz ise, “islami faşist komprador düzeni” demek daha doğrudur. Libya’da işgalle birlikte temelleri atılan bu “islami – faşist komprador düzenin temsilcileri aynı zamanda, emperyalizmin Libya’daki ajanları oluyor. Bunların görevleri açıktır: Emperyalizme hizmet etmek ve emperyalizmin Libya’daki “yerli hizmetçileri” olmaktır.

Libya’nın işgali ve ilerde Libya’da kurulacak olan rejim, bu çerçeve içerisindedir. Bu çerçevede öncelik. “önce petrol, sonra insan” oluyor. Bu çerçevede öncelik, “önce kâr, sonra Libya halkı” oluyor. Bu çerçevede öncelik, hızlıca bir “komprodor ajan tabakası yaratmak ve yağmacı emperyalist petrol şirketlerini Libya’ya yerleştirmek oluyor.

Tekrarlıyorum, Libya, bunun için işgal edildi. Libya, bunun için uranyum bombalarıyla yerle bir edildi.

Tekrarlıyorum, emperyalizm için işgal / savaş, yeni pazarlar elde etmek, halkları birbirine kırdırmak ve bu ülkeleri siyasi ve ekonomi olarak kendi egemenliği altına almak oluyor. Bu anlamda, Libya, emperyalist barbarlar tarafından yağma edilirken, hem Libya halkı, hem de Kuzey Afrika halkları açlıktan öleceklerdir. Bunu şimdiden yazıyorum. Haber veriyorum.

Emperyalizm budur. Emperyalizm, aşırı kâr oluyor. Emperyalizm, “artı- emek” susamışlığı oluyor.

Devam ediyorum. Devam şudur: emperyalizm için, ne demokrasi, ne insan hakları ne de eğitim önemlidir. Emperyalizm için önemli olan şudur: Kâr, kâr ve yine de kârdır.

Parentez açıyorum, Libya ile ilgili, şudur: Kaddafi dönemindeki eğitim, hem Kuzey Afrika, Orta-Doğu hem de tüm Avrupa ülkelerinden çok daha ilerdedir. Kaddafi döneminde eğitimin ücretsiz olması bir yana, Libya halkının yüzde 90’nı okuma yazma biliyordu, bunu da belirteyim.

Evet, tüm bunlar, emperyalist barbarları ilgilendirmiyor, ilgilendirmez. Zira emperyalizm için tek ilgi: kâr, kâr ve yine de kârdır.

Libya bunun için işgal edildi. Libya, kâr ve aşırı kâr elde etmek için işgal edildi.

Emperyalizm, tarihsel olarak budur. Emperyalizm dün de buydu, bugün de budur.

Şimdi, bunları tekrar hatırlamanın zamanıdır.

Şimdi, Lenin’in ”Emperyalist” kitabını tekrar okuma zamanıdır.

Şimdi, devrimci olma zamanıdır.

Şimdi, emperyalizme, siyonizme ve onların yerli yardakçılarına karşı enternasyonalist devrimci olma zamanıdır.

Ankara Düşünceye Özgürlük Girişimi : YETTİ ARTIK!

2011-10-29T20:37:00.001+02:00

"TUTUKLAMA TERÖRÜNE SON!

YA İNSAN AVINNA SON VERİN YA DA HEPİMİZİ TUTUKLAYIN!
RAGIP ZARAKOLU VE BÜŞRA ERSANLI İLE DİĞER TÜM TUTUKLANANLAR DERHÂL SERBEST BIRAKILMALIDIR!"

YETTİ ARTIK!

Adına “KCK Operasyonu” denilen garabet zirvesinde, oğlu Cihan Deniz’den 24 gün sonra Ragıp’ı da gözaltına aldılar.

Ayşe’yi gözaltına alamadılar. Çünkü Ayşe’yi çoktan yitirdik. Ama öyle gözüküyor ki, mümkün olsa, onu da tutuklayacaklardı!

Çünkü bu ülkenin sosyalistlerini sindirmeye yönelen “Devrimci Karargâh”, Kürtleri ve onların özgürlük talepleriyle dayanışma içerisinde olanları sindirmeye yönelen “KCK” harekâtları gösteriyor ki iktidar, bu ülkede haksızlıklara “Hayır” diyen herkesi er ya da geç demir parmaklıkların gerisine tıkarak ve mümkün olduğu kadar çok orada tutarak susturmaya, sindirmeye kararlı.

Ragıp Zarakolu… Yayıncı, yazar, insan hakları savunucusu, arkadaşımız, yoldaşımızdır… Ve O, “terör” kavramı ve çağrıştırdıklarıyla ilintilendirilebilecek son kişidir…

Ragıp Zarakolu’nu gözaltına aldılar… Büşra Ersanlı Hoca’nın hemen ardından…

Recep Tayyip Erdoğan’ın cebinde 1400 kişilik bir “tutuklanacaklar” listenin bulunduğundan söz ediyor. Her bir şehit cenazesinin ardından, gerekçe dahi gösterilmeksizin gözaltına alınacak, tutuklanacak, uzatmalı bir yargılama süreci boyunca hücrelerde tutulacak 1400 kişi. İktidarın elinde 1400 rehin.

Boynumuzun borcu olsun: İlan ediyoruz ki, sizler en sonuncumuzu tutuklayana dek bu meydanlarda baskılara, haksızlıklara, hak ihlallerine karşı tepkimizi haykırmaya devam edeceğiz…

En sonuncumuzu aldıktan sonra susturabileceksiniz bu sesi ancak.

O zaman alın “İleri demokrasi”nizi, yakanıza iliştirin.

Bütün muhalif seslerin susturulduğu bir “ileri demokrasi”, olsa olsa bakanlarınızın, bürokratlarınızın, müteahhitlerinizin, ideologlarınızın, “yaka süsü” olur ancak…

İşte bu kararlılıkla ve Cemal Süreya’nın dizeleriyle avazımız çıktığınca haykırıyoruz:

“Biz şimdi alçak sesle konuşuyoruz ya
sessizce birleşip sessizce ayrılıyoruz ya
anamız çay demliyor ya güzel günlere
sevgilimizse çiçekler koyuyor ya bardağa
sabahları işimize gidiyoruz ya sessiz sedasız
bu, böyle gidecek demek değil bu işler
biz şimdi yan yana geliyoruz ve çoğalıyoruz
ama bir ağızdan tutturduğumuz gün hürlüğün havasını
işte o gün sizi tanrılar bile kurtaramaz.”

TUTUKLAMA TERÖRÜNE SON!
YA İNSAN AVINNA SON VERİN YA DA HEPİMİZİ TUTUKLAYIN!
RAGIP ZARAKOLU VE BÜŞRA ERSANLI İLE DİĞER TÜM TUTUKLANANLAR DERHÂL SERBEST BIRAKILMALIDIR!
----------

Ankara Düşünceye Özgürlük Girişimi
29 Eylül 2011 15:35:16

BASIN AÇIKLAMASINA ÇAĞRI

Yüksel Caddesi
İnsan Hakları Anıtı Önü
Saat:17.30
Ankara
------------
Destek için imza formu:
http://gercek-inatcidir.blogspot.com/2011/10/yetti-artik_29.html

İKİ YÜZLÜ ZALİM

2011-10-28T08:54:00.001+02:00

Cirik Haci / Fezali

Cirik.Haci@gmx.de

Anadolu’da yaşanan savaşlar

İkiyüzlü zalim faşist ikdidar

Bu vatan hepimizin bilin canlar

Öteberi eder faşist iktidar

Seyretme vatan için ölenleri

Şehitler ölmezmiş haydi be deli

Yuttuk bu lafı asırlardan beri

Vatan sağolsun der faşist iktidar

Evim sarayım yok, bu savaş kime

Vatan diye ölenler gitti güme

Makamda duran yükseltir mertebe

Biz kardeşiz diyen faşist iktidar

Fezalim der hacim yanar yüreğim

Ölen fakir yosul kime ne deyim

Çifliğim, evim yok işte ben buyum

Eşit vatandaş der faşist iktidar

http://www.fezalibaba.com/

KARAMSARLIĞA YER YOK!

2011-10-28T08:40:00.000+02:00

Hüseyin Habip Taşkın
habibtaskin@gmail.com

Basının manşetlerinde, televizyon haberlerinde insanı sevindirecek herhangi bir olayla karşılaşmıyoruz. Sorunlar çözülmediği gibi dallanarak, budaklanarak çoğalmaktadır. AKP iktidarı her işimizin yolunda gittiğini basın ve kamuoyunun bilgisine sunarken, bunalımları hepimiz yaşıyoruz.

Evde, sokakta, işyerinde ve yaşamın her alanında zincirleme olarak yaşadığımız her olay ya da duyduğumuz her olay psikolojik olarak toplumu yani bizlerin yaşantısını ister istemez etkilemektedir.

Banane desek de benim sorunum değil desek de bu ülkede rengârenk insanlarla, onların kültürleriyle, dilleriyle yaşadığımıza göre yaşamın her alanında hepimiz aynı havayı alıp soluyoruz. Sorunlar bizim ortak sorunumuzdur. Fakat sistemin işleyişinden kaynaklı olduğu için, paraya dayalı bir anlayışın insan ilişkilerinde sömürü ve talanı getirdiği için, ilk önce insanın sosyal hakları ne yazık ki ilk sırayı almamaktadır.

Sorunumuz her alanda o kadar çok ki yazmakla, çizmekle bitmez. Ülkemizde artık insani ilişkilerin yerine öfke ve kinin aldığını görmekteyiz. Birbirimizi uyarırken bile nasıl davranacağımızı bilemez hale, birbirimizin gırtlağını sıkar duruma geldik. Dünden bugüne kadar gelen iktidarların hep sermaye cephesini koruduğu ve eşitsiz gelir dağılımını birebir uygularken yoksulların, ezilenlerin arasında ekonomik, kültürel, sosyal alanlarda uçurumun açıldığını gördük. Bu durumun yarattığı sorunlar altında hepimizin kaldığını gördük/görmekteyiz.

Hem kendimizi, hem de yaşadığımız toplumu sorgulamak zorundayız. Ülkemizin içinde insanca yaşanabilir bir sistem yaratabiliriz. O da biz emekçilerin, ezilenlerin istemesiyle, hareketlenmesiyle olur.

Kadına karşı şiddet ve katliam durmak bilmiyor. Her gün yeni bir katliam haberlerini duyarken bu hale nasıl geldik sorusunu hiç kendimize sorduk mu? AKP hükümeti kadına karşı şiddeti ve katliamları aileden sorumlu bakanlık ile ‘çözmeye’ çalışıyor. Yeni yaptırımlar adına bir dizi kanun maddesi çıkartıyor. Oysa kanun maddesi yerine erkek egemen toplumun kafa yapısı değişmesi gerekmiyor mu? Bu değişimde ancak binlerce yıl önceden günümüze gelen bu yoz düşüncenin yerine kadın-erkek eşitliğini, paylaşımını ve birlikte hareket etmenin yollarını birlikte bularak ya da yaratarak olur.

Adli olaylarda büyük oranda artışların yaşandığı bir dönemde çözüm üretmek yerine AKP hükümeti geçmişte ki iktidar partilerin yaptığı gibi bolca cezaevi açmakta. Böylelikle insanların ıslah edileceğini savunmaktadır. Çözüm cezaevinde insanların tutulması değildir. Suç oranlarının en aşağıya çekilip, yok edilerek kişilerin topluma kazandırılmasıdır. Bolca cezaevi açmak demek o ülkenin ekonomisi, kültürü, sosyal yaşantısı ve diğerlerinin iyiye gitmemesi anlamına gelirken ve ülkenin yönetiminin de bulunanların halkına güvenmemesi anlamına gelir.

Sorunlar bu sistem yapısıyla ve kadrolarıyla çözülemez. Ülkemizde her gün kadın katliamları yaşanırken, bir dizi önlemler iktidar partisince alınmaya çalışılsa da bu sistemle kadına şiddet ve katliam durdurulamaz.

Ülkemizde insanların bencilleşmesi, birbirine güvensizliği, sorunlara uzak durması ve kendisini sorgulayamamasının birçok nedeni vardır. Ama bunları aşacak olanda işçi sınıfının emekçileridir. Yoksullar ve ezilenlerdir. Bu ülkenin her karış toprağında yaşayan her halkıdır. Kurtuluş bizlerin elindedir. Şimdi ki sistem de karanlık tablolar önümüzde olsa da karamsarlığa düşmememiz gerekiyor. Geleceğimizden, umudumuzdan, birlikte aydınlığa çıkacağımızdan hiç kuşkum, kuşkumuz yoktur.

YASALARINIZ…

2011-10-18T16:57:00.000+02:00

Hasan Şahingöz

Yasalarınız dilimizi konuşmayı yasaklıyor. Yasalarınız kendi dilimizde eğitim yapmamızı yasaklıyor. Yasalarınız, çocuklarımıza kendi dilimizde isimler koymayı yasaklıyor. Yasalarınız, yurdumuzun ismini söylememizi yasaklıyor. Yasalarınız, köylerimizin-şehirlerimizin ismini değiştiriyor. Yasalarınız çocuklarımızı öldürüyor. Yasalarınız, katillerimizi koruyor. Yasalarınız katillerimizi alkışlıyor. Yasalarınız, katillerimize “üstün hizmet” madalyası takıyor. Yasalarınız, ağızlarımızın içinde çürümüş, ağızlarımız içinde ağrılı, ağızlarımız içinde iltihaplı, çekilmeyi bekleyen bir diş gibi…

Yasalarınız işkencecilerin işine yarıyor.

Yasalarınız işgalcilerin, zalimlerin, soyguncuların, hırsızların yanında.

Yasalarınız sizi efendi, bizi köle yapıyor.

Yasalarınız bizleri aç, yasalarınız bizleri yoksul bırakıyor. Yasalarınız yediğimiz içtiğimiz, ekip biçtiğimiz her şeyden haraç kesiyor. Bizleri ellerimizden, bizleri kollarımızdan, bizleri ayaklarımızdan, bizleri her yerimizden bağlıyor. Yasalarınız yirmi dört saat size çalışıyor. Yasalarınız mezarımızı kazıyor. Yasalarınız boynumuzda paslı, boynumuzda kirli, demir bir zincir gibi… Yasalarınız yaşamlarımızın illeti gibi…

Yasalarınız bizleri savaşa, yasalarınız bizleri ölmeye, yasalarınız bizleri insan öldürmeye gönderiyor. Yasalarınız, bizlere koyun gibi boyun eğdirmeyi, koyun gibi itaat etmeyi, koyun gibi sürülmeyi şart koşuyor. Yasalarınız, bizim olan her şeyi sizin kılıyor. Yasalarınız, ağzını açan, “adalet” diyeni, özgürlük isteyeni hapislere atıyor. Yaşamı zindan ediyor.

Yasalarınızda kan,

Yasalarınızda acılarımız,

Yasalarınızda analarımızın, çocuklarımızın çığlıkları yankılanıyor.

Yasalarınız, kendimiz olmamızı, kendimiz gibi davranmamızı, dilediğimiz gibi yaşamamızı suç sayıyor. Benliğimizi çalıyor. Yasalarınız yapıp ettiklerinizi açıklamayı, yapıp ettiklerinizden dolayı sizden hesap sormamızı engelliyor.

Yasalarınız ayıplarınızı örtüyor. Yasalarınız suçlarınızı gizliyor.

Yasalarınız, yaşamlarımızda kara, yasalarınız yaşamlarımızda acı, yasalarınız yaşamlarımızda yakınlarımızın ölüm haberi gibi…

Yasalarınız, sözleri doymamış, sözleri doymayacak olan, her şeyin sahibi olmak, her şeyi ele geçirmek isteyenlerin tetikçiliğini yapıyor. Yasalarınız mülkünüzün, yasalarınız servetinizin, yasalarınız saltanatınızın bekçiliğini…

Aşımıza ekmeğimize, çocuklarımızın geleceğine göz, çocuklarımızın geleceğine el koyan yasalarınız, savaş çıkartıyor.

Yasalarınız silah alıp satıyor.

Yasalarınız kadın, yasalarınız çocuk, yasalarınız insan ticaretine yol açıyor.

Yasalarınız çevreyi kirletiyor.

Yasalarınız doğal, yasalarınız tarihi, kültürel güzelliklerimizi yok ediyor.

Yasalarınız nükleer tehdit.

Yasalarınız genetik ayak oyunları, yasalarınız ozon tabakasında kocaman bir delik, yasalarınız dünyamızda geri dönülmez iklim değişikliklerinin sebebi…

Yasalarınız, boyunlarımızda giyotin, yasalarınız canımızın kuytusunda fitili ateşlenmiş dinamit gibi…

Sahi, birer ölüm makinesinden farksız ordularınız, silahlı güçleriniz olmasa idi, kim takardı eşeklerin kovaladığı yasalarınızı!

GÜMRÜKTEN GEÇEN SAĞLIKSIZ MALLAR

2011-10-18T16:52:00.000+02:00

Hüseyin Habip Taşkın
habibtaskin@gmail.com

İnsanın yaşamı bu kadar ucuz olmamalıdır. İnsanın yaşamı bir hiç olarak görülmemelidir. Ülkemizde yaşayan her insan kendi içinde yaşam adına umudunu hep canlı tutar. Fakat sistem bu canlı tutmanın önüne geçerek engeller. İnsanın yaşamı da kâbusa döner ve stres yüklü olarak yaşamını sürdürmeye çalışır.

Tüketici bir toplumuz, çarpıklıklar içinde her tarafa çarpa çarpa hep birlikte gidiyoruz. Çarpma sonucunda daha ağır darbeler alıp çıkmazlara giren birçok insan ne yapacağını bilemez durumda ortalıkta dolaşmaktadır. Vurdumduymaz yanımız ağır bassa da, sorunlar zincirleme olarak vurdumduymaz olan insanları da etkilemeye devam etmektedir. Olan olumsuzluklar karşısında sayıca çok olan insan topluluğu suspus olmuş ve bu suskunluk sayesinde psikolojik sorunlardan dolayı travma yaşarken intiharların ve çeşitli suç olaylarına ister istemez ya da dolaylı olarak katılmaktadır.

Sistemin işleyişini de oluşturan insanlardır. Sistemde insanların rahat yaşamasını, kültürünün daha iyi olmasını, sosyal yaşam alanlarının zengin olmasını, sağlığını, karnının doymasını ve diğer istemlerin karşılanmasını sistemi yöneten insanlar sayesinde sağlanır. Bu sistemin adı sosyalizm, kapitalizm, emperyalizm, oligarşi, krallık ve diğerleri olabilir. Burada insan faktörü en öne çıkar ve insanın insanlar üzerindeki etkisi de ortaya çıkmaktadır.

Bizim ülkemizde sorunlar hep aynı ve sorunu çözecek ciddi anlamda bir makam yoktur. Bir sorun karşısında hep klasikleşmiş cümleleri duyarız; “Kontrolümüz altındadır”, “devletimiz gereken önlemi almıştır.” Yaşam alanlarımızı sistem içinde yönetenlerle, sermaye çevreleri belirlemektedir. Böylelikle sıradan ve gündelik hep beraber yaşıyoruz.

GDO’lu ürünler sorunu Türkiye’de güncelliğini hala korumaya devam etmektedir. Genetiği oynanmış tohumların gümrük kapılarından yol hanı gibi zararlı olduğu bilindiği halde geçişlerine yeşil ışık yakılmış durumdadır.

Her öğrenim yılında kokulu silgi, kalem ve benzeri kırtasiye malzemelerini almayın, kanseroloji etkisi taşımaktadır deniliyor. Bunu diyende Milli Eğitim Bakanlığı ve diğer üst düzey yöneticilerdir. Bir başkadır benim ülkemi yöneten yetkililer. Halka zarar veriyorsa bu malların ülkemizde ne işi var? İnsan sağlığı umurlarında değil. Umurların da olan öncelikli şey sermayenin kazancıdır.

GDO’lu ürünler sınır kapısından içeriye girdiği anda, duyarlı insanlar bu ürünlerin yurdumuza sokulmamasını, insan sağlığına zarar verdiğini basın aracılığıyla bizlere duyururken, uyarırken, devlet erkânı zararsız bir madde gibi algılayıp, geçişlerine izin vermeye devam ediyor.

GDO’lu ürünler yiyiyoruz. Ev hayvanlarının yediği ürünler de GDO’lu olduğuna göre, biz canlılar kime güvenip garantili yiyecek alabiliriz? Güven ortamı kalmadı.

Kırtasiye mallarının hemen hemen hepsi uzak doğu ülkelerinden geliyor. Çin, Filipinler, Kore ve diğer ülkelerden… Bu ticari anlaşmaları yapan Türkiye’nin işadamlarıdır.

GDO ürünler ve Kırtasiye malları gümrükten rahatça kontrolsüz geçiş yapıyorsa, sonradan bunlar zararlı deniliyorsa, ilk önce sistem kendisini sorgulamak zorundadır. Oysa sistem kendisini sorgulama yerine ikili oynamayı tercih ediyor. Bu da birçok insanın kafasını bulandırıyor. Bu bağlamda sermaye hep kazanıyor. Demek ki insan yaşamı bu kadar ucuz…

FAŞİZM ÜZERİNE...

2011-10-09T19:37:00.000+02:00

FAŞİZM ÜZERİNE İKİ YAZI - BEHİCE BORAN

Faşizm Üzerine yazılmış olan ve Behice Boran'a ait bu iki yazı 1945'lte Ant degisinde yayınlanmış yazılarıdır. Yazılar, Yurt ve Dünya Dergisinin 20. sayısından alıntılanmıştır. Katkıları dolayısıyla Nezih Kazankaya ve Şahin Acar'a teşekkür ederim.

1- BİR CEMİYET SİSTEMİ OLARAK FAŞİZM

BEHİCE BORAN

Harbi demokrasi cephesinin kazanmasından sonra, artık faşistler bile, demokrattan fazla demokrat kesilerek faşizmi kötülemeğe koyuldular. Faşizm ve demokrasi kelimeleri ile yapılan ve çeşitli memleketlerdeki basını istilâ eden mugalata içinde, nerdeyse gerçek demokratlar kaybolacak. Ortalama bir okuyucunun bu keşmekeş içinde doğruyu yalancıdan ayırıp kendi yolunu bulması ne kadar güç olsa gerek.

Faşizm, belirli tarihî şartlar altında meydana gelmiş olan belirli bir cemiyet- devlet sisteminin adıdır. Bu ad, İtalya'da Mussolini'nin temsil ettiği rejimden alınmadır; fakat bugün faşizm artık sadece İtalya'da 1922-1943 yıllarında ömür sürmüş bir rejimin hususî adı değildir. Faşizm, tek bir memleket için kullanılan has bir isim olmaktan çıkıp, bir cemiyet sistemi örneğine ve o örneğe uygun rejimlere verilen âdeta bir cins isim olmuştur. Faşizm, içinde belirdiği cemiyetin tarihî, mahallî şartlarına göre çeşitlenmeler, hususiyetler gösterir, fakat bütün faşist rejimlerde müşterek esas vasıflar vardır; bunların mevcut olup olmadığına göre bir rejimi faşist veya faşist değil diye vasıflandırabiliriz.

Faşist rejimi en esas, ayırıcı vasfile bir cümlede ifade etmek lâzım gelirse diyebiliriz ki faşizm, hususî büyük sermaye guruplarının, bilhassa malî sermaye ve ağır-sanayi ve harp sanayii sermayesi guruplarının açık, şiddetli bir teröre dayanan diktatörlüğüdür.

Birinci Cihan Harbi'nden önce, faşizme götürecek şartlar ve hareketler belirmişti. Harp, bu şartlan kuvvetlendirdi. Harpten sonra Avrupa memleketlerinde, bilhassa İtalya ve Almanya'da inkılâpçı bir durum meydana geldi, fakat inkılâp hareketleri gelişip gerçekleşemedi. Büyük sermayenin tazyiki altında içtimâi-iktisadî mevkiini kaybetmekte olan ve büsbütün kaybedeceğinden korkan orta ve alt orta tabakalar ve maceracı, dejenere unsurlar, siyasî guruplaşmalar ve hareketler halinde beliren faşist gelişmeleri desteklediler, bu hareketlere yem oldular. Büyük sermaye gurupları ve onlara âlet olan devlet teşekkülleri, halktan gelen inkılâpçı hamleyi önlemek üzere bu faşist hareketleri körüklediler ve nihayet, zamanı gelince, mensuplarını getirip devlet sandalyalarına oturttular.

Faşizmi Mussolini ile Hitler yaratmadı. Onlar faşizmin sadece sözcüsü ve mümessiliydiler, kurdukları parti teşkilâtı, üniformaları, bayrakları, alayları da faşizm binasının dış dekoruydu. Şüphesiz bu kuklalar ve hempaları geçtikleri mevkilerden fazlasıyla faydalandılar, kendi menfaatlerini fazlasıyla güttüler. Fakat onları yerlerinde tutan ve bal tutan parmaklarını yalamalarına müsaade eden kuvvet, hususî büyük sermaye idi. Esasen, değişmez sosyolojik bir prensip olarak şunu belirtmek gerekir ki diktatörlük, hiç bir zaman bir şahsın veya küçük bir gurubun devlet mekanizmasını ele geçirip şahsî hükümlerini yürütmeleri demek değildir. Bu çeşit siyasî diktatörlüklerin arkasınada mutlaka bir diktatörlükten menfaatli olan, iktisadî-siyasî kudreti elinde tutan zümreler, tabakalar vardır.

Rakipsiz hâkimiyeti eline geçiren büyük malî ve sınaî sermayeye, derebeylik artığı büyük toprak mülkiyeti gurubu da eklendi, faşist rejimin ikinci derece direklerinden biri oldu. Nesiller boyunca mücadele neticesinde elde edilmiş olan liberal demokratik haklar ve hürriyetler kökünden kazındı. İmtiyazlı zümreler hâkimiyetlerini tam kurabilmek için kendileriyle mücadele edebilecek halkın elinden söz, toplanma, teşkilâtlanma ve vicdan hürriyetlerini gasbettiler.

Garp sanayi memleketlerindeki bu olayların, o kadar sanayileşmemiş, teknik ve iktisat bakımından geri, bazı ziraî memleketlerde de akisleri oldu. Bu memleketlerde mevcut, kuvvetli derebeylik artığı büyük toprak sahipleri ile henüz gelişmekte olan yeni ticaret ve sanayi zümreleri için faşist devlet sistemi ve faşist ideoloji biçilmiş kaftan oldu. Bu zümreler garp sanayi memleketlerinde olup bitenlerden kendi menfaatleri lehine ders aldılar; liberal, demokratik safhaya hemen hiç girişmediler.

Gerek ileri teknikli garp sanayi memleketlerinde, gerek geri teknikli ziraat memleketlerinde beliren faşist rejim,erin müşterek noktası, her ikisinde de hususî büyük sermayeyi elinde toplamış olan bir azınlığın ve bunun hükümranlık vasıtası olan siyasî bürokrasinin geniş halk kitleleri üzerinde tethişe dayanan bir hâkimiyet ve idare sistemi kurmuş olmalarıdır. Her ikisinde de demokratik haklar ve hürriyetler ve milletin ekseriyetinin siyasî egemenliği ortadan kalkmıştır. Her ikisinde de iktisadî-siyasî mekanizma hâkim, imtiyazlı zümrenin lehine, halkın ekseriyetinin aleyhine işler ve halk, kendi haklarını müdafaa etmek imkânlarından mahrum bırakılmıştır. İktisadî buhranların, harplerin doğurduğu sıkıntılar ve mahrumiyetler halkın ekseriyetinin omuzlarına yüklenir. Bütün faşist rejimlerin tecrübesi, istisnasız, imtiyazlı azınlığın zenginleşip şiştiğini, çalışan kitlelerin, halkın gelirinin ve hayat seviyesinin İse yokuş aşağı indiğini göstermiştir. Bir taraftan sermayeye mahreçler bulmak, diğer memleketleri sömürmek hırsı, diğer taraftan içteki huzursuzlukları bir mecradan akıtıp yatıştırmak gayesiyle faşist rejimler saldırıcı, istilâcı, harpçidirler. İç siyasetlerinde üstün adam ve seçkin zümre, dış siyasetlerinde üstün ırk, üstün millet ideolojisine dayanırlar.

Faşizm bir sosyal hareket olarak garp demokrasilerinin içinde belirip gelişmiş ve nihayet bazılarında bütün cemiyeti hakimiyeti altına alan bir rejim olarak tebellür etmiştir. Diğer bazılarında İse, cemiyet liberal demokratik şeklini muhafaza etmekle beraber faşizm hareketleri çeşitli derecelerde ve çeşitli mahalli şekillere bürünerek kendini göstermiştir. Harpten önce bu durum garpta yaygındı: Harp öncesi İngiltere'si ve Amerika'sı bile bu duruma bir istisna teşkil etmiyordu. Demokrasi için faşizme karşı mücadele, harbin bitişiyle bitmemiştir diyenlerin kastettikleri, faşizmin iktisadi ve sosyal dayanaklarının henüz tamamıyla ortadan kalkmamış olması durumudur. İşgalden kurtarılan memleketlerdeki iç mukavemet hareketlerinin ve ülkedeki gerçek demokratların, kartellerin, tröstlerin kaldırılmasını, büyük sanayinin devletleştirilmesini istemeleri de faşizmin temel direğini söküp atmak gayesiyledir.

-------------
2- HARPTEN SONRA FAŞİZM

BEHÎCE BORAN

Avrupa'da harbin sona erişi ile faşist devletler yere serildiler, fakat bu rejimlerin dayanağı olan büyük sermaye gurupları hâlâ ayakta duruyor ve gazete havadislerine bakılırsa, dokuz canlı canavar gibi, bu harbin sonunda da kıllarına zarar gelmeden kurtulmak için şimdiden dolap çevirmeye başlamışlar. Alman ve İtalyan finans ve büyük sanayi sermayesinin âkıbeti barışın halletmesi gereken en önemli meselelerden biridir. Faşizmin kökü kazınması için bu sermaye saltanatının yıkılması elzem.

Hepsi bu kadar da değil! Garp demokrasilerinin kendilerinde de büyük sermaye temerküzü var ve bu sermaye bu memleketlerin ekonomisini —büyük mikyasta siyasetlerini de— avuçları içine almıştır. Fransız ekonomisine iki yüz, Amerikan ekonomisine altmış, İngiltere ekonomisine de yine bir avuç sermayedar aile hâkim. En mühim istihsal şubelerinde inhisarcı tröstler istedikleri gibi hüküm sürüyorlar. Küçük müstahsiller rekabet edemiyerek durmadan alta gidiyorlar. Milletin büyük ekseriyeti şirketlerin hizmetinde aylıkla veya gündelikle çalışan müstahdemler haline gelmiş, bu insanların bütün mukadderatı küçük bir sermayedar gurubun elindedir. İktisadî hayat tepeden inme, müthiş teşkilâtlı, müstebit disiplinli bir hal almıştır, bu alanda ferdin hiç bir hürriyeti yoktur. Bu vaziyette siyasî demokrasi de mâna ve kıymetinden kaybetmiştir. Roosevelt'in dediği gibi, iş bulmak, hayatını kazanmak hürriyetine sahip olmıyan insanın, rey sandığı başındaki siyasî hürriyeti büyük bir şey ifade etmez. Bırakın ki iktisadî diktatörlük bu kadar kuvvetlenince siyasî demokratik haklar da, tamamiyle değilse bile büyük mikyasta, iktisadî kudreti elinde tutanların lehine işler olur.

Böyle, ister mağlûp, ister galip olsun, ileri teknikli garp sanayii memleketlerinde büyük sermaye guruplarını ve bunların teşkil tröstleri, kartelleri, korporasyonları temizlemek, bunların kontrolleri altındaki sanayii, malî ve kredi müesseselerini ve ulaştırma vasıtalarını devletleştirmek gerekiyor: Bugün İngiltere'deki seçim mücadelesinin, Fransa'da kurtuluştan beri devam eden huzursuzluk ve çekişmelerin,

Belçika'daki kıratlık meselesinin, İtalya'daki kargaşalıkların altında, doğrudan doğruya veya dolayısile, hep bu büyük sermaye saltanatı meselesi vardır.

Harpten önce, geri teknikli ziraî memleketlerde faşizmin direği bilhassa derebeylik artığı büyük toprak mülkiyeti olmuştu; onun için bugün bu çeşit kurtarılmış memleketlerde İlk iş olarak büyük malikânelerin toprağı işliyen köylüye yaptıklarını ve bu zamane derebeylerine bir tazminat bile verilmediğini görüyoruz. Diğer taraftan bu memleketler mevcut büyük teşekküller haline temerküz etmiş olan sanayilerini devletleştiriyorlar. Bu memleketlerin ziraat ve sanayi alanında aldıkları bu tedbirleri sadece iç reform hareketleri olarak görmek dar bir görüş olur; bu hareketler faşizmle mücadelenin devamını, faşizmin ortadan kaldırılışını gösteriyor.

Büyük, inhisarcı sermaye temerküzüne karşı açılan mücadele cemiyetlerin iç bünyesi bakımından faşizmin kökünün kazınması demekse, dış münasebetler bakımından' da harplerin kaldırılmasına doğru gidiş demektir. Modern harpler, emperyalist harplerdir. Emperyalizm ise büyük malî-sınaî sermayenin temerküzünün doğurduğu bir neticedir; bu sermayenin, daha geri memleketlerin tabiî kaynaklarını ve insan emeğini sömürmesi demektir; böyle sömürülen memleketler geri, fakir kalmıya ve siyasî bakımdan sömüren sermayedar memlekete bağlı olmıya mahkûmdurlar, emperyalist memleketler arasındaki rekabetler ve zıddiyetler tarihin kaydetmediği korkunç harplere yol açıyor.

Şu halde, bugün çeşitli memleketlerde, büyük sermayenin saltanatını yıkmak için açılan mücadele dünya barışının en birinci garantisidir. Milletler arasında güvenlik teşkilâtı, muahedeler, anlaşmalar, ancak, barışı mümkün kılacak gerçek Şartlar mevcut olduğu takdirde işe yarıyabilir. Emperyalizm dünyadan kalkmadıkça dünya barışı uzun zaman gerçekleşemez; emperyalizmin kalkması ise iç bünyelerde büyük sermaye saltanatının yıkılışına bağlıdır. Büyük sermaye saltanatının yıkılışı, (bundan önceki makalemizde gördük) faşizmin kökünün kazınışı demektir. Öyle ise, burada gayet mühim sosyolojik bir neticeye geliyoruz: cemiyetlerin Iç bünye durumlarıyla cemiyetlerarası, yani milletlerarası münasebetler durumu birbirine bağlıdır. Milletler arasındaki dünya nizamı, milletlerin iç bünyelerinin ne olacağı meselesinden ayrılamaz. Ancak, iç bünyelerinde insanın insanı istismar etmediği cemiyetler arasındadır ki, bir milletin diğerini istismar etmediği eşit ve âdil bir dünya nizamı kurulabilir.

NE OLACAK VARLIKLARI YOK SAYILAN HALKLARIN HALİ?

2011-10-08T21:06:00.000+02:00

Hüseyin Habip Taşkın
habibtaskin@gmail.com

Dünyadaki dengeler durmadan değişirken ezen devletlerin ezilen devletler üzerindeki baskısı dur durak bilmiyor. Ezenler daha fazla sömürü için hukuk ve kural tanımıyor. Birleşmiş Milletler sadece bir süs çiçeği gibi ezen devletlerden yana tavır koymaya devam ediyor.

2011 yılına girerken birçoğumuz savaşsız, barış içinde, işkencesiz insanca yaşamdan yana bir dünya dileğinde bulunmuştu. Ne yazık ki, savaşlar ezenler tarafından tezgâhlanmaya devam ederken hak, hukuk ve kural tanımıyor.

2011 yılında Ortadoğu ve diğer ülkelerinin şekillenmesinde senaryonun bir parçası olarak, Obama ve Tayip Erdoğan’ın buluşması ABD’de gerçekleşti. TC Başbakanı Erdoğan Filistin devletinin tanınmasını dile getirirken doğru bir tespitte bulunurken, zamanlaması dikkat çekiciydi. Kendi ülkesindeki var olan halkların haklarını yok saymaktadır. Bu da çifte standart olmakla birlikte inkârcılıktır.

Filistin sorunu 1947 yılından öncesine dayanan bir sorundur. Siyonist İsrail’in dünden bugüne uyguladığı zulüm ve emperyalist ülkelerin bu zulme göz yumarken, İsrail’e arka çıkmaları tüm dünyanın gözleri önünde oldu/oluyor. Acı ama gerçek olan şudur; devletler olanlara seyirci kaldı.

Bizim ülkemizde ağırlıklı çözüm bekleyen sorunlardan en önemlisi Kürt sorunudur. Tabi ki diğer halkların sorunu da unutulmamalıdır. Kürt ya da başka halklardan olmamız gerekmez ama Kürt halkı ve diğer halklar bu topraklarda haksızlıklara uğradı. Ekonomik, kültürel ve sosyal sorunların üstü örtbas edilircesine Kürt halkı hedef tahtasına oturtuldu. 12 Eylül 1980 Diyarbakır cezaevi utanç abidesidir. Yakın tarihe sadece baktığımızda 1990 ve günümüze uzanan yıllarda birçok Kürt aydını, işadamı, politikacısı ve sıradan insanı hedef gösterilerek katledildiler. Yerlerinden göç ettirildiler. Barındıkları yerler bir bir yakıldı. Partileri devamlı kapatıldı ve milletvekilleri yıllarca cezaevlerinde kaldı. Gazeteleri olan Özgür Gündem bombalandı. Sık sık kapatıldı.

Engellemelerle Kürt halkının mücadelesi bitmedi. Akan kanlarda her iki halkın emekçi ve yoksul çocuklarının canları gitti. Annelerinin ve ailelerinin gözyaşları hiç dinmedi. Tayip Erdoğan emperyalizmin çizmiş olduğu yol haritasında değil, sorunu çözecekse ilk önce bizim ülkemizdeki sorunları çözsün.

Bizim ülkemizde ki var olan sayıları az ya da çok tüm halkların sosyal, kültürel, ekonomik hakkı, yaşam hakkı vardır. Bu bağlamda haklar yerini bulmalıdır.

Tayip Erdoğan’ın kendisi Doğukaradenizlidir. Kendisi kendi ağzıyla kendisinin Gürcü olduğunu yakın tarihte söylemişti. Eminim ki, şunu da çok iyi biliyor! Gürcüce, Lazca, Hemşince, Ermenice, Rumca her ne kadar Türkleştirme politikalarıyla yok edilmeye çalışıldıysa da ve büyük oranda bunda başarılı olsalar buralarda hala dillerini konuşan ve yaşatan insanlar var.

AKP hükümeti ve Tayip Erdoğan çözüm noktasından çok uzakta farklı bir seyir hali çizmektedir. Emperyalistlerin vereceği özgürlük değil, halkların birliğini savunanların bir araya gelmesiyle sorunları çözebiliriz.

Filistin sorunu şu aşamada çözülemez. Çünkü emperyalizm Filistin içindeki devrimci ve islamcı hareketlerin kendilerine boyun eğmesini ve İsrail’e karşı olmamalarını istiyor. -

ADİL OKAY İLE GEÇERKEN...

2011-10-08T21:02:00.000+02:00

ADİL OKAY İLE GEÇERKEN - M. ŞEHMUS GÜZEL

Adil Okay'ın hareket halindeki hayatının önemli bir dilimini aktardığım Adil Okay İle Geçerken isimli çalışmam, daha önce yayınladığım Yılmaz Güney, Abidin Dino, Remzi Raşa (resimlerini sadece Remzi diye imzalar), Fahri Petek üzerine kitaplarımla akraba, kardeş, yoldaştır. Bu açıdan son derece önemlidir ve sanki uzun yıllar önce başlamış ve günümüzde süren bir yolculuğun yeni kilometre taşlarına işaret etmektedir.

İki kez öldürülmek istenen, her suikasttan sonra kalan izleri hâlâ vücudunda taşıyan, başından bin bir serüven geçen, defalarca ölümle iki adımlık mesafede köşe kapmaca oynayan Adil Okay’ın hayatı, öyle sıradan bir hayat değildir : 1980 Yılında Adana cezaevinden firar ettikten ve hemen ertesinde bir yıldan fazla kaldığı Lübnan’da Filistin halkıyla direnişe katıldıktan ve bu savaştan sağ çıktıktan sonra, geldiği Fransa’da yirmi yıl yaşadı... Paris, maris hikaye, Akdeniz’in çağrılarına dayanamadı ve saati gelince ülkesine döndü. Güneşi, denizi, yakınlarını ve yoldaşlarını buldu. Kimini bazen bir rastlantı sonucu, sokakta yürürken, kimini bir toplantı sırasında, kimini bir şiir okuma gününde veya gecesinde, kimini bir gösteri ve yürüyüşte…

Evet Adil’in yaşamı birçok açıdan önemli : Örneğin bir olay sonrasında gözaltındayken polisin işkencesinde ağır yaralanan ve öldürülmek üzere işkenceciler tarafından bir binaya götürülüp asansör boşluğundan aşağıya atılan ve öldü diyerek bırakılan bir genç Adil. Başka bir gün Adana’da faşistler çarşı içinde öldürmek için ona birkaç yandan ateş ediyorlar, o da karşılık veriyor, yaralılar oluyor ... Bu olayların tümü var ve buna benzer bin bir serüven daha var. Firar var. Suriye’ye « çıkışı » da epey serüvenlidir. Oraya gidiş ve dönüşler başlıbaşına bir kocaman olaydır. Suriye’deki yaşamını ve hemen sonrasında Filistin halkının kavgasında dayanışmacı ve savaşcı olarak Beyrut ve Lübnan maceralarını da eklemeli bunlara ...

Bu çalışmayla aynı zamanda siyasetbilmi alanındaki bir boşluğu doldurduğumu da umuyorum : Çünkü bu kitapta önemli olan bu hikaye sayesinde, 12 Eylül 1980’in neredeyse günü gününe yıldönümünde, Türkiye’nin yakın siyasi tarihinin pek irdelenmeyen birkaç yönüne değinilmesi ve siyasi olaylar ve siyasi örgütlenmeler açısından, belki « çokkk uzakta » olduğu için, belki başka nedenlerle pek ilgilenilmeyen, siyasetbilimcilerin, gözlemcilerin ve uzmanların gözünden kaçan Antakya-Hatay, Adana, Mersin, Gaziantep taraflarından bakılması. Bu yörelerdeki siyasi örgütlenmelerin nasıl kotarıldığı, siyasi eylemlerin düzenlenmesindeki yol ve yöntemler birçok açıdan gözlemlenebiliyor çünkü.

Heyecanlı, özveri sahibi, meraklı ve kendilerinden çok diğerlerini düşünen, onlar için gözlerini budaktan esirgemeyen, yetenekli bir grup delikanlının, kadınların ve erkeklerin ve hatta çocukların öyküsü olarak ta okunabilir bu kitap. Çok az sayıda ve inanmış gencin, kadın ve erkeğin, kendi köşelerinde etkili olabileceklerini göstermesi bakımından da ilginç bir hayat hikayesiyle karşı karşıyayız. Kadınların bu mücadele içinde figüran filan olarak değil baş rol oyuncusu biçiminde rol ve görev almaları mutlaka daha ayrıntılı bir biçimde incelenmeyi de hak ediyor. Evet bunun şakası yok Adil’in grubu içinde basbayağı isimleri duyulan kadınlar da var çünkü.

Evet bütün vatanı kurtarmak için canlarını dişlerine takan ve hatta silahlı mücadeleye girişen bu az sayıdaki inanmış gencin kaç silahı vardı diye sormadan edemiyorsunuz. Bunun yanıtı kitapta. Bu yanıt ve başka göstergelerle anlatılanların ince elenip sık dokunmasından şu da çıkıyor ortaya : Gençler, devrimci ve inanmış gençler aynı zamanda çok saftılar. Saf kelimesinin en asil ve en aslî anlamında. Saflık gençliğin hem atılım kaynağı hem de şirinliğinin özü olmalı diye düşünüyorum.

Bu konularda biraz daha bilgi vermek, kitabı okumaya teşvik etmek umuduyla ve bilhassa kitabın yazılış yöntemini aktarmak arzusuyla kitabın « Sunu » bölümünü burada aynen alıyorum :

Adil Okay'la ortak bir kitap hazırlamaya ne zaman karar verdim? Adil’le tanışmamızdan, kendisinin, ailesinin, kardeşlerinin ve bilhassa babasının yaşamını öğrendikten, ağabeyi Arif Okay’la dostluğumuzdan bir süre sonra bu düşüncenin doğduğunu ve zaman içinde, güneşi göre göre, rüzgârda ve karda tomurcuklandığını ve yeşerdiğini biliyorum.

Sonra peş peşe, zamanın ve coğrafyanın araya girmesi sonucu kesintilere uğramasına rağmen, uzun, çok uzun söyleşiler yaptık. Bunların tümünü kasetlere kaydettik. Bu arada zaman zaman Adil’de kimi şüpheler belirdi ve örneğin şöyle şeyler diyebildi : « Hem sonra hocam okuyucuyu sıkmaz mı bu konular? Ne bileyim bir çalışma yapıyorsun, emek harcıyorsun, ben de çok meşhur bir adam değilim. Okuyucu ne yapsın benim çocukluğumu, gençliğimi, hayatımı? Bunlar pek önemli şeyler değil ki.”

Ben de o zaman şu yanıtı verdim : Önemli. Bunların hepsi önemli. Çocukluk hele çok önemli. Çocukluk ve çocukken yaşadıklarımız ve yaşayamadıklarımız. Bunların önemini zaman içinde ve bu kitapta göstermeye de çalışacağız. Soru cevap şeklinde. Vaktimiz var, hiç merak etme. Onun için buradayız zaten.

Nihayet bu konuda şunu da eklemek istiyorum bugün : Adil Okay’ın çocukluğu herhangi bir çocukluk değil. Gençliği herhangi bir gençlik değil. Sonrası da çok farklı. Görecek, göreceksiniz...

Evet, siz de göreceksiniz, öyle “Hayat Rahat Ve Durgun Akan Bir Nehirdir” havası yok bu çocuklukta, bu gençlikte ve sonrasında. Ve siz de bizzat kendi kararınızı vereceksiniz. Ve görecek göreceksiniz ki yanılmıyorum. Yanılmadım.

Söyleşilerimizle doldurduğumuz kasetleri sevecen, yardımcı olmayı bir tür gönüllülük olarak yüreklerinde taşıyan insanlar, kadınlar ve erkekler “çözdüler”. Yani sözümüzü beyaz kâğıdın üstüne serdiler : Satır satır. Sayfa sayfa. Onların hepsine bin bir teşekkür.

O sayfa sayfa dizilen satırları aldık, yeniden ve yeniden okuduk. Ben okudum. Adil okudu. Sonra yeniden ben okudum, o yeniden okudu ve bu çalışmaya son biçimini böyle nakış işlercesine, mermere veya taşa biçim verircesine ortaya çıkardık.

Sonra Adil’in abisi Arif Okay yazılanların tümünü okudu. Kimi düzeltmeler yaptı. Kimi ekler de. Ona da teşekkür borçluyum. Teşekkür borçluyuz.

Evet, teşekkür borçluyum çünkü bu çalışmayı tek başıma gerçekleştirmedim. Adil elbette en başta sözüyle “asıl oğlan” rolünü hakkıyla yaptı. Yılmaz Güney görseydi hemen en kral filminde Adil’e en kral rolü verirdi. Ama Yılmaz Güney kendisine ayrılan zaman cetvelini en güzel renkler ve en coşkulu seslerle doldurdu ve Adil’i bekleyemeden gitti maalesef.

Evet, bu çalışmayı Adil ve ben birlikte, bir tür imece yöntemiyle, dört el ve sekiz (Niye sekiz diye sormayın lütfen) gözle gerçekleştirdik. Ama yanımızda her zaman dayanışma içinde yoldaşlarımız, kardeşlerimiz, arkadaşlarımız ve dostlarımız bulundular. Sağ olsunlar. Var olsunlar.

Güneş sözünde durdukça çalışmamız sürdü. Güneşe bakarak.

İyi mi oldu? Bizce evet. Veya en azından biz elimizden gelenin en iyisini yapmaya çalıştık. En iyisi olması için mümkün olanı yaptık. Ama asıl kararı siz vereceksiniz. Sizce nasıl? Bu soruyu sormak sırası şimdi bizde.

Başından itibaren kitaba başlık olarak “geçerken”i seçtim. Ama doğrusunu isterseniz kesin kararımı yeni verdim. Ve “geçerken” birincilikle ipi göğüsledi.

Neyi geçerken? Niye geçerken?

Çünkü bir defa “geçerken” sözcüğü başlık olarak fena değil. Sonra burada Adil’in hayat hikâyesini konuşmak ve anlatmak istiyorum. Hayat akıp geçiyor. Zaman gelip gidiyor. Ve dahası biz geçiyoruz, çünkü bizim de zaman cetvelimiz doluyor, dolmak üzere, ama bizden sonra gelecekler var. Gelenlere geçip giderken bir şeyler bırakmak anlamında bu kitaba da bu başlık çok iyi uyar dedim.

Umarım okuyunca sizler de bana hak vereceksiniz.

Gidenler atlarını mahmuzlayarak ve arkalarında destanlar bırakarak gittiler ve kalanlar yoldaşlarının destanlarını onların anılarına saygı göstererek ve onları kalıcılaştırmak umuduyla yazmayı görev edindiler. Bu çalışma da sonuç itibariyle bu yolda bir katkı sunabilirse ne mutlu bize.

Komünist toplumda temel hak ve özgürlükler

2011-10-08T20:53:00.000+02:00

Hasan Şahingöz

İnsanın davranış, etkinlik ve ilişkilerini belirleyen gereksinimlerdir. İnsan gereksinimleri karşılandıkça yaşamdaki amacını gerçekleştirir. Gereksinimleri karşılandıkça mutluluk, huzur, güven ve refaha erişir. Dolayısı ile başta yaşamsal olmak üzere, her türden gereksinimini karşılamak, her türden gereksiniminin karşılanması her insan açısından bir haktır. Bu nedenler, açlık, yoksulluk, evsizlik, eğitim, sağlık, ulaşım, iletişim olanaklarından mahrumiyet; sosyal, sportif, sanatsal ve kültürel etkinliklerin dışında bırakılma; yaşamı, üretim ve tüketimi kolaylaştıran teknik, teknolojik olanaklardan yararlandırılmama ve devamı, insan hakları ihlali kapsamına girer. Konuya bu açıdan baktığımızda, yaşam gereklerinin ve alanlarının mülk edinilmesinin daha baştan ve çok net, çok kesin bir şekilde insan hakları ihlali üzerine kurulu olduğunu görürüz. Çünkü mülkiyet, mülk edinme, sahibi dışındakileri, yaşam gereklerinin ve alanlarının kullanım ve tüketiminden mahrum bırakmadan gerçekleşemez. Sahibi dışındakilerin kullanım-tüketim haklarını gasp etmeden var olamaz. Bu gerçeğinde somut olarak bizlere gösterdiği gibi yaşam gereklerinin ve alanlarının mülk edinildiği, mülkiyetin var olduğu tüm toplumsal düzen ve ilişkiler insan hakları ihlali/gaspı üzerinde yükselmişler; insan haklarını çiğneyip yok ederek varlıklarını sürdürmüşler, sürdürmeye de devam etmektedirler. Bu nedenle, mülkiyetin var olduğu, edinilmiş mülkleri korumak, yeni mülkler ele geçirmek için, her şeyin yapıldığı düzenler, toplumsal ilişkiler bütününde insan hakları herkes için, özellikle yoksullar, güçsüzler için var olamaz, hayata geçemez, sözden öteye gidemez.

Özgürlük meselesi de gereksinimlerden, gereksinimleri karşılamak üzere ortaya konulan davranış, etkinlik ve ilişkilerden bağımsız olarak ele alınamaz. Her türden gereksinimin karşılanması bir hak olduğunda, her türden davranış, etkinlik ve ilişkiyi de gereksinimler belirlediğine göre, her insan tüm davranış, etkinlik ve ilişkilerinde özgür olmalıdır. Herhangi bir kimseyi kendisi açısından gerek görmediği, istemediği bir davranış, etkinlik ve ilişkiye zorlamak, en açık haliyle baskı, işkence ve zulüm olacaktır.

Mülkiyet düzeni ve ilişkilerinin insanları (bireyleri ve halkları) karşı karşıya bıraktığı tam da budur. Baskı, işkence ve zulüm! Mülkiyet düzeni ve ilişkilerinin gasp ettiği, mahrum bıraktığı, insanların haklarının yanı sıra özgürlükleridir. Çünkü mülkiyet düzenleri ve ilişkileri, insanları sürekli bir şekilde, kendileri için gerek görmedikleri doğru bulmadıkları, istemedikleri davranış, etkinlik ve ilişkilerde bulunmaya zorlar. Örneğin; askere gitmek, savaşlara katılmak istemediğiniz halde askere gitmek, savaşlara katılmak zorunda kalırsınız. Vergi ödemek istemediğiniz halde vergi ödersiniz. Kadınsanız, istemediğiniz halde eşinizin soy ismini taşımaya mecbur kalırsınız. Bilgi vermek istemediğiniz bir konuda işkence görürsünüz. İktidar sahipleri gibi düşünmediğiniz, onların düşündüğü gibi davranmadığınız için baskı ve şiddete maruz kalırsınız, yapmak istediğiniz işleri yapamaz, sevmediğiniz, istemediğiniz işlerde mecburen çalışırsınız. Tatile gitmek ister gidemezsiniz, internet sahibi olmak ister olamazsınız. Mısır piramitlerini görmek ister göremezsiniz, tıp eğitimi almak ister alamazsınız ve hatta dilediğiniz gibi giyinemez, nerede nasıl giyineceğinize dahi kendiniz karar veremezsiniz ve benzeri ve devamı…

Bu nedenlerle hiçbir zaman kendiniz olamaz, her zaman mecbur bırakıldığınız ya da güçlülerin, büyük mülk sahiplerinin istediği gibi olmak ve davranmak zorunda kalırsınız. Dolayısı ile gerçeğinde siz, siz değil, her zaman başkasısınızdır. Hiçbir zaman, tam anlamıyla kendiniz olmayı başaramamış içinizde, her zaman, kendiniz olmayan bir başkasını taşımış ve yaşatmışsınızdır.

Yaşam gereklerinin mülk edinilmesine son vererek, komünist toplumsal yaşamın ortadan kaldıracağı işte bunlardır. Gereksinimlerin karşılanamaması durumu, baskı, işkence ve zulümdür!

Üretim-tüketim/yaşam ortaklığı, üretim ve tüketimin gereksinimlere göre planlı bir şekilde gerçekleştirilmesi, tüm birey ve halkların, tüm haklarına kavuşmasını da beraberinde getirecektir. Yaşam gereklerinin ve alanlarının mülk edinilmesinin son bulması, insanların, birbirilerinin yaşamlarını kontrol, egemenlik altına alma çabalarının eğilimlerinin gerekliliğini de ortadan kaldıracaktır. Bu da herkesin, tüm davranış, etkinlik ve ilişkilerinde özgür olmasına, dilemediği hiçbir şeye zorlanmamasına yol açacaktır.

Tüm bunlardan da anlaşılacağı üzere, hak ve özgürlükler, sağlıklı, mutlu, huzur, güven ve refah içinde bir yaşam için, gerekli olan nesnelerin elde edinilmesi, bu elde etmenin gerektirdiği davranış, etkinlik ve ilişkilerin engellenmesi zorunluluğu ile başlar ve sonuna kadar devam eder. Komünist toplumsal yaşam, işte bu zorunluluğun yerine gelmesini sağlayacaktır.

ARADAN OTUZ BİR YIL GEÇTİ!

2011-10-08T20:47:00.000+02:00

Hüseyin habip Taşkın
habibtaskin@gmail.com

Bir zamanlar yaşlarımız gençti. Kadınıyla, erkeğiyle, genciyle, yaşlısıyla sömürüsüz, emeğe dayalı, insanın insanca yaşayacağı bir ülke için farklı siyasi hareketlerden olsak da hiçbir bedelden kaçınmayarak bulunduğumuz her alanda mücadelelerimizi özveriyle verdik.

Keskinleşen sınıf mücadelesinde bedeller ödedik. Ama en ağır bedeli 12 Eylül 1980 Askeri Darbesi’nde ödedik. Polis merkezlerinde, askeriye birliklerinin içinde gözaltına alınan devrimcileri sırasıyla işkenceden geçirilirken, gözaltında ölümlerde yaşandı. Ev aramalarında evin her yeri talan edildi. Aileler sözlü ya da fiziki olarak darp edildiler, işkenceden geçirildiler.

Askeri Darbe döneminde darbeci çeteler gittikleri her yerde kuranı kerimi ellerinden hiç düşürmeyerek, fetvalar vererek, “devrimcilerin katli vaciptir” diyerek, kürsüden ayetler okudular. Devrimcilerin kökünü kazımak için tarikatların güçlenmesinin önünü açan askeri darbecilerdir. Şefleri Kenan Evren’dir. Sudiarabistan’dan şeriat örgütü olan Rabıta’dan Türkiye’ye para transferi yapılmıştı. Başta kayıtlı ve kayıtsız imamlara paralar aktarıldı. Tarikatlara da aynı şekilde para aktarıldı. Ne de olsa devrimcilerin kökü kazınacaktı. Ama biz yinede alanlardayız.

Birçok yoldaşımızı işkencede kaybettik, sakat kalan yoldaşlarımız olurken, idam sehpasında onurlarını koruyan ve bizlere yadigâr kalan yoldaşlarımızı kaybettik.

Her cezaevinde ayrı bir işkence vardı ama Diyarbakır Cezaevi askeri darbenin en acımasız ve barbarlığını uyguladığı yerlerin en önde geleniydi. Bunun nedeni de orada tutulanların çoğunun Kürt olmasıydı. Cezaevinde yatan Kürtler işkencenin alasını görürken, aileleri de cezaevi kapısında ayrı bir işkenceyle karşı karşıya gelmekteydi.

1984 ile 1986 yılları arasında… O yıllarda yatan devrimci yoldaşlarımız bilir. Çanakkale Özel E Tipi Cezaevinde devrimci tutsakların yattığı koğuşlara verilen su borularına mazot karıştırmışlardı. Yemeklerimiz ve çaylarımız mazotluydu. Haftalarca bizler mazotlu suyu içerek ve ölüme itildik. İdareye durumu bildirdiğimiz halde, kendilerinden kaynaklanan bir durum olmadığını söylediler. Gerekli makamlara şikâyet dilekçeleri yazmıştık ama nafile... Tutuklular ve aileler arasında imza toplamaya başladık. Tabi idare sahtekârlığını hemen gösterdi. Ailelere bulundukları yerdeki kendi içtikleri suyu gösteriyorlardı. Babam ziyarete geldiğinde ona da aynı suyu göstermişlerdi. Su temizdi. Babam ve bazı aileler idarenin tuzağına düşerek imza vermemişlerdi. Oysa her bölümün su borularının gidiş hatları farklıydı. Babamla kısa görüşte ikna edemedim. Görüş bitiminden sonrada koğuşta bulunan yoldaşlara durumu anlattım ama benim moralim hepten gitmişti.

Tahliye olduktan sonra Hukuk Hâkimliğinden emekli olup avukatlık yapan babam Cumhuriyet Gazetesini okurdu. Akşama da eve getirirdi. Bir gün akşam yemeğinden sonra ben yemeğimi yedikten sonra aynı masada gazeteye bakarken, babama dönük olan sayfada kalın puntolarla bir yazı vardı. “Bartın cezaevinde mazotlu su çeşmelerden aktığı için siyasiler açlık grevine gitmişler.” diye ve gazeteyi indirdikten sonra babamla göz göze geldik. Babam diğer aile üyelerinin “o gün imza vermediği için üzüldüğünü” söyleyince, babamı teselli etmekte bana düştü. “Üzülmemesini ve gerçeği öğrendiğini bu da benim için yeter olduğunu” söylemiştim. Mazotlu su olayı o dönem yapılanlar arasında en küçüğüydü belki de Daha neler yapılmadı ki…

Geçmişe baktığımızda eski gücümüzde değiliz. Bizler hatalarımızı ve doğrularımızı, yenilgimizi o günkü siyasi hareketler ve birey olarak, açık yüreklilikle ortaya koyamadık. O günleri yaşayan birçok yoldaşımız inanın ailesine yaşadıklarını dahi anlatmış değildir. Oysa bizler utanılacak hiçbir şey yapmadık. Önümüzü görmede zorlanıyoruz. Görmenin yolu da birlik ve dayanışmadan geçer.

Aradan otuz bir yıl geçti. Arkamızdan genç kuşaklar gelmeye devam ederken, bizler o dönemin yoldaşlarını toprağa vermeye devam ediyoruz. Eksiklikler, hatalar ve doğrular hepsi bizim hanemizdedir. Ama bizler özveriliydik buda bir gerçek.

Süleyman Okay’ı Anıyoruz...

2011-09-21T16:50:00.001+02:00

Antakya’lı Yazar – şair Süleyman Okay’ı Ölümünün 10. Yılında Saygıyla Anıyoruz (1928 – 20 Eylül 1999)

Fotoğraf: 23 Ağustos 1947. Antakya Parkında Sessiz Gösteri

Solda Kasım Yücel, ortada Arif Katipoğlu, sağda Süleyman Okay

Fotoğrafın arkasında yazılan not: İdeal yumruklarda… ideal gözlerde göklere yükselirken.

PÜSKÜLLÜ BELÂ

Belâsın başımda
Püsküllü belâ...
Yazmak için
Ne hacet yıldızlara:
Ne hacet ay’a?

Sen varsın başımda;
Belâ;
Püsküllü belâ.

Süleyman Hacımollaoğlu (OKAY)
ATAYOLU
19 nisan 1947

-----------------

YAŞIYORUZ

Gerçek hayatımı yaşıyorum dostlarım
Artık ne numaralar peşindeyiz,
Ne hülyalar içinde..
Hayatın sırat köprüsünden geçmeğe geldik
Hayat bize değil,
Biz hayata gönül verdik
Ne yaparsın dostlarım yaşıyoruz..

TOPRAK
Haziran 1947

------------------

EKMEK UĞRUNDA

Şehirler arasında mekik dokumuş,
Mesafeler katetmişim günboyu...
Yanmışım,
Donmuşum
Ve nihayet gül gibi solmuşum:
Ol vefasız ekmek uğrunda.

ÜRÜN
1949

-----------------

APAÇİ TÜRKÜLERİ

Roberto Mau Mauları unuttun mu
Hani bir gün o kovboy gücünle
Ocaklarına incir çekirdeği diktiğin

Dudaklarının ölümcül bükülüşü
Yaldızlı mahmuzların
Başımdaki uğur tüyümdü
İlk vurduğun
Sonra nişanlım
Sonra kızlığım

Nerdesin Roberto ben
Son Ogi’siyim Apaçilerin
Kirlettiğin yarınımı şimdi
Nevyork sokaklarında arıyorum

Duvarlı coplu kapılarınızdan
Eski bir çığlık çoğalarak dökülüyor
Tüm doğanın yaşama çocukları üstüne
Düşüncelerimin resmini çekemezsin Roberto

YEDİTEPE
Eylül 1966

-------------------

APAÇİ TÜRKÜLERİ

II

İki kanlı göl gibiydi gözlerin
Ölüm kokuyordun Roberto
Walt Street’ten dönüyordum yorgun
Soyulmuş çıplak

Benim Ogi Apaçilerden tamtamlı anı
Kestim kara saçlarımı kestim uğur tüyümü
Soyut bir gölgeyim peşinde büyüyen
Benim ben üç çatal arasından kurtulan

Walt Street’te ıslıklı günler
Kıran kırana
Seni gördüm yitirdim
Bir namlu ağzınca kara
Dumandın üstünde ışıklarımın

Olgun gecelerde yalnız ve kovboylu bir yaz
Parmaklarımda anıların olumlu sertliği
Diyelim bir güzel çirkinlik
Yağmurlu sabahlarda ilk uyanan

Konut bir düşle geliyorum yanlışlığına
Güllerin katmerlisi çizgiler bir sessiz bakış
Sonra cambazlığın ceplerden kasalara

Bir bilsen yangınlığımı Roberto
Bir bilsen ben
Yaşayan kiniyim Apaçilerin
Bir bilsen bir bilsen
Bir bulsam seni

YEDİTEPE
Ocak 1968

------------

BÜYÜK YÜRÜYÜŞ

Seni bir yerlerden tanıyorum
uzun acılar ülkesinden
duvar diplerinden
izsiz bir gölge gibi
sessiz ve kaçamaklı yürüyüşünden
işlek ve çentikli ellerinden tanıyorum seni

Ateşin salgın ve çıplak kanı
umuda kor katınca ansızın
ölümcül uykulardan uyanıp
günün kuşötümü saatinde
gelip geçiyorsunuz dağ rüzgarları gibi
ardınızda uçurumlar bırakarak

Ve acıları katlayarak
bir mendil gibi göğsünüzde
büyük uğultularla
böyle nereye
bir deprem fırtınası sarmış yolları
maviler inmiş sokaklara
çarklar durmuş

örülecek acısı kalmamış zamanın
çim yanaklı bebeleriyle analar
akın akın
ellerinde kehribar bakışlı kızların
birer kırmızı karanfil
tüm karagömlekliler
panik içinde

Seni bir yerlerden tanıyorum Deniz
öfkenden
kavga ikliminden
kelepçeli şafaklarda
kadife renkli sesinden tanıyorum seni

Sen misin o Mahir
yıldız bakışlı
sarnıcına sığmayan
arı suların çıplak aynasında
acıları damıtıp
fırtınalar yaratan
başöğretmen
dağlarda meydanlarda
ve kitaplarda bırakmıştın
bilincin altın sesini
demek yarıp ta o çığlık anılarını

kanaviçe bir dantel gibi yayılıp toprağa
damar damar ve derinden
demek filizler verdiniz yeniden

Seni bir yerlerden tanıyorum
emeğin intihar bekçisi
emekçi kardeş
belki çeltek’ten, belki Halepçe’den
vakterince ansızın
uzanıp ta gecenin sayrı yüreğine

bir demet kangülü bırakır gibi
kaçak bir avuç yıldızla
ansızın meydanlara inen hapis arkadaşım
hani ayazın yaralı poyrazını
koğuş dolusu hüzünleri
özlemi işkenceyi
paylaşmıştık seninle

Seni bir yerlerden tanıyorum
ovaların sonsuzluğuna iz
kana gül
suya ateş
ateşe kül bırakan
Şeyh Bedrettin Usta
gün haki akşamlara açarken kepenklerini
Serez Çarşısı’nda
müritlerin dağlardaydı şeyhim
ak libasın sırtında
hani sözün dantelini
kılıcın duasını

o volkan yüreğini
kavganın diyeti olarak bırakmıştın bizlere
Spartaküslerden devraldığın
isyan bayrağını

Ya sen
sevdanın uzun çöl gecelerinde
kıstırılmış bir baharın
maviye boyarken eşkalini
gözlerinden silerek uyku duasını
susuzluğumu emziren

umut tomurcuğum
kırıp ta korkunun betonlaşan kabuğunu
çılgın sular gibi akarak
böyle nereye

Ya sizler
ünsüz
kimliksiz
gözlerinde
sigortasız ışıklar çakan
umuda sevdalı
işsizler ordusu
böyle candan
sımsıkı
kolkola
hep böyle başı dik
gonk vurunca anfide
dudaklarınızda alevden sevgilerle
nereye

TAVIR
Ekim 1992

----------------

Haber: Arif Okay

Haber tarihi: 20 Eylül 2009

YAŞAM HAKKI SADECE ERKEKLERİN DEĞİLDİR

2011-09-19T21:00:00.000+02:00

Hüseyin Habip Taşkın
habibtaskin@gmail.com

Yaşamı iyi yönlendirebilmek için, insanca bir yaşamın yolunu açabilmek için, emekçilerin kadınıyla, erkeğiyle sendikal örgütlenmesini sınıfsal anlamda yapmalıdırlar. “Kadının yeri evidir.”, “Evin reisi erkektir.” Ve benzeri cümle kalıplarının sadece kapitalist, yarı feodal, sömürge düzende erkek egemen toplumun varlığının devamına çanak tutmaya yarar. Biz emekçiler bu sistem anlayışını yıkmak zorundayız.

Emek cephesinin çok farklı alanları olsa da, farklı alanlarda emekçi kadınlar ile erkeklerin dayanışması olmak zorundadır. Sendikal haklarda emekçi kadınlarımıza da söz hakkı vermek ve onları yüreklendirerek öncü olmalarını sağlamalıyız.

İşyerlerinde emek, sermaye çelişkisini, artı değeri, sömürüyü ve emek ile ilgili tüm bilgileri her emekçiye anlatılmalıdır. Bu anlatımlar gerek birer birer, gerekse toplu olarak olmalıdır.

“Kadının saçı uzun olanın aklı kıt olur.” diye bazı yoz düşüncede olan erkekler söyler. Oysa kadın yaşamda becerikli ve kabiliyetlidir. Sistem içinde kadın, erkekler tarafından evde, sokakta, işyerinde aşağılandığı ve cinsel tacize uğradığı için kadınlar hep sindirilmiştir.

Günümüzde kadınlar dilleri, renkleri farklı olsa da yaşadığımız tüm coğrafya da haklarını aramak için dernekleşerek, örgütlü bir güce dönüşümlerini sağlamaya çalışıyorlar. “Kadın olmak zor” ve biz emekçilerin hangi alanda olursak olalım emekçiye yakışır bir şekilde kadın haklarını emek ile savunmalıyız.

Aynı mahallede, sokakta, işyerinde kadın dayanışmalarını örgütlerken, desteklerken, yoz düşüncede olan kişileri de kazanmak zorundayız. Bu yoz düşünceyi taşıyorlarsa bunun nedeni de, sistem hep erkek egemenliğini işlediği içindir.

Kadınlar yaşamın her alanında ulusal, sınıfsal anlamda baskı ve cinsel tacize uğramaya devam ederken, durmadan namus, töre barbarlığı adı altında katledilmeye devam ediliyorlar. Yasaların çıkması caydırıcılığını göstermezken, kadın milletvekillerinin Ankara’da süs bitkisi gibi durmalarının da hiçbir anlamı yok.

Kadının kurtuluşu kendisinde biter. Bilinçlenerek örgütlenmesinden, çoğalmasından geçer.

8 Mart emekçi kadınlar gününde, sermaye basını kadını allayıp pullarken, devlet erkânı güzel sözlerle kadınlara hitap ederken, bu ülkede erkeklerin barbarlığı hala arkası yarın gibi devam ediyor.

Gelelim kendimize; kendimizi nasıl adlandırıyoruz? Devrimci mi? Sosyalist mi? Aydın mı? Yurtsever mi? İlk önce kadının haklarını dernekte, siyasi partide ateşli savunup, sonrada evde kızımıza, kız kardeşimize, ablamıza, kadınımıza, annemize terör mü estiriyoruz? Kadınımızı evimizde bir vitrin ya da bir süs eşyası olarak mı görüyoruz? Sevgili dostlar yaşamım boyunca farklı yerleşim birimlerinde, derneklerde, işyerlerinde birçok yol arkadaşım oldu. Kendilerini bir yere koyup da evinde, erkek egemen zihniyetiyle terör estirenleri gördüm. Yıllardır kadın, erkek eşitlik mücadelesini alanın her yerinde vermeye gücümüz oranında yol arkadaşlarımızla yaptık. Ama yanı başımızdaki yol arkadaşlarımızdan çoğunun erkek egemenliği anlayışında olduğunu gördüm.

Bu bağlamda kadın, erkek eşitliğini birey olarak evimizden başlatmalıyız. Pratik yaşamda bilinçlenirken, okuyarak, komşumuzu, işyerindeki emekçi arkadaşlarımızı bu halkanın bir parçası yapabiliriz. Eleştiri ve özeleştiri mekanizmasını işletip, birbirimizi yönlendirebiliriz. Fikirlerimizi paylaşarak kadın ve erkek eşitliğinin tam anlamıyla uygulandığı bir özgür ülke ve dünyaya açılan bir kapı yaratabiliriz. Neden olmasın?

BİZ BU OYUNU DAHA ÖNCE DE GÖRMÜŞTÜK!‏

2011-09-14T19:53:00.000+02:00

“Libya lideri Kaddafi’nin sonunun geldiğini basından öğreniyoruz. Sırada Suriye var ve bu iş İran’a kadar uzayacak, her işleri iyi giderse sıra Asya ülkelerine gelecek. Arap halklarının birlik ve dayanışması olmadığı için başta ABD ve diğer emperyalist ülkeler istedikleri ülkeleri dümdüz ederek, talanlarına devam edeceklerdir.”

Hüseyin Habip Taşkın
habibtaskin@gmail.com

Ortadoğu’da sular durulmuyor. Halklar insanca bir yaşam için isyan ateşini daha yukarılara çekmeye çalışırken, emperyalist ülkelerde Ortadoğu ülkelerini kendi doğrultusunda yönlendirmeye çalışıyorlar.

Ortadoğu ülkelerinde oynanan oyunlar biteceğe benzemiyor. Daha çok gözyaşı, kan ve ölümler gelecekte de devam edeceğe benziyor. Olanlar devamlı ezilen emekçi, yoksul halklara oluyor. Emperyalizmin sömürüye gözü doymuyor.

Ortadoğu’da oynanan oyunlar biteceğe benzemiyor. Gözyaşı, kan ve ölümlerin gelecekte de devam edeceğe benziyor. Olanlar ise her zaman ki gibi ezilen emekçi, yoksul halklara oluyor. Emperyalizmin gözü bir türlü doymuyor.

Ortadoğu, ABD ve diğer emperyalist ülkelerin hedef tahtasına konulduğundan beri fırtınalı, kâbuslu yaşamlar hiç bitmedi. Bir senaryonun bitişiyle devreye başka senaryolar girdi, girmeye devam ediyor. ABD ve emperyalist ülkeler yıllar öncesinde kendilerinin iktidara getirdiği kendi kukla diktatörlerinin iplerini çekmek zorunda kaldı. Çünkü ezilen halklar insanca, eşit koşullarda yaşamak istiyor. Bu kıpırdanmayı gören emperyalistler iyi ülkeleri oynamaya başladılar. Demokrasiden çokça söz eder oldular. Oysa onlar tilki rolünü oynamayı, sonradan ısırmayı çok iyi biliyorlar. Bu bağlamda Ortadoğu halkları, devrimcileri, sosyalistleri geleceklerini kendine göre şekillendirebilmeleri için emperyalistlerin oyunlarını boşa çıkartmalıdırlar.

AKP iktidarı, dış politikada ABD ve AB ile anlaşmalı olarak Arap halklarının yönetimleriyle arabulucu role soyunmuş durumda gözükürken şu anki Arap liderlerine “halkın sorunlarına kulak ver” derken, sonunuz hüsran olur demeye getiriyor. Maalesef emperyalistlerde oyun fazlasıyla çoktur.

İran ve Türkiye’nin ortak bir çekincesi var! Arap halkları ülke ülke kıvılcımını çakarken, Suriye’de olası bir iktidar değişikliğinde, Suriye’deki Kürt halkı da Güney Kürdistan’daki gibi bir boşluktan faydalanarak Kürt bölgesinin sınırlarını oluşturabilir. İran ve Türkiye’nin korkuları budur. Dikkat ederseniz operasyonlar Güney Kürdistan’da ki PKK ve PEJAK kamplarıdır.

Suriye’de Kürt bölgesinin kurulduğunu varsayalım. O zaman sıranın kendilerine geleceğinden korkuyorlar. Burada şu hatırlatmayı yapayım! “Kürtler dört parçaya dağılmışlardır” denildiğinde Türkiye’deki şoven düşünceler “bu söylenenin bölücülerin uydurması” denilerek varlıklarını hepten inkâr etmişlerdir. Ama gelinen aşamada dört parçanın hepsinde gözle görünen direnişler ve olaylar basına yansımış durumdadır.

Emperyalist ülkeler çıkar kavgasında ülkeleri paylaşırken, ince hesaplarını pratiğe bir bir geçiriyorlar. İran’da İslami bir hükümet var. Adil olduklarını söyleseler de adil olmadıkları ortadadır. Kürt halkının inkârı demek yalanın ta kendisi demektir.

Libya lideri Kaddafi’nin sonunun geldiğini basından öğreniyoruz. Sırada Suriye var ve bu iş İran’a kadar uzayacak, her işleri iyi giderse sıra Asya ülkelerine gelecek. Arap halklarının birlik ve dayanışması olmadığı için başta ABD ve diğer emperyalist ülkeler istedikleri ülkeleri dümdüz ederek, talanlarına devam edeceklerdir.

Geçmişe doğru bir gidelim. Sovyetler Birliği’nin dağılmasından sonra, ortada dönen oyunla, İkiz Kulelere yapılan saldırının ardından günah keçisi olarak Arap halkları hedef gösterildi. Sonrasında iktidar koltuğuna çıkarttıkları diktatörleri kendileri bir bir deviriyor ya da devrilmesine yardımcı oluyor. Bu işe Irak’ta Saddam Hüseyin’iyle başladılar, sonra diğer Arap ülkelerine yöneldiler. Hepimizin anlayacağı gibi bu senaryo yeni yazılmış değildir.

Türkiye Başbakanı Tayip Erdoğan Arap ülke liderlerine kardeş ve Müslüman gözüyle bakıyordu. Hepsiyle ikili ilişkileri çok iyiydi. Hatta Kaddafi ile can dostuydu. Ona ödül bile vermişti. Ama emperyalizmin Arap ülkelerini yeniden şekillendirmesiyle ortada ne kardeşlik ne de Müslümanlık kaldı. ABD ne derse o olur mantığı halan devam ediyor.

Emperyalistlerin karşısında güçlü bir muhalefet olmadığı için istediği ülkede istediğini kendi kuralıyla yapmaya devam edecek. Ortadoğu halkına bombalar yağarken, insanlıktan, halkların ülke birliğinden nasıl söz edebiliriz ki?

BİR ZAMANLAR ÇOCUKTUM...

2011-09-12T09:31:00.000+02:00

Hüseyin Habip Taşkın
habibtaskin@gmail.com

Çocukluk yıllarımda sabahın erken vaktinde evimizin önündeki asfaltın sağ tarafına mevsimine göre sayıları bir, iki, üç ve dört tane traktör arka arkaya yanaşarak, ameleleri beklerdi. Bu ameleler ağırlıklı kadınlardan oluşurken, az sayıda erkek vardı. Genç kızlar ağırlıklı olurken, genç erkekler azınlıkta olurdu. Doğum yapmış ve çaresizlikten, fakirlikten çalışmak zorunda kalan çocuklu anneleri de traktörün kasasının üzerinde görürdüm.

Çocuktum ve bakışlarımın arasında kafamda soru işaretleri oluşurdu: “Bunlarda kim böyle?” diye. Giyimleri bizlerden farklıydı. Kadınların ve genç kızların başları farklı renkte oyalı tülbentle örtülüydü. Pantolon yerine genişçe şalvar giyerlerdi. Güneş doğmadan traktörün arkadaki kasasına cinsiyet ayrımı yapmadan kadınlı, erkekli karışık olarak sıkışık bir şekilde oturtulurlardı. Bazı zamanlar insanların traktör kasasında ayakta sıkışarak gittiklerini ve geri döndüklerine tanık olmuşumdur. İleriki yıllarda bu amelelerin sigortasız çalıştıklarını öğrendim. Mevsimine göre tarlada gündelikli çalışan emekçi insanlardı.

İlkokula başladığımda amele çocukları ile daha yoksul çocukların, okuduğum okulda olduğunu öğrendim. Yaşamı burada farklı bir yüzle öğrenmeye başladığım için şaşırıyordum. Babam bir devlet dairesinde Hukuk Hâkimi olduğu için evimize gelen ailelerde bürokrat, bankacı, avukat, polis, asker ve İzmir/Bayındır’ın ileri kademesini oluşturan bazı insanlardı. İlkokula kadar tüm çocukluk arkadaşlarım üst tabakanın kaymaklı insanlarının çocuklarıydı.

İlkokulda arkadaşlarım amele ve yoksul emekçilerin çocukları oldu. Ben bu değişimle insanların fakirliğine ve zenginliğine göre ayrıldığını, fakirlerin nasıl horlandığına şahit olurken, arada derin uçurumların olduğunu her senenin uçup giderken, kendi bulunduğum yeri ve karşımda olanları hep sorguladım. Kimi bürokrat ve Bayındır’ın ileri gelen çocukları beni ara sıra uyarırlardı: “Seviyeli insanlarla arkadaşlık et” diye.

Derin yol ayrımına bile çoktan girmiştim. Aklımın erdiğinde, Bayındır’a aşağı yoldan baktığınızda sol tarafı ördek görünümünde ve orta kısımın da ördeğin sırtını andıran evler sıralanmıştı. Tahtacı Aleviler ördek kısmına benzeyen yerde yaşarlardı. Ördeğin sırtını andıran yerde Romanlar “Çingeneler” yaşardı. Aşağıya doğru Rum evleri vardı. Ama Rumların yaşayıp yaşamadığını bu yaşıma kadar öğrenemedim.

Bayındır’da kaldığım sürece ırkçılığın Tahtacılarla, Romanlar üzerinden yapıldığını öğrendim. Din dersin de, alllah’ın huzurunda tüm insanlar birdir denildiği halde, ayrımcılık yinede yapılıyordu. Kendimi sorgularken ister istemez dinide sorgulamaya ve tüm yaşadıklarımı sorgulamaya başladım.

İlkokul’da yaz tatilinde bazı yaşıtlarımın her hangi bir işyerinde çırak olarak çalıştıklarını gördükçe onlara imrenir ben de kendi kendime “çalışacağım” dediğimde içimi sevinç kaplardı. İlk işe girdiğim berber dükkânında süpürgeyle yerleri temizlerken kollarım ağrımıştı. Babama benim berber dükkânında çalıştığım haberini kanatlı insan ya da insanlar tarafından jet hızıyla iletilmişti. Öğleden sonra babam berber dükkânın kapısında heybetli heybetli sert bakışlarıyla duruyordu. Berberle selamlaştıktan sonra bir, iki cümleden sonra benim elimden tutarak dosdoğruca evimizin yolunu tuttuk. Hangi işe girdiysem, hemen babama haberi uçuruyorlardı.

En sonunda babam bana “Hâkim çocukları böyle işlerde çalışmaz” dedi. Benim kafam hepten karışmıştı. Zaman içinde babam hatasını anlamış ve bana yıllar sonra bir açıklama yapmıştı: “O günün koşulları ve baskısı sonucunda yaptığını” söylemişti. Çok gariptir ki, en son Bayındır’da Belediye Pasajı’nda ayakkabıcı dükkânında çalışırken bildiği halde bana karışmamıştı. Çünkü ben babama ilkokuldayken şöyle demiştim: “Amcam ve annemin akrabaları tarlada çay ve fındık topluyorlar. Onlarda mı seviyesiz insanlar?” demiştim. Sadece bana bakıp hafiften gülmüştü.

Bayındır’da Tahtacı Alevilerin, Romanların, Rum evlerinin bulunduğu yerlerde arkadaşlarım vardı. Evlerinde birçok kez yemek yemişimdir. Her defasında babama şikâyet edildim. Babam bana bir gün olsun gitme demedi. Babam bana devamlı insan çeşitlerini anlatarak bilgilendirirdi.

Aklımın erdiğinde traktör kasasına binen birçok insanın evine konuk oldum dersem abartmış olmam. Bir gün Bayındır’ın ileri gelen ailesinin çocuğuyla sohbet ederken bana: “Seviyesiz insanlarla konuşma. Bizlerin arasına geri dön” dediğini yıllar geçse de hiç unutamadım.

Yıllar sonra İzmir’de mandalina ve portakal toplama zamanı bahçe arasına gelen amele insanları gördükçe, Bayındır’daki çocukluk ve gençlik yıllarımın bir bölümü aklıma geliyor. İzmir’de de birçok tarlaya giden emekçi tanıdım. Onlara emek ve sömürü mücadelesini bıkmadan usanmadan hep anlattım. Tabi ki tek başıma değildim. Bu işte gönüllü yol arkadaşlarım da vardı.

Şimdiki zaman diliminde İzmir’de birçok tarım alanı sermayenin çıkarlarına peşkeş çekilerek, çarpık betonlaşma ile bitirildi. Bunun adına mega şehir, modern şehir diyorlar. Bir de uygarlıktan söz ediyorlar. Sahi gerçekten uygar mıyız?

Kaldıraç 124. Eylül sayısı çıktı!

2011-09-08T18:51:00.001+02:00

Başlıklar:

-"Açılım" "İleri Demokrasi" bir elde; baskı,terör, iç savaş diğer elde
-Ortaklaşa Sömürgeden sömürgeye... Kim kime?
-Asalak kapitalizm ve ekonomik kriz
-ABD'nin İRAN Planları Ve Suriye
-Öfkelenin, "Hayır" deyin, Başkaldırın!
-Antropoloji Üzerine Sesli Düşünceler
-Cars (Arabalar) 2 Ve Genel Bir Eleştiri

Yeni Sayımızı Bürolarımızdan Ve Kitabevlerinden Temin Edebilirsiniz.

Emeğin Sanatı, 101. sayı

2011-09-08T18:43:00.000+02:00

Dergimizin 100. sayıya ulaşmasıyla ilgili dostların, okurların kutlama mesajlarına teşekkür ediyoruz. Birgün Gazetesi’nin 14 Ağustos tarihli Pazar ekinde Emeğin Sanatı’nın 100. sayıya ulaşması ile ilgili röportaj da dergimizin daha bilinmediği çevrelerde ilgi odağı olmasını sağladı. Elbette bundan sonra işimiz daha zor, daha güç. Çünkü daha iyisini, daha güzelini başarmamız gerekiyor artık.

Bu sayımızda Emeğin Sanatı’nın 2006’dan beri yayınlandığı blogu değiştiriyoruz. Çünkü diğer blog bol reklâm ve reklâmlı introlar yayınlamaya başlamıştı. Kapitalizmin “gölgesini satamayacağı ağacı kesme” kuralını elbette hepimiz biliyoruz. Ama biz buna aracılık etmek istemedik. Şimdi Google Blogspot’a geçiyoruz. Hem reklâmsız bir dergi çıkarabilme olanağı veriyor, hem de daha nitelikli bir dergi sunabilme altyapısını… Bu nedenle yeni adresimizi bilene bilmeyene duyurmak, tanıtmak tüm okurlarımızın temel zorunluluğu olmalı...

http://emeginsanati.blogspot.com/

• EMEĞİN SANATI'NDAN 101. MERHABA
• İRFAN SARİ:Mavi boncuklu Zerdali
• ADNAN DURMAZ:On İki Eylül Öncesinden Gelen Çocuk
• YAŞAR DOĞAN:Kitap Gowendi}{AHMET TAHSİN:Anlayış Ha...
• ALİ ZİYA ÇAMUR: Kalk!
• MEHMET RAYMAN: Kömüşlük}{OSMAN COŞKUN:Sır
• ADİL OKAY:Saatleri Bir Ömür İleriye Aldılar
• ŞERİF TEMURTAŞ: İsyan Edin}{VEYSEL TAŞ:İyi Dinle A...
• ABDULLAH KARABAĞ: Bir İnsan Bir Yaşam İki Dil Bir ...
• MUHAMMET GÜZEL: Abdülkadir Bulut Saklı mı Yasaklı ...

iletişim adresimiz: emegin_sanati@mynet.com
--

Bizim sanatımız, toplumsal kavgamızın bir parçasıdır.

PİÇLEŞEN ÇİLEK!

2011-09-08T18:36:00.000+02:00

Remzi Aydın
remziaydin62@hotmail.com

Munzur Dağları’nın çevrelediği bir vadide, etrafı ormanlarla ve nehirle çevrili şirin bir köy varmış. Süt gibi beyaz akan nehir, kayalardan aşağıya düştükçe en neşeli özgürlük şarkıları haykırır, ormanın yaprakları rüzgârın kollarında duygulu ağıtlar yakarmış.

Köyün bitiminde tarlalar, tarlalardan sonra da uçsuz bucaksız Munzur Dağları ve kollarıyla Munzurları sıkı sıkıya saran yaban ağaçları, özgürce ve kardeşçe birlikte yaşarmış.

Burada yaşayan halkın bayramı olan (Xôwtemâl) sere newu, (roza newu) bitiminde köylüler şehre gider, dikecekleri sebze fidelerini satın alırmış. Çünkü Xewtemâl aynı zamanda yaşamın, doğuşun, topraktaki üremenin ve yenilenmenin habercisi imiş. İşte bu köylülerden biri, salatalık, domates ve çilek fideleri satın alarak bunları toprak ile buluşturmuş. Hele nehrin sevgisini ve hayvanların mayısını da toprağa ve terine ekleyince çok geçmeden fideler canlanmış ve mahsul vermeye başlamış. Hele de ormanın hemen başlangıcındaki çilekler adeta kudurmuş, yayıldıkça yayılmış, büyüdükçe büyümüş, kızardıkça kızarmış.

O esnada ormanın derinlerinde yaşayan yaban çilekleri, olanlardan habersiz, alıştıkları yaşam şeklinin içinde mutlu yaşıyormuş. Yaban çileklerinin içinde yaşayan ve kendilerine aydın ve sanatçı diyen bir grup, hava atarak etrafı dolaşmaya, çarpık bilgilerine yeni bilgiler katmaya çıkmışlar. Derken korktukları yaşamın dışındaki tarlanın yanına gelince birden heyecanlanmışlar, çünkü tarla çileklerini görmüşler.

Olgunlaşamayan ve cılız kendilerine iğrenerek, kocaman ve kırmızı çileklere de gıptayla bakmışlar. Hemen bir rakı sofrası kurmuşlar ve konuyu masaya yatırmışlar, kendilerinden geçerken “işte bizim aslımız budur arkadaş” diye nara atmışlar. Tarla çileği, bilinç ve yürek bulanıklığı yaşayan ve kendine aydınım diyen bu cılız ve yeşil renkli çileklere baktıkça onların bu haline gülmüş, onlara zavallılar gibi bakmış. Sanatçı ve aydın yaban çilekleri, tarla çileğinden rica ederek onu ormanın derinlerindeki evlerine davet etmişler. Tarla çileği, kocaman parlak meyvesi ve yapraklarıyla kibirlenerek, minik çileklere yukarıdan bakarak bu teklifi kabul etmiş.

Yaban çilekleri ormanın derinlerine gelen tarla çileğinin etrafına toplanmaya başlamış. Sanatçı ve aydın olduğunu sanan çilekler, tarla çileğinin özelliklerini öve öve bitirememiş. Onlar övdükçe, çilek irileşiyor, kırmızılaşıyor, parlaklaşıyor ve diğerlerine tiksintiyle bakıyormuş. Bilge yaban çileği, kalabalığı görünce oraya doğru yürümeye başlamış ve gördüğü manzara karşısında ne yapacağını şaşırmış. Çünkü sanatçı ve aydın olduğunu sanan çileklerle diğer çilekler tarla çileğini omuzlar üzerine alarak, çılgınca “işte bizim aslımız budur, bunu inkâr edenler onursuz ve namussuzdur” diye bağırıyormuş. Sanatçılarda, “bakın şeklimiz aynı, meyvemiz aynı, yaprağımız aynı” diyerek kırmızı tarla çileğinin gönlünü kazanmaya çalışıyormuş. Bilge yaban çileği, bu çileğin nasıl kendi halkının arasına karıştığını anlamış, daha pembeleşmeyen meyveleri ve minik yaprakları ile halkının bu koca çilek karşısında nasıl da utanç ve zayıflık yaşadığını üzülerek izlerken tarla çileğine sokulmuş. Çileği önce koklamış, dokunmuş sonra da köklerine ve köklerinin sarkığındaki toprağa ve fenni gübre parçacıklarını incelemiş. Tarla çileğinin kırmızı parlak rengini, şişkin ama içi boş etini, üreme yeteneğini kaybeden zayıf çekirdeklerini gördükçe gülümsemiş ve tarla çileği ile sohbet etmeye başlamış, bir taraftan da kendini zayıf ve utanılacak varlık olarak gören sanatçı ve aydın çileklere bakıyormuş,

-Evet vücudun kocaman, rengin hiçbirimizin ulaşamayacağı kadar güzel ve parlak. Yaprakların ve dalların irice. Ama sizden bir ricam olacak, halkım olan yaban çileklerine izin verirseniz, sizi koklasınlar, dokunsunlar ve incelesinler.

Tarla çileği böbürlenerek:

-Tabi tabi…, demiş

Bilge yaban çileği, sanatçı ve aydın çileklere tarla çileğini omuzlarından toprağa bırakmalarını istemiş. Ve halkına dönerek:

-Şimdi onu koklayın, etine ve tenine dokunun, yapraklarını, köklerini, dallarını, hangi toprakta ve hangi besinle beslendiğini, içini, çekirdeğini iyice inceleyin, demiş.

Halk sırayla bu çileği bilgenin dediği gibi incelemiş. Bilge çilek daha sonra halkına dönerek:

-Şimdi de birbirinizi ve annenizi, babanızı kardeşlerinizi inceleyin, demiş.

İlk kez kendilerine dokunan, kendilerini koklayan, renklerini, vücutlarını ve en önemlisi de ruhlarını hisseden yaban çilekleri büyük bir şaşkınlık daha yaşamış.

Bilge çilek, tarla çileğine dönerek konuşmasına devam etmiş:

-Evet bize benziyorsun şekil olarak. Şayet ben kendi içimdeki fırtınayı tanımasaydım, şu aydın ve sanatçıyım diyen zavallılar gibi senin kokmuş nefesinin esintisinde savrulurdum.

Ama gördüm ki, senin rengin farklı, etin kof, kokun yok, çekirdeklerin yani tohumun kısırlaştırılmış, yetiştiğin toprak bizim coğrafyamızda değil, köklerin çok zayıf ve ömrün üç-beş yıl. Çok çabuk çoğalırsınız ama sabun köpüğü gibidir varlığınız. İçiniz boş, tadınız anlamsız. Sen nereden geliyorsun, hangi eller üretti, hangi yapay besinlerle şiştin, genlerin nasıl bu kadar değişti, kim nerede büyüttü seni ve buraya halkımın içine gönderdi?

Tarla çileği, kısa ve zayıf köklerini utançla toprağın altına saklamaya çalıştı, rengi kırmızılaştıkça kırmızılaştı, yaprakları ve dalları utançla ezildi, büzüldü ve:

-Ben farklı ülkelerde, laboratuar ortamında ve farklı genlerin birleşimi, bol hormon ile yaratıldım. O nedenle size benzesem de, tadım, etim, kokum, bünyem, beslendiğim toprak ve bana verilen besinler sizinkiyle aynı değil. Bakmayın çok iri ve güçlü gözüktüğüme, içim boş ve anlamsız. Sizin gibi kendi kendime üreyemem bu hakkımı genlerimle oynayarak elimden aldılar, her ne kadar bağımsız gibi gözüksem de onlar olmadan ben yokum.

Tarla çileğinin sözleri henüz bitmişti ki, alışık olmadığı toprak, besin ve su ile kendinden geçti ve soldukça soldu, eriyerek toprağa düştü. Bilge çilek, sanatçı ve aydın olduğunu düşünen çileklere dönerken, tarla çileğini topraktan sökerek çıkardı ve onların omuzlarının üzerine yerleştirdi, sonra da:

-Onu nereden aldıysanız götürün oraya bırakın. Kendinizden utanmayın, binlerce yıllık güçlü köklerinizi inkâr etmeyin, beslendiğiniz toprağa ve coğrafyaya ihanet etmeyin, halkınıza sırtınızı dönmeyin, unutmayın ki: Aydın ve sanatçının zelili (cahili), halkını helak eder.

NE OLACAK EMEKLİNİN HALİ?

2011-09-08T18:29:00.000+02:00

Hüseyin Habip Taşkın
habibtaskin@gmail.com

Eskiden emekliye rağbet vardı. İşinde tecrübeli ve sigorta sorunu yok diye emekli insan çabuk iş bulurdu. Paranın bir değeri vardı. Yıllar akıp giderken, değişimiyle öyle bir hızlı geçti ki, paranın değeri dibe vurdu. Emekliye iş konusunda pek rağbet edilmedi. Geçen yılların ardından emekli şaşkın şaşkın bakındı. Ne haldeyim? diye.

Aldığı aylık aile bütçesinde açık veriyordu. Bir yerlerden geliri olmayan emekli hepten ayvayı yediğinin resmi belgesini oluşturuyordu. Ülkemizi yönetenlerce ekonomide, işsizlikte, sosyal yaşamda hiçbir problem yoktu. Her işimiz inşallahla, maşallahla gidiyordu. Ama emekliler durmadan “yetmiyor” diye dövünürken, kimileri de haklarını almak ve aramak için Emekli-Sen’i kurdular. Örgütlü gücü oluşturmayı hedefleyip, insanca yaşam için emeklilerin haklarını yağmur, çamur, soğuk, sıcak demeden yaşadığımız coğrafyanın her yerinde eylemle duyurmaya çalıştılar.

Peki, biz emekliler bu eylemliklere ne kadar duyarlıyız? Gözlemlememizde emeklilerin birçoğu kendini kapitalizmin acımasız dayatmasına bırakmış ve durmadan darbe aldığında yandım, yandım diye feryat ediyor. Emekli-Sen ve diğer emek örgütlerinin hak arama mücadelelerinde emeklilerin büyük çoğunluğu haklarını aramak için alanlara inmiyor.

Kendimizi sorgularken, küçümsenmeyecek sayı da olan emeklilerin alanlara akması ve haklarına sahip çıkması için emek örgütlerinin bir bütünlüğü sağlaması için ülke genelinde bir araya gelinmelidir.

Özelleştirme furyasıyla asgari ücretli erkek ve kadın köleler yaratıldı. Sigortalı bir işçinin primi asgari ücret üzerinden gösterildi. İşçinin ve memurun sosyal hakları bir bir gasp edildi. Memur da sözleşmeliye dönerken, ortaya ucuz işgücünün çıktığını görüyoruz. AB ev ödevlerini yerine getiren iktidar partileri, koalisyon hükümetleri, emeklilik yaşını dönem dönem yükseltmeye devam ederken, mezarda emekliliğin yolunu açtılar.

Emeklilerin yerine şimdi genç kız ve erkek emekçi alınmaya başlandı. Bu gençlerimiz bir işyerinde uzun vadede çalışma imkânından yoksundur. Çünkü sermaye dışarıda işsiz bekleyen binlerce genç olduğunu bildiği için kalıcı kadrolar yerine zaman için de geçici genç kadroyla yoluna devam etmeyi uygun buldu.

Uzun yıllar işçilik de, memurluk da alın teri akıtan emekçiler, emekli olduktan sonra insanca yaşamı tercih ederler. Fakat sistemin işleyişinde para ilk sırayı aldığı için ve sistemde bununla paralel yürüdüğü için insanca yaşam geri plana düşüyor.

Bugün ülkemizde emeklilerin hali toz dumandır. Bir şekilde emekli yaşamını sürdürmeye devam ederken, yetmeyen maaşının ev bütçesine göre ayarlarken sinir sistemleri ister istemez dengesinden çıkarak, psikolojik sorunlarla boğuşuyor. Bu olay ister istemez ailenin tüm fertlerine yansıyor.

Yaşadığımız toplumda sağlıklı bir nesilden söz edebilir miyiz? Hayır, sağlıklı bir toplum şu anda hayal ve emekliler açısından da hayaldir.

Şu dünyayı aslında birbirimize insanoğlu dar ediyor. O da tekelci sermaye ve yandaşlarıdır. Yaşam bir koşu maratonudur. İnsanoğlu, her doğan canlı gibi hayatta kalabilmenin mücadelesini vermektedir. İlerleyen yaşında hep geçim derdiyle boğuşur. Bu boğuşmada bireysellik vardır. Bizler bu mücadeleyi “biz” diye algılarsak, insanca yaşamın önünü açmış ve adımlarımızla birçok sorunu bertaraf etmiş oluruz.

Emek mücadelesi emeklilerin olduğu kadar hepimizin sorunudur. Gride kalmanın, beni ilgilendirmez demenin zamanı değil, birleşmenin zamanıdır. Çocuklarımıza nasıl bir ülke, dünya bıraktığımızın farkında mıyız dersiniz? Onu da sizler cevaplayın?

ÜMÜŞ

2011-08-29T18:07:00.000+02:00

Hüseyin Habip Taşkın

Cezaevinde elle hazırlanan edebiyat dergisi: ÜMÜŞ!

Cezaevlerinden nice devrimci tutsaklar gelip geçti. Cezaevleri mücadelenin bir parçasıdır. Cezaevleri bazen devrimci tutsakların bilinmeyen yönünü açığa çıkarır. Nice yazarlar, karikatüristler, ozanlar, ressamlar ceza evinde ortaya çıkmıştır. Sanat ve edebiyat yanı ağır basan devrimci tutsaklar döneminin aydınlık yüzü olmuşlardır.

Cezaevinde yaşam farklıdır. Demir parmaklıkların bol olduğu, dört tarafın beton yığını olduğu daracık bir alanda insanlar yaşamlarını sürdürmek zorundadır. Cezaevinde siyasi tutsak ve adli hükümlüler vardır. Adlilerde işledikleri suçun niteliğine göre kendi aralarında ayrılırlar. Siyasi bir davadan içeriye düştüğünüzde suçun en büyüğünü işlemiş sayılırsınız. Onun içindir ki idare ve ekibi devrimci tutsaklara baskısını zaman zaman hissettirmeye çalışır. Tabi ki idarenin bu tavrına devrimci tutsaklarda tepkisiz kalmaz.

Cezaevlerinden nice devrimci tutsaklar gelip geçti. Cezaevleri mücadelenin bir parçasıdır. Cezaevleri bazen devrimci tutsakların bilinmeyen yönünü açığa çıkarır. Nice yazarlar, karikatüristler, ozanlar, ressamlar ceza evinde ortaya çıkmıştır. Sanat ve edebiyat yanı ağır basan devrimci tutsaklar döneminin aydınlık yüzü olmuşlardır.

Bu ülkede birçok yazar geçmiş dönemlerde ve yaşadığımız zaman diliminde cezaevinde zorunlu ikamet etmiştir. Her ne kadar şartların ve koşulların zor olmasına rağmen cezaevlerinin aydınlık sesi olan devrimci tutsakların emek ürünü olan sanat, edebiyat dergileri zaman zaman yayın hayatına devam etmektedir, yenileri çıkmaktadır.

1983-1986 yıllarında Çanakkale E Tipi Cezaevi’nde bulunduğum sırada bir ara devrimci tutsakların ortak yapımı olan duvar vardı. Tükenmez kalemle, biraz büyükçe olan resim kâğıdına elle yazılarak hazırlanan gazete, koğuşun uygun olan bir yerine asılarak herkesin okuması sağlanırdı. Bu olay devrimci tutsakların bulunduğu koğuşlarda olurdu.

Yakın yıllarda cezaevlerinde kültür, sanat, edebiyat dergileri devrimci tutsakların kolektif çalışmasıyla A4 kâğıdına el yazımı ile yazılarak sayfalar haline getirilip çoğaltılarak cezaevi içinde bu işi yaygınlaştırmışlardır. Daha sonradan dışarıdan bir destekle yayın hayatına devam etmişlerdir. Fakat koşullar çok zor. Cezaevlerinde çıkan bu kültür, sanat, edebiyat dergilerinin yaşaması için sizlerin desteği gerekiyor.

Newroz Gazetesi yazarlarından Hasan Şahingöz bana bir mektubunda, hayatını kaybeden ablasının adına bir kültür, sanat, edebiyat dergisi çıkaracağını yazmıştı. Ben şahsım adına çok sevindim. Çünkü Hasan Şahingöz bir devrimci tutsaktır. Daha uzun yıllar dört duvar arasında kalacak. Güçlü kalemiyle bir dönem Eylül Dergisi’nde yerini almıştı. Ben onu Eylül Tutsak Dergisi’nden tanırım. Zaman zaman ben Alanya-Mahmutlar L Tipi Cezaevindeyken onunla yazışırdım. Cezamın bitiminden sonrada hep yazıştık.

Hasan Şahingöz’ün kalemi gerçekten güçlüdür. Onun adına sevindim. İnatçılığı, inancı beni mutlu etti. Birkaç gün önce evime gelen büyükçe bir zarfı elime aldığımda Hasan Şahingöz’ün Tutsak Dergisi’nin çıktığını anladım. Eve girmeden zarfı kenarından yırtarak açtım. Kırmızı üzerine sarı harflerden oluşan “ÜMÜŞ EYLÜL” Kültür, Sanat Dergisi’nin yazısını gördüm. İçine orada hızlıca bir göz attım. İçimden şunu dedim: “Can yoldaşım yolun açık olsun.”

Tekirdağ F Tipi Hapishanesi’nde doğan ÜMÜŞ EYLÜL Kültür, Sanat, Edebiyat Dergisi el yazımı olup, içinde karikatürler, şiirler ve yazılar var. Bunlar fotokopi ile çoğaltılmış olup bizlere kadar geldi. Bizlerin göreviyse ÜMÜŞ EYLÜL Kültür, Sanat, Edebiyat Dergisi’ni sizlere tanıtıp, yaşaması ve ileriye doğru gitmesi için, daha iyi bir yapıtlara, daha çok devrimci tutsaklara ulaşması için destek sunmanızı ben sizlerden rica etmiyorum. Aydın, devrimci, ilerici olduğunuz için istiyorum.

İçeri de yaşam gerçekten zordur. İçeriden birçok devrimci tutsak bilinmeyen yönlerini bu bağlamda bulmuş oluyor. Bizlerin görevi de desteklerimizi sunmaktır. Mümkün olduğunca ÜMÜŞ EYLÜL Kültür, Sanat, Edebiyat Dergisi’ni yaygınlaştırmanızdır, yaygınlaştırmamızdır.

Cezaevlerinde devrimci tutsaklar yalnız değildir. Bizler onlara destek vermekle içeride olanlar yalnız olmadıklarını bilmelidirler. Umudumuzun yeşermesini, üremesini birlikte başaracağız.Sevgi ve saygılarımla.

İletişim Adresi:

Hasan Şahingöz
1Nolu F Tipi Hapishanesi CT55
TEKİRDAĞ

UMUŞ- EYLUL CEZAEVİ SANAT EDEBİYAT DERGİSİNİN TÜM SAYFALARINI GÖRMEK İÇİN:

https://skydrive.live.com/?cid=bdf11dd1ca068fe6&permissionsChanged=1&id=BDF11DD1CA068FE6%214683#

TUTUKLU GAZETECİLERLE DAYANIŞMA..

2011-08-21T13:54:00.000+02:00

TUTUKLU GAZETECİLERLE DAYANIŞMA PLATFORMU’NDAN BASINA VE KAMUOYUNA:

AYDINLARIN ÇAĞRISIYLA NECATİ ABAY’A 800 İMZALI DESTEK

Tutuklu Gazetecilerle Dayanışma Platformu Sözcüsü Necati Abay’a 18 yıl 9 ay hapis cezası verilmesiyle ilgili olarak Ankara Düşünceye Özgürlük Girişimi öncülüğünde aydınların başlattığı imza kampanyası sonuçlandı. İmza kampanyasına 800 aydın, sanatçı, gezeteci, sendikacı, insan hakları ve basın özgürlüğü savunucusu katıldı.
İmza metnini, çağrıcıların ve alfabetik sıraya göre imzacıların listesini bilginize sunuyoruz...

İMZA METNİ

Tutuklu Gazetecilerle Dayanışma Platformu Sözcüsü Necati Abay’a 18 Yıl 9 Ay Hapis
Kanıt yok ama kanaat var!  
Atılım gazetesi yazarı, Tutuklu Gazetecilerle Dayanışma Platformu sözcüsü Necati Abay, Marksist Leninist Komünist Partisi (MLKP) davası çerçevesinde İstanbul 12. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından 18 yıl 9 ay hapis cezasına çarptırıldı. Mahkemenin gerekçeli kararında Abay’ın MLKP yapısı içinde hücreevlerinin koordinasyonundan sorumlu olduğu ileri sürülüyor.  

Ancak, Necati Abay’a bu cezanın Atılım gazetesindeki yazarlık faaliyeti, Tutuklu Gazetecilerle Dayanışma Platformu sözcüsü olarak sekiz yıldır yürüttüğü etkili çalışma ve bir aydın olarak çeşitli imza kampanyalarında oynadığı merkezi rol dolayısıyla verildiği açıktır.

Birincisi, kararın gerekçesinde tam tamına şöyle denmektedir: “sanığın yasadışı MLKP örgütünün emir ve kumandaya haiz üyesi olduğu konusunda tam bir kanaat oluşmuş ise de; dosya kapsamında işlenen eylemlerle doğrudan bağlantısı ve iştiraki tespit edilemediği anlaşıldığından...” Görüldüğü gibi, mahkeme, Necati Abay’ın örgütle “doğrudan bağlantısı ve iştiraki” olduğunu tespit edememiştir. Sadece bu yönde bir “kanaat oluşmuş”tur. Yani ceza kanıt olmaksızın, kanaat temelinde verilmiştir.  

İkincisi, Abay’ın yargılanması için gösterilen tek delil, bir zanlının avukatının bulunmadığı bir süreçte verdiği ifadedir. Zanlı daha sonra mahkemede ifadesinin işkence altında alındığını, ama ayrıca Necati Abay’ı tanımadığı için onun hakkında zaten hiçbir şey söylememiş olduğunu açıklamıştır. Yani ifadede Necati Abay aleyhinde yer alan dört satırlık pasaj polisin fabrikasyonudur. Polis, bu ifadeyi Nisan 2003’te mahkemeye sunmadan iki ay önce, Şubat 2003’te Necati Abay’ı Atılım gazetesindeki çalışmaları dolayısıyla gözaltına aldığında şöyle tehdit etmiştir: “Bombalama eylemlerinin haberini yaparsanız başınız beladan kurtulmaz. Böylesi haberler devam ederse Necati Abay, seni her an tutuklatabiliriz. Ne zaman tutuklatacağımıza biz karar vereceğiz.” Buradaki mantık çıplaktır: Abay, Atılım gazetesinin yayın politikası dolayısıyla polis tarafından otosansüre zorlanmaktadır. Bunu reddettiği içindir ki hakkında bir komplo kurulmuştur. Yani Abay’a ceza, gazeteciliğine cezadır.  

Üçüncüsü, Atılım gazetesi yazarlığından bir aydın olarak çeşitli kitlesel kampanyalara kadar herkesin gözü önünde faaliyet gösteren bir yazarın “hücreevleri koordinasyonundan sorumlu” olarak görev yapması, her türlü gerçekçi değerlendirmeye aykırıdır. Abay, polis fezlekesi temelinde cezalandırılmaya çalışılmaktadır.  

Düzene veya hükümete muhalif gazetecilerin mesleki çabalarının, bu insanların başka tür faaliyetlerle ilişkilendirilmesi temelinde cezalandırılması giderek yaygın biçimde kullanılan bir yöntem haline gelmiştir. Nedim Şener ve Ahmet Şık’ın maruz bırakıldığı baskılar bütün kamuoyunun gözleri önünde cereyan etmiştir. Ama daha da vahimi, bu kadar göz önünde yaşanmayan vakalardır. Necati Abay davası, başka tür suçların cezalandırılması bahanesi altında gazetecinin düşünce özgürlüğünün ayaklar altına alınmasının tipik bir örneği olarak belirmektedir. Mahkeme, Abay’ın itham edildiği fiile ilişkin delil bulunamadığını kendi gerekçesinde itiraf ettiğine göre ulaşılacak tek mantıklı sonuç, Abay’ın bir gazeteci olarak faaliyetleri dolayısıyla cezalandırıldığıdır.  

Son dönemde başka gazetecilere verilen muazzam cezalar, durumun vahim bir noktaya doğru ilerlediğini gösteriyor: Azadiya Welat gazetesinin sahibi Vedat Kurşun’a 166 yıl, aynı gazetenin diğer sahibi Emine Demir’e 138 yıl, Atılım gazetesi eski sahibi Hatice Duman’a müebbet hapis cezası verilmiştir.  Biz aşağıda imzası olanlar, gazetecilere yönelen bu baskının bir örneği olarak Necati Abay’ın hukuk dışı yöntemlerle 18 yıl 9 ay hapse mahkûm edilmesini vahim bir gelişme olarak görüyor, gazetecilere özgürlük tanınmasının halkın haber alma özgürlüğünün sağlanması anlamına geldiğini vurguluyoruz.

Ankara Düşünceye Özgürlük Girişimi

ÇAĞRICILAR:

Sungur Savran, İsmail Beşikçi, Fikret Başkaya, Sibel Özbudun, Recep Maraşlı, Temel Demirer, Cemil Gündoğan, Şanar Yurdatapan, Hanna Beth-Sawoce, Sabri Atman, Sarkis Hatspanian, Fatime Akalın, Mahmut Konuk, Ragıp Zarakolu, Attila Tuygan, Şiar Rişvanoğlu, Yücel Demirer, Hüsnü Öndül, Sait Çetinoğlu, Ahmet Önal, Haluk Gerger, Sami Evren, Doğan Tarkan, Cengiz Algan, Yalçın Ergündoğan, İnci Tuğsavul, Doğan Özgüden, Adil Okay, Memik Horuz, Murad Akıncılar, Ali Ülger, Tayfun İşçi, Mehmet Özer, Hüseyin Gevher, Metin Uzunöz, Ramazan Gezgin, Murat Kuseyri, Emrah Cilasun, Aydın Doğan, Necmettin Salaz, Zeynep Tozduman, Aydın Çubukçu, Ali Kılıç

İMZACILAR

A.Hicri İzgören, Abdullah Karadağ, Abdullah Öztürk, Abdülbaki Boğa, Abubekir Saydam, Abut Buğday, Adil Can Demir, Adnan Bostancıoğlu, Adnan Keskin, Adnan Özyalçıner, Adnan Vural, Ahmed Akif, Ahmet Alif, Ahmet Abakay, Ahmet Alagöz, Ahmet Aziz (İsfendiyar Erzik), Ahmet Erdinç, Ahmet Fırat, Ahmet Hulusi Kırım, Ahmet Koçak, Ahmet Sevinç, Ahmet Tan, Ahmet Uçar, Ahmet Yılmaz, Ahmet Gücenmez, Akif Devrim, Akif Karapınar, Akın Birdal, Alaettin Cakar, Alaettin Ekici, Alan Dilpak, Albeniz Ezme, Alev Karakartal, Ali Altınöz, Ali Altınkanat, Ali Arayıcı, Ali Baba Karakaş, Ali Barış Kurt, Ali Çoban, Ali Durmuş, Ali Düzgün, Ali Ekber Kaypakkaya, Ali Ertan Akgün, Ali Ertem, Ali Hıdır Polat, Ali Lütfü Yüğnük, Ali Ocak, Ali Osman Abalı, Ali Özer, Ali Rıza Ulucan, Ali Yıldırım, Ali Yoldaş, Ali Ziya Çamur, Alp Giritli, Alper Turgut, Altan Açıkdilli, Amineh Kakabaveh, Arif Bilgin, Arzu Babür, Arzu Dağ, Arzu Torun, Asaf Balaban, Aslı Erdoğan, Asuman Özbey, Aşık Çağları, Aşkın Ayrancıoğlu, Aşkın Kırım, Atıf Alemdar, Ayça Söylemez, Aydın Duru, Aydın Nayır, Aydın Ördek, Aykan Erden, Aykut Karnap, Aylin Altınay Cingöz, Aynur Ergül, Aysegül Devecioğlu, Aysel Öztürk, Ayşe Batumlu, Ayşe Çekiç Yamaç, Ayşe Fehimli, Ayşe Günaysu, Ayşe Yumli Yeter, Azar Mahloujian, Aziz Kemal Hızıroğlu, Aziz Tunç, B. Sadık Albayrak, Babür Pınar, Bahadır Çetinay, Bahar Dirik Ödemiş, Bahar Kimyongür, Baki Erdoğan, Baki Gökçe, Baki Selçuk, Barış Arık, Baskın Oran, Bedri Vatansever, Begüm Bilgin, Bekir Zengin, Bektaş Elçin, Belma Akçura, Bengül Yağıbasan, Berdan İldan, Berivan Yaman, Berkay Çınar, Berkay Çiftçi, Betül Kılıçaslan, Beycan Taşkıran, Beyza Başar, Bilgi Tağaç, Bircan Acer, Birgül Özbarış, Birol Bora, Burcu Demirbaş, Burcu Tunç, Burhan Gümüş, Burhan Özdemir, Bülent Aydın, Bülent Kaya, Büşra Kanoğlu, Büşra Mete, Cafer Alp, Cafer Solgun, Can Alaygut, Can Çakır, Can Irmak Özinanır, Canan Yoleri, Caner Canlı, Cansu Başak, Celal Toprak, Celal Yalçın, Celalettin Can, Cem Karslı, Cem Kızılcec, Cemal Abay, Cemal Babaoğlu, Cemal Şentürk, Cengiz Işık, Cengiz İçli, Cengiz Özen, Cennet Özcömert, Ceren Gümüş, Cevat Gülcemal, Ceylan Acar, Cezmi Ersöz, Cihan Akyürek, Cihan Aram Kabalak, Cihan Uzunçarşılı Baysal, Cihan Yıldırım, Cuma Boynukara, Çağdaş Aydın, Çetin Yılmaz, Çicekci Rehsan, Çiçek Otlu, Çiğdem Selvi Köse, Çiğdem Şahin, Çilem Erdoğan, Demir Sönmez, Denho İshak, Deniz Faruk Zeren, Deniz Gezgin, Deniz ileri, Deniz Koç, Deniz Özdemir, Deniz Özgür, Denizcan Abay, Dersim Laç, Derya Bahar, Derya Eğilmez, Derya Harunyan, Derya Yoldaş, Dicle Anter, Dicle Kaypak, Dikran Abrahamian, Dikran Esendir, Dilan Kaplan, Dilan Karaoğlan, Dilaver Koman, Dilay Çakmak, Dilay İnkaya Turan, Dilek Daşdan, Direnç Köse, Doğan Doğan, Doğan Yılmaz, Doğacan Daşdemir, Doğan Akhanlı, Doğan Araz, Doğan Durgun, Doğan Şahin, Dr.Yekta Uzunoğlu, Dursun Yıldız, Durul Gür, Duygu Bozkurt, Düriye Sezgin, E. Ali Aydın, E. Ocak, Ebru Toprak, Ebru Ünsal, Edip Yeşil, Efraim Vayiç, Ekim Çağlar, Ekin Bodur, Ekin Kaan, Ela S. Kuran, Eliz Keşiş, Elmas Uzun, Emin Karaca, Emin Orhan, Emine Çiftçi, Emine Evci, Emir Ali Türkmen, Emre Genç, Emrecan Bayram, Emrullah Kandemir, Engin Erkiner, Engin Gül, Engin Güneş, Engin Karabudak, Ercan Cengiz, Ercan İpekçi, Ercan Kanar, Ercan Köse, Erda Tan, Erdal Doğan, Erdal Turgut, Erdal Yıldırım, Erdoğan Aydın, Erdoğan Çınar, Erdoğan Yalgın, Eren Ali Gül, Ergi İşbilen, Ergin Toyer, Ergün Yılmaz, Erkan Gök, Erkan Karagöz, Erkan Salduz, Erkan Sarı, Erkan Toğuç, Erkut Akgök, Erol Özkoray, Ersin Şen, Ersoy Tan, Ertan İldan, Esen Erolus, Esen Ocak, Esra Açıkgöz, Evren Barış Yavuz, Eylem Güden, Eylem Keskin, Eyüphan Başar, Fadime Düzgün, Faiz Cebiroglu, Fatê Esker, Fatih Polat, Fatma Gök, Fatma Karagöz, Fatma Kelleci, Fatma Kurgözü, Fatma Otlu, Fehim Işık, Feray Çelebi, Feray Kaya, Ferdi Çiloğlu, Fergun Özelli, Ferhat Kentel, Ferhat Tunç, Feride Elçin, Ferit Dağlı, Feryal Oruncak, Fevzi Ondu, Feyzullah Tunç, Figen Yıldırım, Figen Yüksekdağ, Filiz Ağtaş, Filiz Dursun, Filiz Kılıçgün Yeşil, Firuze Günday, Fuat Doğansoy, Fuat Uygur, Füsun Çeliker, Füsun Doğan, Garbis Malhas, Gaye Yılmaz, Gediz Solmaz, Gizem Yiğit, Gökhan Baydemir, Gökhan Demir, Gökhan Sofuoğlu, Görkem Turgut, Gül Karadağ, Gülderen Sonsuz, Gül Kartal, Gülbanu Altunok, Gülcan Yıldız, Gülderen Sevim, Güleren Eren, Gülistan Aydoğdu, Gülizar Tuncer, Güllü Karaoğlan, Gülsena Erdoğdu, Gülser Dabis, Gülseren Adaklı, Gülseren Yoleri, Gülsüm Cengiz, Gün Sahin, Günay Aslan, Güngör Senkal, Günnaz Kuruçay, H. Özgür Çağdaş, Habibe Bağdemir, Hacer Elçin, Haci Kardoxi, Hakan Aktaş, Hakan Demir, Hakan Tahmaz, Hakan Tanıttıran, Hakan Vayiç, Halil Aksakal, Halil İbrahim, Halil Taş, Halil Turhanlı, Halim Çepni, Halim Demir, Haluk Tolga İlhan, Hamdullah Müftüoğlu, Hamiyet Özay, Hamza Yalçın, Hanau Ibo, Hande Oynar, Hasan Basri Aydın, Hasan Basri Çıplak, Hasan Gürelliler, Hasan Karadağ, Hasan Karakoç, Hasan Kıyafet, Hasan Oğuz, Hasan Öztoprak, Hasan Sami Yalçın, Hatice Eroğlu Akdoğan, Hatice Güden, Haydar Kaba, Haydar Karaoğlan, Hayrettin Arslan, Hayri Cem, Hayri Tunç, Hazal Doğan, Hazal S. Akdağ, Hazal Yıldırım, Hekim Coşkun, Helin Alp, Heysem Avcı, Hıdır Aslan, Hicran Cetgeroğlu Ünsal, Hiva Aram, Hovsep Hayreni, Hulusi Zeybel, Hülya Kara, Hüseyin Demirdal, Hüseyin Taşkın, Hülya Gerçek, Hülya Keskin, Hülya Tozlu, Hünkar Yurtsever, Hürriyet Şener, Hüseyin Aktaş, Hüseyin Ayyıldız, Hüseyin Bul, Hüseyin Deniz, Hüseyin Güvendir, Hüseyin Habip Taşkın, Hüseyin Karadağ, Hüseyin Öge, Hüseyin Ulusoy, Hüseyin Üstünsoy, İbrahim Abay, İbrahim Atalay, İbrahim Can, İbrahim Çiçek, İbrahim Dinç, İbrahim Eroğlu, İbrahim Okçuoğlu, İbrahim Ö. Kaboğlu, İbrahim Özkurt, İhsan Kaçar, İkbal Kaynar, İlahi Öz, İlhan Ağırbaş, İlkay Cem Karakurt, İlke Demirci, İmhan Sütpak, İrfan Açıkgöz, İrfan Sarı, İsa Turan, İsmail Arslan, İsmail Karagöz, İsmail Karatay, İsmail Saymaz, İsmail Toprak, İsmet Şatlı, İsmet Yurtsever, Işıl Kurnaz, Jale mıldanoğlu, Jean Perouse, Kader Ayyıldız, Kadir Cangızbay, Kahraman Gündüz Güzel, Kalender Şahin, Kâmil Aksoylu, Kazım Genç, Kazım Gündoğan, Kemal Akkurt, Kemal Aslan, Kemal Çallı, Kemal Kutan, Kemal Özay, Kemal Peköz, Kemal Rüya, Kenan Ağabulut, Kenan Ocak, Kerem Uz, Kerim İşbilir, Kerim Küçük, Khocasaryan Anto, Kıvanç Yiğit Mısırlı, Kitapdengi Hareketi, Koene Van Dijk, Köksal Doğan, Kurdo Baksi, Kurdo Jafar, Lennart Asp, Levent Sergin, Leyla Abay, Leyla Taş, Leyla Tunç, Lokman Kaya, Lucina Kathmann, Mahabad Felat Arda, Mahir Varol, Maxime Demiralp, Medine Akbaş, Mendi Tanrıkulu, Mehmet Akyazı, Mehmet Ali Ayan, Mehmet Ali Çubuk, Mehmet Anıl, Mehmet Aslıvar, Mehmet Atak, Mehmet Aydoğdu, Mehmet Bakır, Mehmet Bayram, Mehmet Doğan, Mehmet Göçen, Mehmet Göker, Mehmet Güneş, Mehmet Güzel, Mehmet Kesim, Mehmet Özdemir, Mehmet Salhaoğulları, Mehmet Şükrü Cerrahoğlu, Mehmet Uçar, Mehmet Yüksel, Meliha Kayacı, Meltem Arslan, Meltem Kaya, Meral Çıldır, Meral Gündoğan, Mercan Gerçek, Meriç Solmaz, Mert Dost, Mert Onur, Mert Saraç, Meryem Düzgün, Meryem Karadağ, Metin Celal, Metin Fındıkçı, Metin Özalp, Metin Yeğin, Mihail Vasiliadis, Mihrac Ural, Mikhail Vayiç, Miktat Akboyun, Mine Çam, Mine Şirin, Mirzan Uçar, Muhittin Doğan, Mukaddes Erdoğdu Çelik, Murat Altunöz, Murat Cin, Murat Hakkani, Murat Karataş, Murat Yalçınkaya, Musa Kılıç, Mustafa Aktaş, Mustafa Aslan, Mustafa Demir, Mustafa Demirkanlı, Mustafa Elveren, Mustafa Gülbeyaz, Mustafa Peköz, Mustafa Soyupak, Mustafa Sütlaş, Mustafa Tatlıpınar, Muzaffer Erdoğdu, Muzaffer Oruçoğlu, Muzaffer Şen, Müge Karışman Edel, Müjgan Arpat, Müslüm Kabadayı, N. Sadiye Yıldız, N. Mehmet Güler, Nadile Şaşkın, Nadir Yıldız, Nail Satlıgan, Naile Aras, Nalan Temeltaş, Nazan Akkuş, Nazım Soylu, Nazlı Top, Necla Şengül, Necmiye Alpay, Nejat Taştan, Neslihan Atahan, Neslihan Ergen, Nevin Berktaş, Nevin Ejder, Nevin Kamilağaoğlu, Nevzat Onaran, Nevzat Solmaz, Nezahat Gündoğan, Nihat Göktaş, Nihat Kentel, Nihat Saltaş, Nilay Peköz, Nimet Çelebi, Nimet Tanrıkulu, Nuran Maraşlı, Nuray Gümüş, Nurhan Güngör, Nuri Duruk, Nursel Kılıç, Nurşen Aydın, Nurten Baydemir, Nurten Izci, Nurten Karagöz, Oğuzhan Bilgin, Ohannes Conkar, Oktay Erdoğan, Ongun Yücel, Onur Gökçe, Orhan Alkaya, Orhan Kahyaoğlu, Osman Cen, Osman Ünver Öncel, Osman Yeşil, Osman Yıldırım, Oya Uslu, Ozan Taş, Özgün Linares, Ömer Faruk Hatipoğlu, Ömer Faruk Mert, Önder Kalafat, Önder Öner, Örsan Karasakal, Özden Aras, Özge Akçiçek, Özgür Başkaya, Özgür Demirtaş, Özgür Duruk, Özlem Dalkıran, Özlem Gümüştaş, Özlem İşbilir, Özlem Özdemir, Özlem Solmaz, Özlem Yücesan, Öznur Bayoğlu, Pelin Çalışkan, Perihan Mağden, Perihan Toprak, Pervin Erbil, Pınar Ömeroğlu, Pınar Sağ, Pınar Yılmaz, Poyraz Polat, Rahime Karvar, Rahmi Yıldırım, Rawin, Remzi Aydın, Remzi İnanç, Resul Erenler, Rışto Tunç, Robin Kuran, Rojda Şekersöz, Rüya Özkalkan, Saadet Aydın, Sabahattin Şerif Meşe, Sabit Günaydın, Şahin Koç, Saim Tokaçoğlu, Sait Biliz, Sait Yıldız, Salih Çiftçi, Salman Bayır, Saniye Uz, Sebahat Tuncel, Seda Şanlıer, Sefa Ünal, Selim Sezer, Selma Güngör, Selma Şahin, Sema Gül, Semiha Şahin, Semiran Kaya, Semiray Yılmaz, Semra Somersan, Semra Çelebi, Semra Karakaşoğlu, Semra Uzunok, Sennur Sezer, Serap Ünal, Serdar M. Değirmencioğlu, Serpil İnanç, Serpil Karabulut, Serpil Ünal, Servet Ali Çınar, Servet Dağ, Sevgi Cengiz, Sevgül Kara Tunç, Sevim kamilağaoğlu, Sevim Belli, Sevim Yağmaz, Seyfi Abay, Seyhan Soman, Seyit Nusret Öztürk, Seyithan Çelik, Sezai Daşdemir, Sezai Özen, Sezgi Tağaç, Sibel Mert, Simge Yazıcı, Sina Akyol, Sinan Çiftyürek, Sinan Eren, Sinan Gerçek, Sinan Varlık, Sinje Kätsch, Sonnur Sağlamer, Sosyalist Kadınlar Birliği, Sosyalistforum.net, Stephen Ohanian, Sualp Cekmeci, Sultan Özer, Sultan Şafak, Sultan Seçik Kubilay, Suna Aras, Suna Göl, Suna Sulanç, Suna Toprak, Suray Ekinci, Suzan Yılmaz, Suzan Zengin, Süleyman Arıoğlu, Süleyman Göksel Yerdut, Süleyman Kaplan, Süleyman Tosun, Şaban İba, Şafak İnanoğlu, Şengül Tanrıverdi, Şenol Karakaş, Şenol Muzo, Şeyhmus Diken, Şirin Geylan, Şirin Uz, Şükran Doğan, Şükriye Özdemir, Şükrü Erbaş, Tacım Coşgun, Tacim Çiçek, Tacim Kaygusuz, Talat Özmen, Tamer Karatekin, Tarık Günersel, Tayan Gündoğan, Taylan Karaoglan, Temur Taşdemir, Tevfik Otlu, Tevfik Savaş, Toğay Okay, Toprak Güneş, Tuba Doğan, Tuna Şen, Turabi Saltık, Turan Alptekin, Turgay Gezer, Turgut Alaca, Tülay Çellek, Tülay Taşyar, Tülin Öngen, Ufuk Akpınar, Ufuk Eren Gümüş, Uğur Polat, Uğur Uğurlu, Ulaş Küçükbattal, Ulaş Tarakçı, Umur Hozatlı, Umut Küsen, Uzay Bulut, Ülkü Çevik, Ülkü Gündoğdu, Ümit Dertli, Ümit Kaya, Ümran Yurdayol, Varlık Özmenek, Vasık Delen, Vedat Ağtaş, Veysel Ceylan, Veysel Otunç, Veysel Sedat Bolcal, Wezir Demi, Yağız Özel, Yağmur İlter, Yalçın Yusufoğlu, Yalçın Demir, Yaprak Zihnioğlu, Yaşar Küçükaslan, Yasemin Copuroğlu, Yasin Yiğitdöl, Yaşar Batman, Yaşar Çelik, Yeşim Ergün, Yılmaz Demiral, Yılmaz Odabaşı, Yunus Aydemir, Yurtsever Celaz, Yusuf Çelik, Yusuf Küpeli, Yusuf Sekersöz, Yusuf Yılmaz, Zafer Başoğul, Zafer Yörük, Zeki Oktay, Zerrin Duralı, Zeynel Abidin Celebi, Zeynel Kaya, Zeynep Coban, Zeynep Görgü, Zeynep Hayır, Zeynep Tanbay, Ziya Ulusoy, Zuhal Çıldır

Tutuklu Gazetecilerle Dayanışma Platformu (TGDP)
15 Ağustos 2011
İLETİŞİM: Necati ABAY-TGDP Sözcüsü, GSM: 0535 929 75 86,
E-posta: necatiabay@gmail.com,
Blog: http://tutuklugazeteci.blogcu.com/

NÜKLEER SANTRALLER HALKA ŞİRİN GÖSTERİLEMEZ!

2011-08-21T13:47:00.000+02:00

Hüseyin Habip Taşkın
habibtaskin@gmail.com

Güneş batıdan doğar, doğudan batar. İnsan da doğar belirli evreleri geçerek yaşamının sonuna gelir yani ölür. Bizlerde bir zaman dilimine aidiz. Bizden önce yaşayanlar olduğu gibi bizden sonra yaşayacak kuşaklar da olacaktır. Emperyalizmin, kapitalizmin varlığı olduğu sürece dünya da sömürü sistemi devam edecektir. Hatta savaşlar da devam edecektir. Doğanın katliamı da devam edecektir. Dünyanın sınırları yeniden çizilmeye devam edecektir. Aklınıza ne geliyorsa o günkü bilime ve teknolojiye göre hepsi devam edecektir.

Aslında dünya hemen kirlenmedi. Belirli evreler geçirirken, sistem içinde bir avuç insan bireysel çıkarları için dünyanın kirlenmesini hızlandırdı.

Bizlerde bir zamanlar çocuktuk. Saf ve temizdik. Dünyada olan bitenden hiçbir haberimiz olmadı. Büyüdük, büyürken de aklımız ermeye başladı. Kendi dünyamızda aile yapımızı ve çevremizi değerlendirmeye başladık. Ailemizden hep yasakları duyduk. “Onu yapma, şunu yapma.” Bunlar yetmiyormuşçasına büyüklerimizin aklı ile bizleri sindirmek, terbiye etmek için hep korkutulduk. “Öcülerden, şeytanlardan, cayır cayır yanmalardan” söz edildi. Bizler korkutularak hep yetiştirildik.

Zaman değil insanların acımasızlığını hepimiz yaşayarak öğrendik. Kimilerimiz dersler çıkardı. Kimilerimiz de “bu bizim kaderimiz, alınyazımız” diyerek boş verdi. Yaşımız ilerledikçe bilimin, teknolojinin değişime uğrayarak, insanların etrafında şekillendiğini gördük. Zararlarını ve faydalarını gördük. Her yenilik sermayenin elinde mal olarak halka sunulurken, parasal rantlar hep sağlandı.

Sermaye çıkan her ürününü reklam aracılığıyla insanların gönüllerinde yer edinmesini biliyor. Genel anlamda bireyselliği yaygınlaştırırken, insanlar arasında dayanışmanın temellerini de bitirmeye çalıştı.

Teknolojiye, bilime karşı değiliz ama insanları eritmeye, yozlaştırmaya, doğaya zarar vermeye, yaşayan tüm canlılara zarar vermeye elbette karşıyız. Şöyle bir yorum yapayım; Dünyanın birçok ülkesinde nükleer santraller var. Var olmasıyla birlikte zararları da var. Her ülke kendini aklamak için “elektrik üretilmesinde kullanıyoruz” diyorlar. Elektrik üretiminde birçok yol doğayı bozmadan yapılabilir. Nükleer enerji bir risktir. Çıkan artıkları yıllarca özel yapılmış saklama yerlerinde kontrol altında tutmanız gerekir. Nükleer kazalarda olmuyor değil! Ukrayna’da Çernobil faciası günümüzde bile güncelliğini koruyor. Japon’ya da bir tsunami olayı oldu nükleer santraller faciaya döndü. Asıl nükleer santrallerin altında yatan gerçek ölümcül silahların yapılmasıdır. Bu bir insanlığa katkı değildir. Emperyalist ülkelerin kana ve paraya doymayışının eseridir. Bir örnekte yakın zamanımızdan verelim; İran nükleer tesis kurmaya kalkıştığı zaman emperyalist ülkeler ayağa kalktı. “Nükleer silah ve bombalar üretecek” diye. Doğrudur… Ama nükleer santrali olan her ülkenin ölümcül silahları ve bombaları vardır. Kimyasal silahları Saddam iktidarı Halepçe’de Kürt halkının yaşadığı yerleşim birimlerinde kullanmadı mı? Kullandı. Bunları Saddam’a kimler verdi? ABD, Fransa, İngiltere…

Dünyanın birçok ülkesinde emperyalizmin işgal ettiği ülkelerde kullanımı oluyor. Olmasa da ülkelere silah adında satışını silah tekellerine yaptırıyor. Alın size bilimin, teknolojinin yüzkarası olan bir harika yapıtını görün. Bana inanmayın! Araştırın, bu işin şakası yok… Tüm dünya halklarıyla hiçbir sorunumuz yoktur. Onlarda eziliyorlar, yoksullar, sömürülüyorlar ve emekçilerdir. Kısacası hepimiz birer insanız rengimiz, kültürümüz farklı da olsa hepimiz birer canız. Birlikte, insanca yaşamaktan yanayız. Barbarlıktan yana değiliz…